Paszport wejścia

1. Klasa wejść: wysokogórsko-techniczna.
2. Rejon wejścia: Centralny Pamir, pasmo Jazgulemskie, p. Sент-Экзюпери na północny zachód od przełęczy Абдукагор-2.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia: p. Sент-Экзюпери, 6063 m, trasa kombinowana lewą krawędzią zachodniej ściany.
4. Przewidywana kategoria trudności: 5Б
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 1160 m, średnie nachylenie do wyjścia na grzbiet wierzchołkowy 54°. Długość odcinków 6 kategorii trudności — 50 m, 5 kategorii trudności — 500 m, 4 kategorii trudności — 800 m, 3 kategorii trudności — 300 m.
6. Liczba wbitych haków:

Dla asekuracji i tworzenia sztucznych punktów podparcia

skalnych — 30 lodowych — 87 śrubowych — 6

7. Liczba godzin marszu: 26.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: wszystkich noclegów — 3; 1 — po lodospadzie u podstawy ściany w namiocie; 2 — na ramieniu powyżej trójkąta w namiocie; 3 — na zejściu za wierzchołkiem w namiocie.
9. Nazwisko, imię, patronim lidera grupy, uczestników i ich kwalifikacje sportowe:
   1. Traciewicz Aleksiej Iwanowicz — kandydat na MS ZSRR.
   2. Mazarczuk Michaił Aleksandrowicz — kandydat na MS ZSRR.
   3. Nedosiekowa Swietłana Stiepanowna — kandydat na MS ZSRR.
   4. Płatkow Walerij Jakowlewicz — kandydat na MS ZSRR.
   5. Czeriewko Władimir Leonidowicz — MS ZSRR.
   6. Forostian Witalij Juriewicz — MS ZSRR.
10. Trener zespołu: MS ZSRR, Zasłużony Trener USRR Poliewy Grigorij Władimirowicz.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu: 10–13 lipca 1979 r.

Szczyt p. Sент-Экзюпери (6063 m) znajduje się w paśmie Jazgulemskim na północny zachód od przełęczy Абдукагор-2 i jest jednym z najpiękniejszych i najbardziej atrakcyjnych pod względem alpinistycznym szczytem w regionie. Do chwili obecnej (widocznie z powodu trudno dostępnej lokalizacji) na szczyt prowadził tylko jeden szlak 4А kat. trudn. Grzbietem Południowym.

Na zachód p. Sент-Экзюпери opada pionową ścianą. W 1976 r. sportowa grupa zbiorowa Komitetu Górskiego Sportu w Czelabińsku podjęła próbę dokonania pierwszego przejścia lewą częścią ściany, która z różnych przyczyn zakończyła się niepowodzeniem. Jednak uczestnicy wspinaczki wyrazili jednomyślną opinię, że trasa choć jest trudna (orientacyjnie 5Б kat. trudn.), to logiczna i całkowicie przejezdna przy odpowiednim przygotowaniu.

Rzeczywiście, jak wykazało wstępne obserwowanie ściany, lewą krawędzią zachodniej ściany na granicy skał i lodu widoczna była logiczna droga, wyprowadzająca na stromy zachodni grzbiet i dalej wzdłuż grzbietu wierzchołkowego na szczyt. Centrum i prawa część ściany wydają się być niebezpieczne do przejścia, ponieważ pomimo dużego nachylenia są znacznie bardziej zniszczone. Pierwsze przejście lewą krawędzią zachodniej ściany dokonała grupa zbiorowa Komitetu Sportowego USRR w składzie:

Najbliższy rejon baz alpinistycznych (bardzo odległy) — a/l „Warzob”. Grupa wyszła z obozu bazy ekspedycji UkrSportKomitetu 10 lipca o 6:30 i o 11:00 podeszła pod początek trasy. Tego samego dnia została pokonana dolna, najprostsza część trasy (lodospad do bergschrund).

Wspinaczka została dokonana w pełnym składzie 10–13 lipca 1979 r. Warunki pogodowe dobre.

Krótki opis podejścia do trasy

Od osiedla Chrustalny w górę doliną, drogą przecinającą l. Miedwiedżij, w kierunku l. Абдукагор. Droga prowadzi do lądowiska helikopterowego, położonego 30 min drogi od początku lodowca. Od osiedla do lądowiska ok. 3 godz. Następnie lewą (w kierunku marszu) stroną rzeki z nabieraniem wysokości po osypisku, zostawiając po prawej „jęzor” i boczną morenę lodowca. Ścieżka, która czasem się gubi. Około 2 godz. marszu lodowiec skręca na zachód (czyli w lewo) w kierunku przełęczy Абдукагор. Ruszać w kierunku przełęczy lewą (w kierunku marszu) częścią lodowca. Szczeliny! W miarę posuwania się i wchodzenia na przełęcz otwiera się sama przełęcz i położony po lewej stronie od niej szczyt — p. Sент-Экзюпери z charakterystyczną ciemną, stromą zachodnią ścianą. Od zakrętu lodowca do początku trasy ok. 2 godz.

Opis trasy

Lewą częścią l. Абдукагор iść w kierunku charakterystycznej pionowej zachodniej ściany p. Sент-Экзюпери. Trasa zaczyna się stromym (do 50°) lodowym, pociętym szerokimi szczelinami stokiem, który przylega do zachodniej ściany w jej lewej części (odcinek R0–R1 wg tabeli 1). U podstawy ściany stok nieco się wypłaszcza, tworząc jakby niewielki płaskowyż w cyrku szczytów: p. Biespokojnyj — p. Sент-Экзюпери. Na wypłaszczeniu możliwa jest organizacja wygodnego biwak. Od początku trasy do miejsca biwaku ok. 4 godz. Zachodnia ściana z lewej strony ograniczona jest szerokim i stromym lodowym żlebem, przeciętym w dolnej części bergschrundem. Od biwaku poruszać się prawą częścią żlebu do bergschrunda, lód 45°, 100 m (odcinek R1–R2). Bergschrund pokonywany jest przez bardzo niewiarygodny śnieżny most (uważna asekuracja!). Dalej w górę po lodowym stoku (50°) miejscami z wyjściem na skały (gdzie jest to wygodniej), w kierunku niewielkiej skalnej wyspy, niemal bezpośrednio przylegającej do skalnego masywu ściany w tej części żlebu, gdzie on stopniowo się zwęża i robi jest bardziej stromy (odcinek R2–R3). Asekuracja hakowa na lodzie i skałach. Od bergschrunda do skalnej wyspy ok. 200 m. Zalecany jest bardzo wczesny wyjazd z biwaku, ponieważ lodowy stok czasem „ostrzał” jest kamieniami. Od skalnej wyspy prosto w górę po granicy „lód – skały”. Stromość lodu ok. 60°, skały po prawej stronie miejscami przewieszone, co jednak nie przeszkadza w prowadzeniu asekuracji we wielu miejscach przez skalne haki. Miejsca asekuracji wygodnie jest wybierać pod przewieszonymi skałami, chroniącymi przed spadającymi kamieniami. Około 100 m krawędź skał stopniowo zaczyna odchodzić w prawo. Otwiera się 200-metrowa lodowa ściana (60°), wyprowadzająca na ramię stromego zachodniego grzbienia (odcinek R4–R5). Na ramieniu grzbienia wygodne miejsce na biwak. Od miejsca pierwszego biwaku poniżej bergschrunda 12–14 godz. Od biwaku na ramieniu prosto w górę po prawej granicy „skały – lód” zachodniego grzbienia najpierw 100 m o stromości ok. 45° (odcinek R5–R6), potem bardziej stromo ok. 200 m — miejscami stromość lodu z domieszką skał do 60° (odcinek R6–R7) i, w końcu, w górnej części lód przy wyjściu na grzbiet wierzchołkowy sięga 70° (ostatnie 50 m, odcinek R7–R8). Dalej w lewo w górę, z niewielkim nabieraniem wysokości, w kierunku szczytu wzdłuż dość skomplikowanego lodowo-śnieżnego grzbietu, ok. 400 m (odcinek R8–R9). Gzymsy! Od miejsca biwaku do wierzchołka 8–10 godz. Zejście Grzbietem Południowym 4А kat. trudn. Na zejściu we wielu miejscach są odpowiednie dla noclegu place.

Zdjęcie 1. Zdjęcie wierzchołka od podstawy po wysokości.

Tabela 1

Kontynuacja tabeli 1

Wyjście z biwaku o 8:00. Zatrzymanie na biwak za wierzchołkiem na zejściu o 17:00. Zejście trasą 4А kat. trudn. — Grzbietem Południowym 13 lipca. Godzin marszu do wierzchołka — 7 godz.

Ogólna liczba godzin marszu — 26. Ogólna liczba wbitych haków — 123. Średnie nachylenie do wyjścia na grzbiet wierzchołkowy — 54°. Różnica wysokości — 1160 m. Różnica wysokości do wyjścia na grzbiet wierzchołkowy — 1000 m. Długość trasy do wyjścia na grzbiet wierzchołkowy — 1250 m.