Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — wysokogórsko-techniczna
2. Rejon wejścia — Pamir, pasmo Vanč
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — szczyt 5910 m przez południową ścianę.
4. Proponowana kategoria trudności — 5B.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości całej trasy — 810 m. różnica wysokości ściany — 610 m. długość odcinków 5 kat. trudn. — 260 m. 6 kat. trudn. — 246 m. średnie nachylenie całej trasy — 67°. średnie nachylenie ściany — 77°.
6. Wbite haki: dla asekuracji, dla stworzenia ITO Skalne: 68 (dla asekuracji), 2 (dla stworzenia ITO) Lodowe: 6 (dla asekuracji) Zakładki: 27 (dla asekuracji), 10 (dla stworzenia ITO)
7. Liczba godzin marszowych — 27.
8. Liczba i charakterystyka noclegów: noclegów 2, jeden siedzący na półce skalnej, drugi na śniegu wygodny.
9. Nazwisko, Imię, Otczestwo kierownika, uczestników i ich kwalifikacje: kierownik: SERPAK Aleksandr Aleksandrowicz, KMS uczestnicy: — GORBENKO Mstisław Mstisławowicz, KMS — ZIMOW Walerij Nikołajewicz, KMS — OROBEJ Igor Aleksandrowicz, MS — CHOŁOPCEW Aleksandr Wadimowicz, KMS.
10. Trener drużyny — Swiridenko Wadim Siergiejewicz, MS, instruktor-metodysta 1 kat. trudn.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu 23–25 lipca 1980 r.

II. Krótki opis podejścia do trasy

Droga do szczytu 5910 m prowadzi przez dolinę rzeki Piandż, dalej przez dolinę rzeki Vanč do osiedla geologów „Dalnij Chrustalnyj”. Następnie wzdłuż turystycznych i geologicznych ścieżek po dowolnej stronie lodowca Abdukagor do przełęczy Abdukagor-I (10 godz.).

Z przełęczy dobrze widać południową ścianę szczytu 5910 m. Ta czarna ściana wyraźnie wyróżnia się na tle śnieżnobiałych pamirskich szczytów. Z przełęczy przez duże firnowe pole praktycznie bez podejścia idzie się pod ścianę (2,5 godz.).

III. Wybór obiektu wejścia

Tegoroczna ekspedycja odeska, oprócz głównego celu — wejścia na szczyt Rewolucji — udziału w Mistrzostwach ZSRR, postawiła przed sobą zadanie — przeprowadzenie wejścia w ramach udziału w Mistrzostwach CS DSO „Awangard” w klasie wejść wysokogórsko-technicznych.

Biorąc pod uwagę doświadczenie i zalecenia uczestników ekspedycji odeskiej z 1970 roku, leningradzkiej i rostowskiej z 1979 r., w tym rejonie wytypowano dwa obiekty do wejścia:

— południową ścianę szczytu 5910 m (na wschód od wierzchołka Wys. Tanymas); — zachodnią ścianę szczytu Złatoust.

Przeprowadzono dużą pracę w celu szczegółowego rozpoznania tych ścian.

Zachodnia ściana szczytu Złatoust ma dobry spadek, ale jest porozcinana żebrami, korytarzami, skała niezbyt mocna, co stanowi obiektywne zagrożenie kamienną lawiną. Południowa ściana szczytu 5910 jest znacznie bardziej stroma, skała wyraźnie lepsza (wiele wychodni jasnego i czarnego granitu) i pozwala na wytyczenie bezpiecznej trasy.

Południowa ściana szczytu 5910 jest w pełni widoczna z przełęczy Abdukagor-II i niepostrzeżenie przyciąga uwagę, wyraźnie wyróżniając się na białym pamirskim tle czarnym kolorem.

19 i 20 lipca drużyna przebywała pod południową ścianą szczytu 5910 m. Biwak rozbili na nowych noclegach dla tego rejonu — na osypiskach południowego grzbietu szczytu Wysoki Tanymas, w godzinie od początku trasy. Noclegi nazwano odeskimi. Wygodne, wyłożone kamieniem place, jest woda. Obserwację ściany prowadzili przez lornetkę. Wykonali jeden wypad bezpośrednio pod ścianę, drugi — na południowy grzbiet szczytu Wysoki Tanymas — w celu obserwacji i fotografowania profilu ściany.

Trasa została wybrana jako najkrótsza droga na szczyt po stromym kontrafortem, przechodzącym w przewieszoną ścianę (górny bastion) i dalej po śnieżno-lodowym stoku na wierzchołek. Trasa jest logiczna, jednoznaczna i bezpieczna, prowadzi po stosunkowo mocnych skałach (zwłaszcza górny bastion — monolity). Drugiej trasy, odpowiadającej tym wymaganiom, na tej ścianie nie ma według naszego przekonania.

IV. Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia

Wyjście na trasę o 6:30, zatrzymanie na biwak o 16:00. Od 16:00 do 20:00 opracowanie „dwójką” odcinków R9–R12. Godzin marszowych — 12. Biwak na półce skalnej — siedzący.

Wyjście na trasę o 7:00, na wierzchołku o 11:00. Godzin marszowych — 4.

V. Krótkie wyjaśnienia do tabeli

23 lipca. Wyjście na trasę o 6:30. Trasa po południowej ścianie szczytu 5910 ograniczona po prawej stronie stromym korytarzem, zatkany lodem. Rozpoczyna się po lewej stronie korytarza o 40 metrów. Po stromym śnieżno-lodowym stoku przez zatkany śniegiem bergszrund — podejście pod ścianę do jasnych granitów.

Pierwszy — w rakach. Po wewnętrznym kącie (R2–R3), który wyżej staje się stromy, w górę — w prawo pod pierwszy nawisy. Nawis проходится справа на лесенках. Rękawy wyciągamy na sobie amerykańskim sposobem. Tutaj i dalej do końca ściany pierwszy idzie bez rękawa.

Dalej ściana z małą ilością zaczepów podchodzi do kominka z nawieszeniem wysokości 10 metrów, który przechodzi we wewnętrzny kąt. Ten odcinek ściany (R4–R5), długości 70 m, o średnim nachyleniu 80° jest bardzo trudny, wymaga zastosowania drabinek nie tylko przy przejściu nawisów, ale i na innych elementach skalnego reliefu.

W kominku niemożliwe jest przemieszczanie się z rękawem, dlatego tutaj — jedyne miejsce, gdzie rękawy wyciągali zwykłym sposobem.

Po ścianie — wyjście w korytarz z naciekowym lodem (R5–R6), z niego — na zniszczone żebro, podprowadzające pod stromą ścianę (R7–R8). Ściana jest pokonywana po szczelinie i wyprowadza na zniszczone żebro. Po żebrze (R8–R9) — prosto w górę pod kwarcowy pas. Czas — 16:00.

Jedyny miejsce na ścianie, gdzie można zorganizować normalny siedzący biwak. Przygotowany za 3 godz. Z przodu pracowali A. Serpak i A. Chołopcew.

„Dwójka”: W. Zimow i A. Chołopcew obrobili jeszcze 3 trudne liny kwarcowego pasa. Odcinki R9–R12. Sprowadzili się o 20:00.

Krucha skała, bardzo napięte wspinanie z zastosowaniem dla asekuracji dużych szewleryjnych i lodowych haków.

Pas jest pokonywany: — po ścianie (R9–R10) z ogólnym kierunkiem od lewej do prawej do szczeliny; — następnie po szczelinie (R10–R11) — prosto w górę na niewielką nachyloną półkę u podstawy kominka; — po nim — prosto w górę pod nawieszone żywe bloki z ciemnych skał i przez nie — wyjście na wąską półkę u podstawy ściany (R12–R13).

24 lipca. Wyjście na trasę o 7:30. Po poręczach z przodu pracuje M. Gorbenko. Ściana jest pokonywana prosto w górę po bardzo małych zaczepach. Pęknięć dla wbicia mało. Tutaj z powodzeniem wykorzystujemy „niebiańskie” haki.

Ściana w górnej części staje się bardziej stroma i podprowadza pod zniszczone nawieszone skały. Pod nimi — trawers w prawo pod podstawę nawieszonego wewnętrznego kąta (R13–R14). Po nim wychodzimy w górę. W górnej tercji kąta przechodzimy na prawą ściankę z szeroką szczeliną i dalej — na występ pod ścianą. Po ścianie — w lewo-w górę na wąską półkę.

Po korytarzu, zatkany śniegiem, — podejście do kluczowych odcinków trasy — bastionu ściany.

Bastion нависает (średnie nachylenie nie mniej 95°). Ogromne sopli, które od czasu do czasu odpadają, przelatują nad głową (jak na bastione południowej Ushby).

Po wielkoblokowych skałach z nawieszeniami — wyjście w ogromny wewnętrzny kąt „księgę” (R15–R16).

Po kącie 5 metrów w górę i trawers po stromej ścianie „księgi” — w lewo. Prosto w górę, pokonując niewielkie nawisy i nawieszenia, — wyjście na placówkę — balkon rozmiar 0,5 × 1 m. Wygodne miejsce dla asekuracji.

Dalej — 6-metrowy wewnętrzny kąt (R17–R18), zamknięty u góry ogromnym nawisem — „dachem” (R18–R19). Nawis jest pokonywany „wprost” (drabinki) i po stromych skałach (R19–R20) — na półkę, z której 35 metrów po wygładzonej nawieszonej ścianie — wyjście na grzbiet. Czas — 19:30.

Biwak na śniegu, place pod namiot. Godzin marszowych — 11.

25 lipca. Wyjście na trasę o 7:00. Z przodu pracuje I. Orobej. Do wierzchołka prowadzi śnieżno-lodowy grzbiet. Potrzebne są raki i lody lodowe. Śnieżny nóż (R21–R22) upiera się o 20-metrowy jasnobrązowy skalny żandarm „Starik”. Żandarm jest obchodzony z lewej strony po stromej lodowej ścianie (R22–R23). Po ścianie wychodzimy na śnieżno-lodowy przedwierzchołkowy grzbiet. Po nim — na wierzchołek. Czas — 11:00. Godzin marszowych — 4. Wierzchołek представляет собой śnieżny kopiec, обрывающийся nawisami na wschód ku lodowcowi Fedczenko. Tur złożony na niewielkich wychodniach skał w 15 metrach na zachód od wierzchołka. Spust po śnieżno-lodowym południowo-wschodnim grzbiecie w kierunku szczytu 5430 m. Pierwszy i ostatni — cały czas w rakach. Z przełączki między szczytem 5910 m i szczytem 5430 m — spust w prawo po lodospadzie na lodowiec Fedczenko. Na stromych odcinkach organizujemy 3 duple po 80 metrów. Spust do lodowca Fedczenko zajął 6 godz.

VI. Tabela wyposażenia

Razem na grupę 5 osób — 68,5 kg

St. trener Swiridenko W. S.

Kapitan drużyny Serpak A. A.