Paszport

wspinaczki dokonanej podczas Mistrzostw ZSRR w alpinizmie 1976 r. Klasa wspinaczki — technicznie trudna. Rejon wspinaczki — Centralny Pamir, lodowiec Medvezhiy. Trasa wspinaczki — szczyt Bastylia (5432 m) po północno-zachodniej ścianie.

Charakterystyka wspinaczki:

Różnica wysokości: 1900 m
Średnie nachylenie: 73°
Długość trudnych odcinków: 1400 m (różnica wysokości 1300 m, nachylenie 83°)
Wbite haki: skalne — 316, lodowe — 5
Liczba godzin marszu: 82 godz.
Liczba noclegów: sześć (bez dnia obróbki), w tym:
- leżących — dwa (w jednym miejscu)
- półleżących — dwa (w jednym miejscu)
- siedzących — dwa
Łącznie: siedem dni marszu i jeden dzień obróbki

Nazwa zespołu: zespół obozu alpinistycznego «Vysotnik».

Skład zespołu:

Solonnikov Viktor Aleksandrovich, mężczyzna, kierownik
Grachev Andrey Borisovich, MS, uczestnik
Borzov Yuriy Vyacheslavovich, MS, uczestnik
Manoilov Yuriy Semenovich, CMS, uczestnik
Vedernikov Vladislav Valentinovich, CMS, uczestnik
Stepanov Nikolay Vasilievich, CMS, uczestnik.

Trener zespołu — kierownik części szkoleniowej obozu alpinistycznego «Vysotnik», MS Kheysin D.E. Czas wspinaczki — 16–23 lipca 1976 r.

Miejsce zajęte przez zespół:

Wspinaczka dedykowana jest XXI Igrzyskom Olimpijskim

I. Krótki opis geograficzny i charakterystyka sportowa trasy wspinaczki

Szczyt Bastylia (5432 m) znajduje się w paśmie Akademii Nauk, w odnodze otaczającej z lewej strony lodowiec Medvezhiy (patrz mapa-schemat rys. 1). Północna i północno-zachodnia ściana szczytu są zwrócone w stronę lodowca Medvezhiy i potężnym bastionem wznoszą się nad płaską częścią lodowca na wysokość prawie dwóch kilometrów. Północno-zachodnia ściana to ogromny wewnętrzny kąt. Lewa ściana kąta to potężny centralny kontrfor. Prawa strona kąta — przesunięte względem siebie ściany, rozdzielone żlebami. W centrum kąta — wypukła centralna ściana (patrz rys. 2).

Lewa ściana składa się z miękkich żółtych skał. Dużo żywych kamieni. Płaskie odcinki — półki, płyty, zacięcia — są zasypane piaskiem i żwirem. Prawa ściana — szara. Charakterystyczna budowa — pionowe płyty, często ogromnych rozmiarów, ale cienkie. Z powodu zmian temperatury płyty te i płytki często się odłamuja i spadają w dół, powodując potężne kamieniste lawiny, które przechodzą praktycznie przez całą prawą ścianę. Prawą ścianę przecinają żleby. W niektórych bardziej płaskich miejscach na ścianie — stromy lód i lód ze śniegiem. Pod okapami i na występach — śnieżne nawisy i soplowie.

Ściana jest ponura, oświetlana słońcem w drugiej połowie dnia, a górna część ściany — również i rano. W tym czasie kamieniste lawiny są najbardziej aktywne: śnieg i lód zaczynają topnieć, woda płynie przez żleby, soplowie podtapiają się i spadają w dół, śnieg schodzi małymi lawinami. Często kamieniste lawiny są wywoływane przez spadający ze wschodniego grzbietu śnieg, i przy tym kamienie trafiają na dużą część prawej ściany.

Do 1975 roku szczyt nie został zdobyty. Po raz pierwszy weszła na niego grupa Piskulova (DSS «Spartak»), przechodząc trasą po zachodnim grzbiecie (dokładniej — zachodnim-południowo-zachodnim) i oceniając tę trasę jako bardzo trudną, 5B kat. trudn.

Unikalna dwukilometrowa ściana została sfotografowana i przyciągnęła uwagę alpinistów.

Problemem jest wybór bezpiecznej trasy na ścianie. Na pierwszy rzut oka taka trasa nie istnieje, i rzeczywiście, każda trasa obejmuje części narażone na kamienie, jednak wariant wybrany przez zespół jest praktycznie bezpieczny przy starannym opracowaniu taktyki ruchu i właściwym wyborze czasu przejścia odcinków (zdjęcie 1, 2).

Trasy położone na prawo od wybranej są praktycznie cały czas narażone na kamienie, a szczególnie intensywnie — w drugiej połowie dnia i nie mają miejsc noclegowych zabezpieczonych przed kamieniami. Na lewo od wybranej trasy, po kontrforsie, może być poprowadzona logiczna i bezpieczna trasa, ale technicznie będzie ona mniej wymagająca i ciekawa niż ta, którą przeszła grupa.

Trasa po północno-zachodniej ścianie charakteryzuje się dużą długością (ponad 2 km) i stromizną (ponad 70°). Aby dotrzeć do miejsc możliwych noclegów, pokonać części trasy narażone na kamienie w drugiej połowie dnia, grupa musi przechodzić znaczne odcinki w ograniczonym czasie. Konieczna jest dobra przygotowanie skalne i fizyczne, oraz poruszanie się z najwyższą uwagą, uwzględniając silne zniszczenie rzeźby terenu.

Trasa stawia przed uczestnikami zespołu szczególne wymagania dotyczące przygotowania i myślenia taktycznego, biorąc pod uwagę narastającą trudność w miarę zdobywania wysokości (najtrudniejsze odcinki — w drugiej połowie trasy) i obfitość żywych kamieni nawet na pionowych odcinkach.

Wspinaczka odbywała się od 16 do 23 lipca, i wnioski o kamienio niebezpieczeństwie poszczególnych odcinków jednoznacznie odpowiadają temu okresowi z typowym poziomem zaśnieżenia tras. Możliwe, że pod koniec sierpnia ściana zmieni swój reżim w związku z topnieniem śniegu i lodu, ale podstawowe wnioski o ścieżkach spadania kamieni, regularności kamiennych lawin pozostaną w mocy, choć może zmniejszyć się ich częstotliwość i intensywność.

II. Krótki opis warunków wspinaczkowych w rejonie lodowca Medvezhiy

Lodowiec Medvezhiy znajduje się na wysokości 3000–3500 m. Otaczające go szczyty w większości przekraczają 5 km, to znaczy dla tras charakterystyczna jest duża różnica wysokości, jednak większość z nich zaczyna się w żlebach i dość łagodnych skalnych grzbietach. Szczyt Bastylia jest wyjątkiem — tutaj bezpośrednio z lodowca wznosi się ściana. Charakterystyczną cechą tras jest silne zniszczenie rzeźby górskiej, częste kamienne lawiny. Dolne części tras składają się z bardzo miękkich skał. Tutaj charakterystyczne są konglomeraty składające się z piasku i okruchów twardych skał, piaskowce itp.

Pokrywa śnieżna jest stabilna, ale podlega aktywnemu topnieniu, żleby są lawiniaste, częste są spadające okapy i zsuwające się podtopione śnieżne nawisy, co na ścianach powoduje kamienne lawiny, podobnie jak spadające soplowie. Lód rano jest naciekowy, w drugiej połowie dnia mięknie. Na ścianach oświetlonych słońcem płyną strumienie. Rano i wieczorem szczeliny są zalane lodem. Śnieg praktycznie nie twardnieje od mrozu, i poruszanie się po nim jest utrudnione. Pogoda jest przeważnie stabilna, jednak zdarzają się opady śniegu. Pogorszenie pogody zwykle trwa 3–4 dni, po czym na 5–7 dni ponownie ustala się słoneczna pogoda.

III. Przygotowanie zespołu i treningowe wyjścia

Cykl przygotowania zespołu — całoroczny. Jednak do tej wspinaczki zespół zaczął się specjalnie przygotowywać od jesieni, gdy otrzymał zdjęcia ściany i materiały wspinaczki zespołu DSS «Spartak», i stało się jasne, że trasa będzie stawiać przed zespołem surowe wymagania dotyczące przygotowania fizycznego i skalnego, oraz zgrania grupy.

Zespół został utworzony z wykwalifikowanych wspinaczy skalnych. Członkowie zespołu corocznie uczestniczą w szeregu zawodów we wspinaczce skalnej i wykorzystują przygotowanie do zawodów i udział w nich w swoim cyklu treningowym. I w tym roku członkowie zespołu uczestniczyli w szeregu zawodów, w tym w mistrzostwach miasta Leningradu. Szczególną uwagę zwrócono na przygotowanie występów w parach. W tej konkurencji członkowie zespołu zostali mistrzami i wicemistrzami mistrzostw miasta Leningradu i zawodów o puchar miasta Leningradu (Stepanov N., Grachev A., Manoilov Yu., Vedernikov V.). Zespół dwukrotnie — jesienią i wiosną — wyjeżdżał w Krymskie Góry. Został wykonany duży zakres pracy na skałach przesmyku Karela. Taka przygotowanie i skład zespołu pomogły utrzymać wysoki tempo ruchu i osiągnąć skoordynowaną i precyzyjną pracę uczestników na wspinaczce.

Zespół przybył do obozu alpinistycznego «Vysotnik» 2 lipca 1976 r. Pierwsze wyjście zostało wykonane 5–6 lipca pod północno-zachodnią ścianę szczytu Bastylia. Cel wyjścia: osobiste zapoznanie się z trasą, wstępny wybór ścieżki, aklimatyzacja, treningowa wspinaczka i organizacja górskiego obozu.

Okazało się, że duża część ściany jest zasłonięta lawinami kamiennymi. Pierwsze wrażenie — nie ma ścieżki po ścianie, wszystko jest zasypane kamieniami. I jednak po obserwacji została wyznaczona orientacyjna ścieżka wspinaczki. Uściślenie trasy wymagało bardziej dokładnego obserwowania ściany.

Zostało postanowione, że w tym celu po treningowej wspinaczce zostanie wykonane tutaj drugie wyjście i tutaj, naprzeciwko Bastilii, zostanie wykonana druga treningowa wspinaczka. Podczas pierwszego wyjścia udało się podejść pod ścianę, obejrzeć skałę ściany, co pomogło w wyborze haków i sprzętu.

W górnym biegu lodowca Medvezhiyego, niedaleko od ściany, zostały rozbite trzy namioty — górski obóz.

Drugie wyjście zostało wykonane w okresie od 9 do 12 lipca. 9 i 10 lipca zostało przeprowadzone obserwowanie ściany, została opracowana schemat spadania kamieni i reżim ściany. Została uściślniona trasa wspinaczki i czas przejścia odcinków trasy. Dwukrotnie udało się podejść pod ścianę. Został uściślniony wyjazd na trasę, oznakowana ścieżka po lodowcu od górskiego obozu przez chaos szczelin.

Zespół wykonał pierwsze wejście na bezimienny szczyt (5000 m, 4B kat. trudn. orientacyjnie), przy tym został oznakowany zjazd po lodospadzie z przełęczy Akademii Nauk na lodowiec Medvezhiy — część zjazdu z szczytu Bastylia (patrz rys. 1). Jeszcze jednym celem wyjścia była organizacja i sprawdzenie kanału łączności «górski obóz na lodowcu Medvezhiy — obóz alpinistyczny «Vysotnik»» za pomocą radiostacji «Nedra». Łączność została nawiązana.

www.alpfederation.ru ↗

IV. Wyniki obserwacji ściany i ostateczny wybór trasy wspinaczki

W wyniku obserwacji zostało stwierdzone, że lewa część ściany (patrz zdjęcie 1) praktycznie nie jest narażona na kamienie. Przez żleby kamienie idą przez całą dobę. Przy czym w nocy i rano do 13:00–14:00 z przerwami 0,5–1 godz., a od 13:00 do 21:00 z przerwami 10–15 min (odcinki «a»). Przy tym prawa dolna część ściany i dolna część centralnej ściany nieregularnie jest narażona na kamienie (odcinki «b»). Środkowa część prawej ściany jest narażona na kamienie tylko w wyniku spadania sopli, śnieżnych okapów, odłamu płyt na ścianie i spadania małych lawin z zachodniego żebra. Przy tym najbardziej niebezpieczny jest rejon «kąta wewnętrznego» (odcinki «w»). Górna część ściany jest niebezpieczna tylko w prawej części i na lewo od centralnego kontrforsu (odcinki «c»).

Kamienio niebezpieczne odcinki i ścieżki spadania kamieni są pokazane na zdjęciu 1 i rys. 2.

Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej obserwacji, została wyznaczona ścieżka wspinaczki:

Początek po lewej części ściany, obok wierzchołka figurowego pola śnieżnego, z wyjściem na osypną półkę.
Stąd, przecinając centralny żleb, wyjście na dolną część centralnej ściany i po centrum jej, po wypukłej części w górę.
Przecinać żleb i wychodzić na centralną ścianę należy w pierwszej połowie dnia, przed rozpoczęciem aktywnych kamiennych lawin.
Następnie ścieżka w górę na przełęcz przed górną ścianą, na lewo od wewnętrznego kąta, i dalej w górę na wierzchołek.

Możliwy jest wariant przejścia po zewnętrznej części kąta wewnętrznego, ale taka ścieżka wymaga uściślenia. W końcu od tego wariantu trzeba było zrezygnować, ponieważ i zewnętrzna część kąta wewnętrznego jest narażona na kamienie i lód. W ten sposób wybrana ścieżka jest praktycznie bezpieczna, jeśli żleb przecinać rano, stosując niezbędne środki ostrożności (patrz rys. 2, zdjęcie 1, 2).

V. Skład zespołu według zgłoszenia, grupa szturmowa i grupa obserwacyjna

Zespół został zgłoszony do Mistrzostw ZSRR w następującym składzie: kapitan zespołu — MSMS Solonnikov Viktor Aleksandrovich, uczestnicy — MS Grachev A.B., MS Borzov Yu.V., CMS Manoilov Yu.S., CMS Gutman A.R., CMS Stepanov N.V., CMS Vedernikov V.V., CMS Nazarov O. Trener zespołu — MS Kheysin D.E.

— eliminacja, przeciążenie przeciwdziała kamieniom (a) ≡ — eliminacja, przeciążenie przeciwdziała kamieniom (1)

— spadające odbicie kamienia

— spadające A&А.

Zdjęcie 2. Ścieżka wspinaczki zespołu obozu alpinistycznego «Vysotnik» Δ — miejsca biwaków — kontrolne tury Δ — planowane miejsca biwaków (2) — wariant organizacji dodatkowego noclegu — jeden z planowanych wariantów przejścia górnej części trasy — ścieżka zespołu «Spartaka» (1975 r.).

Skład grupy szturmowej został określony w liczbie sześciu osób: kapitan zespołu — Solonnikov Viktor Aleksandrovich, uczestnicy: Grachev Andrey Borisovich, Borzov Yuriy Vyacheslavovich, Manoilov Yuriy Semenovich, Stepanov Nikolay Vasilievich, Vedernikov Vladislav Valentinovich.

W skład grupy szturmowej, obok doświadczonych alpinistów, którzy wykonali wiele wspólnych wspinaczek w ramach Mistrzostw ZSRR, weszli najsilniejsi młodzi sportowcy, którzy w 1975 roku przeszli swoje pierwsze trasy 6B kat. trudn. W rezultacie udało się sformować bardzo silną grupę szturmową, w której każdy uczestnik mógł wykonywać każdą pracę.

W skład grupy obserwacyjnej weszli CMS Nazarov O. — kierownik, CMS Pavilainen V.D., CMS Orlov B.K., Sofronov I.D. — 1 spec. kat., Novikova A. — 2 spec. kat.

Grupa posiadała:

lornetkę z 30- i 60-krotnym powiększeniem
radio «Vitalka» do łączności z zespołem
radio «Nedra» do łączności z obozem alpinistycznym «Vysotnik» (patrz dziennik obserwacji).

VI. Taktyka i plan przejścia trasy

Zostało postanowione przejść trasę w ciągu ośmiu dni, z jednym dniem wstępnej obróbki dolnej części trasy. Przy tym była brana pod uwagę możliwość przejścia trasy w ciągu siedmiu dni z wyjściem w pierwszym dniu na osypną półkę (patrz karta marszrutowa — zgłoszony wariant). Planowano noclegi:

dwukrotnie na osypnej półce (drugi dzień — obróbka przejścia przez żleb i dolnej części centralnej ściany)
następnie nocleg w górnej części centralnej ściany, na drugim wzniesieniu (dwukrotnie)
i przed ostatnim wzniesieniem (patrz zdjęcie 2 i karta marszrutowa).

Trasa została przejści przez zespół w ciągu siedmiu dni marszu i jednego dnia obróbki dolnej części trasy. Miejsca noclegów odpowiadały wybranym pierwotnie. Dwukrotnie w procesie wspinaczki były stosowane noclegi w jednym miejscu — na osypnej półce i przed górnym wzniesieniem.

Dla wykonania planu wspinaczki konieczne było w pierwszym i trzecim dniu przechodzić po 600–700 m trasy, a po II wzniesieniu — ponad 400 m. Takie długie odcinki można przechodzić po trudnym reliefie tylko przy wstępnej obróbce znacznych odcinków i utrzymaniu wysokiego tempa ruchu. Wyjście po obróbce od razu na osypną półkę było uzasadnione brakiem miejsc pośrednich noclegów. Przy tym w czasie obróbki trzeba było przejść 350 m, to znaczy zawiesić wszystkie dostępne liny, rep i jeszcze dodatkowo 90 m, co i zostało wykonane.

Wyjście następnie od razu w górną część centralnej ściany było konieczne, ponieważ dolna część tej części ścieżki (żleb i dół centralnej ściany) w drugiej połowie dnia aktywnie jest narażona na kamienie. Tutaj również była stosowana obróbka: zostało zawieszone 240 m liny i repa.

Ściana po drugim wzniesieniu — pionowe skały, tutaj nie ma możliwości zorganizować nawet siedzącego noclegu, dlatego również była stosowana obróbka, co pozwoliło przejść ponad 400 m za dzień.

Zapoznanie się ze ścianą podczas wywiadowczych wyjść pozwoliło na wyciągnięcie wniosku, że na większej części trasy będzie istniała niebezpieczeństwo kamiennej lawiny od idących z przodu. Dlatego szczególną uwagę postanowiono zwrócić na wybór ścieżki i miejsc mocowania lin (ruch jak najdalej w bok, mocowanie lin pod okapami i nawieszającymi skałami), a także na dokładne, uważne poruszanie się uczestników.

Było jasne, że w większości trudnych miejsc z powodu kamienio niebezpieczeństwa trzeba będzie zrezygnować z wyciągania plecaków, a to oznacza, że ich waga musi być zminimalizowana. Udało się tak dobrać sprzęt i produkty, że waga każdego z pięciu plecaków wynosiła nie więcej niż 8 kg przy ruchu po trasie na początku wspinaczki (patrz lista sprzętu). Pierwszy szedł całą trasę bez plecaka i głównie w gąsienicach. Przy ruchu po obrobionych odcinkach część ładunku była wynoszona na koniec obrobionego odcinka w dniu obróbki, i następnie przy rozpoczęciu ruchu waga była rozdzielana na wszystkich sześciu, co pozwoliło poruszać się po linach bez wyciągania plecaków.

Zorganizowanie takiego ruchu pomogły treningi z obciążeniami, które były stosowane w okresie przygotowawczym (była ćwiczona jazda po linach z plecakiem o wadze 6–8 kg).

Został przemyślany system zmiany idącego pierwszym, co stało się możliwe dzięki równemu składowi uczestników. Zostały przewidziane warianty ruchu na kamienio niebezpiecznych odcinkach, gdy trzeba przechodzić znaczne odcinki pojedynczo.

Ponieważ obróbka przejścia przez żleb, wyjście pod drugi wzniesienie i na górną ścianę wymagała pracy na lodzie, to przy podejściu do tych odcinków idący drugi niósł kotły i w razie potrzeby wychodził na przód.

Zdjęcie 3. Odcinek trasy wspinaczki.

Zdjęcie 4. Profil trasy wspinaczki. Wszystkie środki ostrożności dotyczące porządku ruchu, współdziałania uczestników, a także plan wspinaczki zostały w zasadzie wykonane.

VII. Opis wspinaczki według dni

Pierwszy dzień. 15 lipca 1976 r.

O godz. 10:00 zespół wyszedł z obozu alpinistycznego «Vysotnik» w następującym składzie: Solonnikov V.A., Grachev A.B., Borzov Yu.V., Manoilov Yu.S., Stepanov N.V., Vedernikov V.V. i obserwatorzy Sofronov I.D. i Novikova L. O godz. 14:00 grupa podeszła do górskiego obozu. Reszta dnia minęła na sprawdzaniu sprzętu i obserwowaniu trasy przez lornetkę.

Przez czas treningowych wyjść wszyscy zaczęli przyzwyczajać się do ściany, ale mimo to ona trochę przytłacza swoją ponurością i ogromnymi rozmiarami, i «działa» prawie cały czas. Należy zauważyć, że przez ostatnie dwa tygodnie ściana trochę obeschła, i intensywność kamiennych lawin zmniejszyła się. Teraz mamy lornetkę, i jeszcze raz sprawdzamy, czy wybrana ścieżka jest bezpieczna, przeglądamy miejsca noclegowe i kluczowe miejsca trasy — centralną ścianę i górne wzniesienia. Odcinki trasy są pokazane na zdjęciu 3 i profilowym zdjęciu 4.

Centralna ściana wydaje się bardzo wygładzona, ale szczególnie trudne wyglądają górne ściany — prosto jak pionowa ściana bez szczególnego mikroreliefu. Wydają się one monolityczne, ale my już wiemy, że czeka nas bardzo nieprzyjemne wspinanie po półżywych blokach i płytach. W rzeczywistości okazało się, że nawet na pionie skały są bardzo słabe, i wspinanie okazuje się niezwykle trudne.

Po zachodnim żebrze (5B kat. trudn.) idzie grupa naszych towarzyszy. Jej kierownikiem jest członek naszego zespołu O. Nazarov. Po zejściu on będzie kierował grupą obserwacyjną. U idącej po żebrze grupy za dwa dni będziemy mogli przez radio uzyskać konsultację dotyczącą zejścia z wierzchołka.

Grachev A., Manoilov Yu., Stepanov N. jeszcze raz sprawdzili podejście pod ścianę. Jutro w tym składzie oni zaczną obróbkę ściany. Dolna część ściany jest pokazana na rys. 3 i zdjęciu 6.

Wieczorem sprawdzamy łączność z obozem alpinistycznym «Vysotnik» — łączność jest doskonała. W 20 m od namiotów stale jest rozciągnięta antena. Do niej jest podłączona «Nedra». Ściana doskonale wygląda w wieczornym oświetleniu.

Solonnikov V. jeszcze raz przypomina podstawowe zadania na jutro dla grupy obróbczyków:

Przejść 300–350 m i zawiesić liny.
Przy wyborze ścieżki pilnować porządku ruchu i być bardzo uważnym.
Jak najwięcej trzymać się planowanej ścieżki i nie odchodzić na prawo, aby nie wpaść w strefę zagrożoną kamieniami.
Poruszać się jak najdalej w bok (jak planowano z dołu), aby nie być jeden nad drugim.
Liny mocować w miejscach zabezpieczonych przed kamieniami.

Wszyscy kładą się spać wcześnie.

Drugi dzień. 16 lipca 1976 r. Obróbka trasy

O godz. 7:00 grupa w składzie: Grachev A., Manoilov Yu., Stepanov N. wychodzi na obróbkę i o 8:00 zaczyna torować ścieżkę po ścianie. Ta ścieżka jest od razu niełatwa: wzdłuż pionu idzie nachylony kąt wewnętrzny z masą żywych kamieni (R0–R1, zdjęcie 10, rys. 3). Wszyscy trzej idą w gąsienicach. Pierwszy — Grachev A. — idzie bardzo ostrożnie, ale dość szybko.

W prawo w górę odchodzi pionowy kąt wewnętrzny. W nim ledwo trzymają się ogromne bloki, które lekko się wychylają. Trzeba bardzo ostrożnie obchodzić je po pionie (R1–R2).
Dalej — bardziej łagodny odcinek: płyty, ale wszystko jest zasypane piaskiem i żwirem, i do tego skała jest słaba, tak że chociaż wydaje się to nie tak trudne, ale bardzo nieprzyjemne — wspinanie okazuje się trudne (R2–R3).
Znów bardziej strome skały. Ruch w kierunku potężnego okapu. Cały czas trzeba iść przez kąty wewnętrzne (R3–R4).

Taki relief stwarza podwyższone niebezpieczeństwo przy spadaniu kamieni, dobrze, że skały są strome i występują nawieszone odcinki: można się ukryć, i kamienie przelatują. Samorzutnych kamiennych lawin nie ma — wszystkie kamienie lecą daleko na prawo przez żleb i odbijają się w strefie metrách 20 od trasy, — ale stale istnieje niebezpieczeństwo zrzucenia kamieni jeden na drugi; trzeba być maksymalnie uważnym. Chłopaki szybko zmieniają się przy pracy pierwszym.

O 13:00 oni już przeszli 200 m i podeszli pod ogromny okap (rys. 3, R4–R5). Po kilku próbach udaje się obejść okap z lewej strony po pionowej ścianie (R4–R5). Wspinanie jest bardzo trudne, zaczepów jest mało, trzeba używać drabinek do przejścia pionowych odcinków.

Dalej — skały są silnie zniszczone, ale wciąż strome, chociaż można ostrożnie poruszać się swobodnym wspinaniem (R5–R6). Do następnego pionowego pasa prowadzą zasypane odcinki.

Rys. 3. Dolna część trasy — obrobione piaskiem płyty. Tutaj pierwotnie planowano pośredni nocleg, ale miejsca na nocleg praktycznie nie ma, i zostało postanowione, że w pierwszym dniu wspinaczki zespół przejdzie obrobione odcinki i spróbuje dojść do półki. To jeszcze 300–350 m. Zawieszone są wszystkie liny, rep i jeszcze 90 m dodatkowej liny. Już 16:00, trzeba wracać. U miejsca mocowania ostatniej liny są zostawione młotek, resztki haków i karabinków, kanister z benzyną. Obrobieni wracają do obozu o 19:00.

Zadanie pierwszego dnia zostało wykonane. Jutro będzie trudny dzień — trzeba dojść do półki. Chłopaki są zmęczeni, ale zadowoleni: wspinanie jest różnorodne i trudne, i jednak jest bardzo dużo «żywych» kamieni, i skała, jak się spodziewano, jest słaba. Ścieżka jest obiektywnie bezpieczna — wszystkie kamienne lawiny są na prawo od trasy. Przez radio komunikujemy do obozu o wykonanej pracy.

Dowiadujemy się, że grupa O. Nazarova wyszła na wierzchołek. To znaczy, że jutro zejdzie. Szkoda, że nie spotkamy ich. Na obróbkę zostało zużyte 8 godz. Zostawiono 31 hak skalny.

Chłopaki jeszcze długo opowiadają o charakterze trasy i o tym, co ich zdaniem nas czeka w przód. Na jutro rozdzielamy ładunek na sześciu. Wychodzi po 8 kg (razem z osobistymi rzeczami). To znaczy, że praktycznie wszędzie będzie można iść z plecakiem.

Po obrobionych odcinkach zacznie pracę Grachev A. Na końcu ostatniej obrobionej liny on rozładuje swój skalny worek — z niego będą wyjęte: trzy worki, namiot, osobiste rzeczy, część produktów. Te worki będą zamocowane na ostatnich hakach (do worków są przyszyte specjalne pętle), i dalej pierwszy pójdzie bez plecaka.

Jeszcze raz przeanalizowujemy podstawowe warianty ruchu. Znów Solonnikov V. przypomina:

o kamienio niebezpieczeństwie
o konieczności poruszania się z maksymalną uwagą
o ścisłym wykonaniu poleceń.

Dyskutowane są trudne miejsca na obrobionej trasie i na tej, która jeszcze przed nami — trzeba psychicznie nastawić uczestników: przed nami trudny dzień.

Trzeci dzień. 17 lipca 1976 r. (Pierwszy dzień wspinaczki)

Podjazd o 4:00. O 5:00 wychodzimy z obozu i o 6:00 zaczynamy poruszać się po trasie. Nastawiliśmy się bojowo, dlatego wszyscy idą szybko i precyzyjnie. Dolną linę (90 m) zrzucamy obserwatorom. Po odcinku R2–R3 wszyscy zbierają się razem. Tutaj miejsce jest dobrze zabezpieczone, a dalej — kąt wewnętrzny z żywymi kamieniami. Będziemy przechodzić ten odcinek pojedynczo.

Na odcinku R4–R5 jednak trzeba wyciągać plecaki. O 11:00 przechodzimy obrobione odcinki. Przed nami — pionowy kąt wewnętrzny (R7–R8, zdjęcie 12). Budowa skał jest nietypowa — pionowe łuszczące się płytki, ale Grachev A. udaje się przejść tutaj, nie zrzucając ani jednego kamienia. Skały są wygładzone, ale jednak znajdują się szczeliny i wbija się pewne haki. Plecaki trzeba podciągać.

Przed nami — strome nawieszone bloki, ale udaje się je obejść «po krawędzi», po drobnych zaczepach (R8–R9). Dalej — zniszczone skały; «żywych» kamieni jest dużo, ale ruch jest w lewo w górę, i kamienie lecą obok.

O 13:00 zaczynamy podjazd po wygładzonym kącie wewnętrznym (R10–R11, zdjęcie 13). Skały są prawie pionowe (~80°), na dole — lodowiec. Przez kąt — 50 m. Niektóre haki są używane jako punkty podparcia dla rąk i nóg. Zacięcia są słabe. Bardzo trudne, napięte wspinanie.

Dalej — strome płyty z piaskiem i żwirem; po nich — trawers w prawo (kamienie znów idą w bok). Ścieżka prowadzi przez wąską szczelinę — komin (zdjęcie 14). Z góry — soplowie, płynie woda, skały są nawieszone. Tutaj jest opóźnienie na długo. Używane są drabinki. Plecaki trzeba wyciągać. Dobrze, że idą one z boku, i niebezpieczeństwo zrzucenia kamieni na uczestników jest praktycznie zerowe.

Już 15:00, skały są oświetlone słońcem, i z góry zaczyna coraz intensywniej płynąć woda. Za pół godziny to już strumień. Plecaki i uczestnicy są na pół zmoczeni.

Nad kominem — stromy kąt wewnętrzny, kończący się lekko nawieszoną ścianą (R13–R14). Stepanov N. ostrożnie przechodzi kąt i, używając haków jako punktów podparcia, zaczyna się wspinać po ścianie. Skały są mokre, liną co chwilę są zrzucane kamienie, ale wszyscy są pod daszkiem, i kamienie przelatują, nikogo nie dotykając.

W końcu po płytach wychodzimy na osypną półkę. 19:00. Udaje się ustawić namiot w miarę wygodnie. Komunikujemy w dół, że wszystko jest w porządku.

Dzisiaj za 13 godz. przeszliśmy obrobione odcinki i jeszcze 350 m trasy. Zostawiono 40 haków. Praca jest ciężka.

Dowiadujemy się, że grupa O. Nazarova zeszła, i teraz nasi obserwatorzy to O. Nazarov, V. Pavilainen i B. Orlov.

Dyskutujemy zadania na jutro:

Z rana obrabiamy przejście przez żleb i początek centralnej ściany.
Dół centralnej ściany — najbardziej trudna technicznie praca.
Na obróbkę pójdą

Bez tytułu

Powiązany z

Spis treści