Bez tytułu

Paszport

1. Klasa wejścia — wysokogórska.

2. Region wejścia — Pamir, pasmo Akademii Nauk.

3. Szczyt — Komakademii (Ю-Гл., 6439 m) południowo-zachodnią ścianą, trawers — trasa L. Matyouszyna, 72.

4. Kategoria trudności — 6.

5. Charakterystyka trasy:

   przewyższenie — 1690 m. długość do wierzchołka Ю. — 1960 m. długość do wierzchołka Гл. — 2500 m. długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 1000 m. średnie nachylenie — 60° (4670–6360), z tego 6 k.t. 90° (4870–4910); 70° (5370–5400); 75° (5660–5700).

6. Zastosowane środki techniczne:

   skalne	śrub skalnych	kostek	lodowych
   167	0	197	15
   25	0	33	0

7. Czas pracy zespołu — 61 godzin, dni — 7.

8. Biwaki: 1–3 na śnieżnej platformie, 4–5 na skalno-lodowej półce, 6 — na śnieżnej platformie.

9. Kierownik: Guselnikow Witalij Michajłowicz, KMS

   Uczestnicy:

   • Sidorenko Wiaczesław Anatoljewicz, KMS
   • Płotnikow Iwan Aleksandrowicz, KMS
   • Tenieniow Walentin Aleksiejewicz, MS
   • Pachomkin Michaił Wadimowicz, KMS

10. Trener zespołu: Szaklejew Władimir Iwanowicz, KMS

11. Wyjście na trasę: 30 lipca 1987 r.

    wierzchołek — 5 sierpnia 1987 r. powrót — 6 sierpnia 1987 r.

12. Organizacja: Ałtajski Krajowy Komitet Sportowy.

Zdjęcie №1

Widok ogólny na w. Komakademii (Ю-Гл.), południowo-zachodnia ściana.

• 1-sza trasa A. Bitnogo, 71 — Wschodnia ściana, 5B k.t.
• 2-ga trasa L. Matyouszyna, 72 — Południowo-Zachodnia ściana, 6B k.t.
• 3-ta trasa W. Niekrasowa, 72 — Południowo-Zachodnia ściana, 6B k.t.
• 4-ta trasa I. Bandurowskiego, 72 — Północno-Zachodnie żebro, 5A k.t.
• 5-ta trasa W. Duradina, 75 — Południowo-Zachodnia ściana, 5B k.t.

Zdjęcie z lodowca RGO 3500 m, 28 lipca 1987 r., 12:00.

Obiektyw T-43, odległość 4 km.

Punkt fotografowania №1.

Działania taktyczne zespołu

Trasa na szczyt Komakademii została pokonana w ramach Mistrzostw RFSRR w alpinizmie w klasie wysokogórskiej.

Plan taktyczny wspinaczki zespołu został opracowany z uwzględnieniem zmieniających się warunków wspinaczki. Obejmował on podstawowy i zapasowy wariant harmonogramu wspinaczki, działania zespołu w przypadku gwałtownego pogorszenia się pogody, warianty zejścia z różnych odcinków trasy, plan współpracy z obserwatorami i zespołem ratunkowym.

Wyjście zespołu z obozu bazowego i podejście pod trasę było zgodne z opracowanym planem. Następnego dnia wyjście na trasę zostało opóźnione z powodu intensywnych opadów śniegu, wiatru i braku widoczności. Wyjście na trasę, rozpoczęcie pracy, miejsca biwakowe 1–2 dni były zgodne z harmonogramem zapasowego wariantu ruchu (drugi dzień — oczekiwanie). Przez cały czas wspinaczki plan taktyczny, pomimo niekorzystnych warunków pogodowych i trudnego stanu trasy, był w zasadniczej części realizowany zgodnie z harmonogramem zapasowym.

Sprawozdanie codzienne ze wspinaczki

30 lipca 1987 r. 1-szy dzień (12 godzin pracy). 7:00 — doszliśmy pod początek trasy, wychodząc z biwaku na lodowcu RGO. Pogoda po opadach śniegu była słoneczna, mroźna. Ostatecznie wybrano wariant początku trasy — na prawo od głównego, jako bezpieczniejszy, choć znacznie trudniejszy. Jest to droga przez ściany centralnej części dolnego skalnego bastionu. Ten wariant został wybrany zamiast głównego ze względu na zagrożenie lawinowe i możliwość spadających kamieni z półek lewego kontrforsu. Wybór okazał się słuszny, choć ta droga była trudniejsza i dłuższa.

Pracę rozpoczęliśmy autonomicznymi zespołami po śnieżno-lodowym żlebie, potem w górnej, stromszej części i na skalnym terenie — z użyciem poręczowania. Ubezpieczenie za pomocą lodorubów, skalnych i lodowych haków.

Po pierwszych 4,5–5 linach zaczyna się najbardziej skomplikowany odcinek dolnej części trasy. Wspinaczka jest bardzo trudna, skomplikowana świeżo napadłym śniegiem, który zalegał na oblodzonych skałach. Pierwszy — na podwójnej linie (10 mm + УИИА) z użyciem „kuksonóg”. Ubezpieczenie hakowe.

Po 4-ch linach trudnej wspinaczki — wyjście na pochyłą, zaśnieżoną półkę, przechodzącą w ostre żebro, które uchodzi w skalną ścianę. Przygotowanie platformy dla biwaku i organizacja noclegu. Zakończenie pracy na trasie — 19:00. Najpierw pracowali, zmieniając się, Tenieniow–Płotnikow. Wszyscy szli w rakach.

31 lipca 1987 r. 2-gi dzień (oczekiwanie). W związku z pogodą: opady śniegu, brak widoczności, silny wiatr — zespół na trasie nie pracował.

1 sierpnia 1987 r. 3-ci dzień (10 godzin pracy). Wyjście z noclegu — 8:00. Pogoda rano była pochmurna, niewielki śnieg. Widoczność wystarczająca do pracy na trasie.

Ruch głównie po poręczach. Ubezpieczenie hakowe i z użyciem rzeźby terenu. Najpierw w tym dniu pracowali Płotnikow–Sidorenko.

Na końcu żebra, przed śnieżnym „nożem” — trudna skalna ścianka, oblodzona. Przejście na „kuksonogach” z użyciem ITO.

Przed śnieżnym „nożem” żebro staje się łagodniejsze w postaci ramienia — bardzo wygodne i bezpieczne noclegi. Początek przygotowania platformy dla biwaku — 18:00. Na skale przed „nożem” zostawiamy wiszący kontrolny kopiec.

2 sierpnia 1987 r. 4-ty dzień (12 godzin pracy). 6:00 — wyjście na przejście śnieżnego „nожа”, będącego śnieżno-lodowym żłobiem. Ruch po lewej krawędzi żłobu (1 lina), potem po prawej do skał. Najpierw pracowali Tenieniow–Szaklejew.

Pozostali — po poręczach z podnośną liną i lodorubami, przez które organizowano ubezpieczenie. Długość „nожа” — około 4,5 liny. Nieustający śnieg utrudnia postęp po dość skomplikowanych skałach. Po 3-ch linach pochyłych ścianek — podejście do wewnętrznego kąta. Wspinaczka bardzo trudna z użyciem ITO. Najpierw na podwójnej linie (10 mm + УИИА) — Tenieniow–Szaklejew, pozostali — po poręczach z górnym ubezpieczeniem. Po trudnych, zaśnieżonych skałach i kominie — wyjście na pochyłą, zaśnieżoną półkę. Organizacja miejsca noclegu z użyciem „kosynki” dla powiększenia platformy — 18:00.

3 sierpnia 1987 r. 5-ty dzień (oczekiwanie, 6 godzin przygotowania). Ciągły śnieg, wiatr nie pozwoliły na wyjście na trasę rano. W nocy dwóch odkopywało namioty.

O 11:00 zespół Tenieniow–Sidorenko wyszedł na przygotowanie trasy. Przygotowano 4 trudne liny. O 17:00 zespół wrócił na nocleg.

4 sierpnia 1987 r. 6-ty dzień (11 godzin pracy). 8:00 — wyjście z noclegu. Przejście 4-ch przygotowanych lin po poręczach. Nadal pada śnieg, widoczność w przerwaniach — do 160 m. Dalej — po oblodzonych skałach, pokrytych śniegiem. Ruch po poręczach. Ubezpieczenie hakowe. W przodzie pracowali Szaklejew–Tenieniow. Po 3-ch linach ścianka staje się łagodniejsza i przechodzi w niewyraźnie zaznaczone żebro ze skalnymi progami. Ubezpieczenie hakowe i z użyciem rzeźby terenu. Organizacja biwaku w bezpiecznym miejscu — 19:00.

5 sierpnia 1987 r. 7-my dzień (10 godzin pracy). 8:00 — wyjście z noclegu. Pogoda się poprawiła, zachmurzenie powyżej 6,5 km.

Po zaśnieżonych skałach i śnieżno-lodowym stoku — ruch autonomicznymi zespołami z użyciem haków pierwszych. W przodzie — Pachomkin–Sidorenko.

Po 3-ch linach — wyjście na przedwierzchołkowy śnieżny kopułę. Wyjście na wierzchołek Ю. — 11:00.

Z wierzchołka — po ostrym grani — (w środkowej części — 20-metrowy dulpfer) na szeroką, zaśnieżoną przełęcz między wierzchołkami. Posiłek — przygotowaliśmy herbatę, przekąskę.

Z przełęczy po skalnych wychodniach i śnieżnym grzbiecie — wyjście do przedwierzchołkowej skalnej ścianki. Ruch autonomicznymi zespołami, na zmianę. Użyto haki pierwszego zespołu. W przodzie — Szaklejew–Pachomkin.

Po ściance po osypiskowym stoku — wyjście na wierzchołek Гл. szczytu Komakademii (6439 m) — 18:00.

Zejście z wierzchołka po zniszczonych skałach na grzbiet СЗ (trasa 5A k.t.). Nocleg na wysokości około 6000 m.

6 sierpnia 1987 r. Zejście po grzbiecie СЗ na przełęcz RGO i dalej na lodowiec RGO. Po lodowcu zejście do obozu obserwatorów „Zielona Polana” — 22:00.

Łączność z obserwatorami, zespołem ratunkowym i obozem bazowym była utrzymywana za pomocą radiostacji typu „Jaskółka”. Na zejściu z wierzchołka z „Zielonej Polany” wyszła grupa dla retransmisji radiowej i spotkania zespołu pod przełęczą RGO. Na ścianie łączność radiowa była utrzymywana (na wprost) i z obserwatorami, i z obozem bazowym.

Opis trasy według odcinków

Odcinek R0–R2. Po śnieżno-lodowym żlebie — wyjście do zaśnieżonych skał, miejscami oblodzona. Potem — przejście skalnej ścianki. Wyjście do wewnętrznego kąta. Praca zespołów po hakach pierwszego.

Odcinek R2–R5. Po zaśnieżonych, oblodzona skałach — wejście do wewnętrznego kąta, przechodzącego w komin. Bardzo trudna wspinaczka z użyciem ITO. Potem po ściankach — trudna wspinaczka — wyjście na półkę. Przygotowanie platformy pod nocleg. Nocleg pod ścianą na bezpiecznym śnieżnym grzbiecie. Najpierw pracowali Tenieniow–Płotnikow, pozostali — po poręczach z górnym ubezpieczeniem. Wszyscy pracowali w rakach.

Odcinek R5–R9. Po mocno zaśnieżonym skalnym żebrze ze ściankami pracujemy autonomicznie, po hakach pierwszego zespołu. Pod koniec dnia — przejście skomplikowanej skalnej ścianki. Wspinaczka bardzo trudna. Używamy ITO. Nocleg na śnieżnym grzbiecie. Najpierw pracowali Płotnikow–Sidorenko.

Odcinek R9–R10. W przodzie — „śnieżny nóż”, będący śnieżno-lodowym żłobiem, po którym w ciągu dnia nieprzerwanie schodzi śnieg z lodem. Ruch wzdłuż żłobu z lewej strony (około 1 liny), potem z prawej strony niego. Najpierw pracowali Szaklejew–Tenieniow z organizacją poręczowania. Ubezpieczenie na lodorubach. Przejście tylko w godzinach porannych!

Odcinek R10–R14. Po „nożu” wyjście na trudne skały, skomplikowane obfitością lodu i śniegu. Wspinaczka bardzo trudna — z użyciem ITO. Najpierw, zmieniając się, pracowali na podwójnej linie (10 mm + УИИА) Tenieniow–Szaklejew. Pozostali — po poręczach z górnym ubezpieczeniem. Przechodzimy wyraźnie zaznaczony komin, za nim — po ściance — zorganizowaliśmy nocleg na pochyłej półce. Ten odcinek — jeden z kluczowych na trasie.

Odcinek R14–R17. Po skomplikowanych, zaśnieżonych skałach — wyjście na żebro, po nim — do półki. Organizacja noclegu. Najpierw pracowali, zmieniając się, Szaklejew–Tenieniow, pozostali po poręczach z górnym ubezpieczeniem. Na krótkich, prostych odcinkach pracowaliśmy autonomicznie po hakach pierwszego zespołu.

Odcinek R17–R19. Po skałach i śnieżno-lodowym stoku — wyjście na wierzchołkowy kopułę. W przodzie pracowali Pachomkin–Sidorenko. Ruch po hakach pierwszego zespołu. Wyjście po kopule na wierzchołek Ю., potem po zejściu po ostrym, zaśnieżonym grani — wyjście na przełęcz i wejście na wierzchołek Гл. Ruch — na zmianę, ubezpieczenie hakowe. Po śnieżnym grzbiecie — w stronę przełęczy RGO — nocleg. Zejście do obozu.

SCHEMAT TRASY W SYMBOLACH, M 1:4000

Fotografia techniczna trasy (Zdjęcie №2)

Data: 28 lipca 1987 r. Godzina fotografowania: 12:00. Obiektyw: T-43. Odległość ogniskowa: 4/40. Odległość do obiektu fotografowania: 4 km. Punkt fotografowania: №4. Wysokość fotografowania: 3500 m.

Zdjęcie №3. Odcinek trasy R0–R5. Dolna część trasy.

29 lipca 1987 r., 19:00.

• Obiektyw: T-43
• Odległość ogniskowa: 4/40
• Lodowiec RGO — 4600 m
• Odległość: 500 m
• Punkt fotografowania №2