I. Klasa wysokościowa

2. Centralny Pamir, lodowiec Biwaczny
3. Pik Achmadi-Donisza po południowej ścianie.
4. 6B, drugie przejście
5. Przewyższenie: 2300 m, długość 2585 m, długość odcinków 5–6 kat. trudności: 2142 m. Średnie nachylenie głównej części trasy 73°30′, z tego 6 kat. trudności: 80° (80 m), 85° (65 m), 90° (175 m), 95° (56 m).
6. Zaklinowano haki:

7. Godzin marszu drużyny 77,5 i dni 7,5.
8. Biwaki:
   • 1-szy wybita platforma na zaśnieżonej półce
   • 2–3 wybita platforma na śnieżnym grzebieniu
   • 4-ta platforma na wąskim śnieżnym grzebieniu
   • 5-ta wyrubana na stoku pokrytym lodem naciekowym
   • 6-ta platforma na zaśnieżonej półce z lodem naciekowym
   • 7-ma wybita na zaśnieżonej półce Wszystkie biwaki leżące.
9. Kierownik: Gierża Siergiej Lwowicz, KMS

Uczestnicy:

• Bruk Michaił Aleksandrowicz, KMS
• Michajłow Andriej Władimirowicz, KMS
• Fiodorow Jurij Siemionowicz, KMS
• Mingalew Władimir Nikołajewicz, KMS
• Fiodorow Wiaczesław Anatoljewicz, KMS

10. Trener: Lebiedichin Aleksiej Wieniaminowicz, MSMK II. Wyjście na trasę: 7 sierpnia 1987 r.

Wierzchołek: 14 sierpnia 1987 r. Powrót: 15 sierpnia 1987 r. 12. Organizacja: Swierdłowski oblspartkomitet.

Wspólne zdjęcie wierzchołka

Lipiec 1974 r., 11:00. Aparat „Zenit”, obiektyw „Mir-18”, F=36 mm. Odległość do ściany 3 km. Punkt fotografowania nr 1. Wysokość punktu fotografowania 4600 m. — Droga grupy W. Abalakowa (Spartak), 1959 r. — Droga grupy S. Jefimowa (SNAHYNGIDROENIERGOSTROJ), 1974 r. — Droga drużyny Swierdłowskiego oblspartkomitetu, 1987 r.

Zdjęcie z 1987 roku, 4 sierpnia

Zrobione obiektywem „Helios” F=58 mm. (aparat „Zenit”) punkt fotografowania nr 2, 164:00 min.

Profil ściany z prawej strony (zdjęcie z 1974 roku) — punkt fotografowania nr 4

Profil ściany z prawej strony (odcinki 20–24) 15 sierpnia 1987 r., 10:00. Aparat „Lubitel - 1668”. Punkt fotografowania nr 3.

Działania taktyczne drużyny

Przy opracowywaniu planu taktycznego wspinaczki kierowano się rozkładem czasowym przejścia drużyny Smirnowa z uwzględnieniem znacznego zaśnieżenia trasy. Na przejście ściany planowano sześć dni i jeden dzień rezerwowy na zmianę pogody i stanu trasy. Przy tym planowano przejście „łapy” w ciągu dwóch dni, trzeci biwak miał się znajdować powyżej śnieżno-lodowego pasa. Wyjście na trasę planowano na 5 sierpnia, jednak z powodu wypadku w drużynie Uzbekistanu i prowadzenia prac transportowych zostało opóźnione do 7 sierpnia.

Przejście śnieżno-lodowego pasa planowano na poranne godziny, w raczkach, bez wcześniejszej wieczornej obróbki. Wieczorem śnieżno-lodowy stok stawał się niebezpieczny przez spadające kamienie. Koryto w górnej części pasa trzeba było przemierzać także rano, zanim zaczęły spadać kamienie. Zmiana stanu śniegu zmusiła nas do częściowej zmiany wcześniej obmyślanej taktyki:

• Śnieg w nocy nie twardniał,
• Rano nie trzymał,
• Zapadał się pod nogami.

Przejście śnieżno-lodowego pasa wymagało znacznie więcej czasu niż się spodziewano, dużo czasu schodziło także na organizację bezpiecznej asekuracji. Asekuracja przez lód była nieskuteczna, trzeba było się dokopywać do lodu (grubość śniegu sięgała 1 m) i kręcić śrubami lodowymi. W związku z tym postanowiono, że z rana dwójka będzie obrabiać śnieżno-lodowy stok, wytapiać stopnie, rozwieszać liny. Pozostali uczestnicy pozostaną przy namiocie na oddalonym od ściany grzebieniu, bezpiecznym w stosunku do spadających kamieni. Przejście śnieżno-lodowego pasa i przemierzenie koryta zaplanowano na następne rano. Co też zostało wykonane.

Pod względem poziomu przygotowania fizycznego i technicznego skład drużyny był dość wyrównany. To pozwoliło każdemu uczestnikowi być pierwszym na trasie. W pierwszym dniu, 7 sierpnia, na trasie pracował jako pierwszy A. Michajłow, przeszedł odcinki R0–R6; 8 sierpnia — M. Bruk (odcinki R7–R12); 9 sierpnia — S. Gierża (R13–R14); 10 sierpnia — Ju. Fiodorow (R15–R18); 11 sierpnia — W. Mingalew (R19–R21); 12 sierpnia — W. Fiodorow (R22–R24); 13 sierpnia — S. Gierża (R25–R26); 14 sierpnia — Ju. Fiodorow (R26–R27).

Pierwszy szedł na podwójnej linie. Jedna z lin była z oznakowaniem UIAA. Druga lina była używana do organizacji poręczowania. Wszyscy inni wchodzili po zabezpieczonej linie na dwóch zaciskach z dodatkową asekuracją, górną lub dolną. Rzeczy nie były wyciągane, tylko niesione na sobie dzięki użyciu dwóch zacisków. Na pionowych i przewieszonych odcinkach plecaki były przypinane do pasa. Trasę przechodzono głównie w wolnym stylu.

W pierwszych dwóch dniach przy przechodzeniu „łapy” pierwszy szedł w galoszach. W kolejnych dniach pierwszy pracował przeważnie w raczkach. Przez cały czas wspinaczki nie było ani jednego upadku uczestnika.

Przez cały czas wspinaczki i na wycofie utrzymywano stałą łączność radiową z obserwatorami. Nie został opuszczony ani jeden seans łączności. Druga połowa wspinaczki odbywała się przy niesprzyjającej pogodzie:

• Ciągle padał śnieg.
• Widzialność była słaba.

Słaba widzialność, jednak, nie powodowała opóźnienia ruchu, dzięki logiczności trasy.

Podczas wspinaczki część grupy ratunkowej znajdowała się pod trasą na lodowcu Woroszyłowa. Główna grupa ratunkowa znajdowała się w bazą na lodowcu Biwačny, z którym obserwatorzy mieli utrzymywaną stałą łączność radiową.

Opis trasy według odcinków

Cała trasa była przejściem z organizacją poręczowania przez pierwszego i przechodzeniem pozostałych uczestników z plecakami z użyciem dwóch zacisków przy obecności górnej asekuracji. Pierwszy szedł bez plecaka na podwójnej linie. Asekuracja była hakowa.

Odcinek 1. Stanowi kręte „baranice” z małą ilością szczelin dla asekuracji, pierwszy idzie w galoszach, wspinaczka trudna.

Odcinek 2 — płyty z wąskimi szczelinami, dla asekuracji używa się długich wąskich haków tytanowych, wspinaczka trudna.

Odcinek 3 — skały zbudowane z osypujących się łupków, dla asekuracji używa się haków tytanowych — „marchewek”, wspinaczka trudna i średniej trudności.

Odcinek 4 — wewnętrzny kąt, skały mocne, wspinaczka trudna, dla asekuracji dobrze używać elementów zaklinowanych.

Odcinek 5 — wygładzony żleb, wspinaczka trudna.

Odcinek 6 — ściana zbudowana z dużych bloków, które łatwo się odłupują.

Odcinek 7 — płytopodobne skały zbudowane z marmurkowatych wapieni, z powierzchni silnie zwietrzałe. Chwyty wygładzone. Odcinki wygładzonych skał typu „baranice”, przysypane piaskiem, wspinaczka trudna. Używa się długich haków.

Odcinek 8 — charakteryzuje się dobrze wyrażonym urzeźbionym mikroreliefem, ale skały strome. Wspinaczka utrudniona jest tym, że struktura skał reprezentuje łatwo odłupujące się łupkowe płytki. Asekuracja hakowa.

Odcinek 9 — duże oblodzone skały, w szczelinach z lodem naciekowym. Asekuracja hakowa.

Odcinek 10 — zaśnieżony wewnętrzny kąt z karнизом w górnej części, skały lite. Dla organizacji punktów asekuracji wymagane jest wstępne oczyszczenie powierzchni ze śniegu, lodu. Wspinaczka bardzo trudna.

Odcinek 11 — stroma ścianka zbudowana z mocnych, z powierzchni porowatych skał. Z góry zwisa śnieżna czapa. Szczelin i chwytów mało. Wspinaczka bardzo trudna, z użyciem drabinek.

Odcinek 12 — skały pokryte śniegiem. Wspinaczka średniej trudności, ale organizacja punktów asekuracji utrudniona. Niewyraźnie zaznaczony grzebień.

Odcinek 13 — skały średniej trudności:

• Wspinaczka skomplikowana obecnością lodu i śniegu.
• Przechodzi się w raczkach.
• Asekuracja hakowa.

Odcinek 14 — śnieżno-lodowy pas. Śnieg głęboki, pulchny. Przemieszczanie się utrudnione. Asekuracja przez śruby lodowe lub, w miejscach wyjścia skał, — z pomocą haków skalnych. W drugiej połowie dnia istnieje prawdopodobieństwo spadania kamieni. Odcinek przechodzi się rano w raczkach.

Odcinek 15 — śnieżno-lodowy stok. Asekuracja na wyjściach skał przez haki. Trawers w prawo 60 m.

Odcinek 16 — ściana, skały lite, duże, pokryte lodem naciekowym. Wspinaczka bardzo skomplikowana. W środkowej części — nawieszenie. Pierwszy pracuje w raczkach.

Odcinek 17 — śnieżno-lodowy stok. Używano śrub lodowych do asekuracji.

Odcinek 18 — skały dachówkowate, wspinaczka bardzo trudna, asekuracja hakowa. W górnej części:

• duże luźne kamienie,
• wspinaczka granicznie trudna.

Odcinek 19 — zaśnieżone oblodzone skały. W górnej części — zniszczony ostry skalny grzebień ze śnieżną czapą. Na końcu odcinka — koryto z lodem naciekowym. Wspinaczka trudna. Odcinek przechodzi się jako pierwszy w raczkach.

Odcinek 20 — wielkobloczne lite skały, strome, zasypane śniegiem. Wspinaczka bardzo trudna. Asekuracja hakowa. Przejście jako pierwszego odbywa się w raczkach.

Odcinek 21 — duża ścianka z nawieszeniem, skały wielkobloczne z lodem, zasypane śniegiem, na końcu odcinka tworzą komin, zalany lodem, zakończony karнизом, chwyty niewyraźne. Przejście utrudnione oczyszczeniem skał dla organizacji punktów asekuracji. Pierwszy przechodzi w raczkach. Asekuracja hakowa. Wspinaczka granicznie skomplikowana, używa się:

• drabinek.

Odcinek 22 — wielkobloczne skały, stroma ścianka, chwyty mocne, duże, ale ze śniegiem. Na końcu nawieszonych skał — śnieżny karниз. Wspinaczka trudna — bardzo trudna. Asekuracja hakowa. Pierwszy przechodzi w raczkach.

Odcinek 23 — wewnętrzny kąt, zablokowany śniegiem, przechodzący w śnieżno-lodowy ostry, stromy grzebień. Wspinaczka trudna. Pierwszy przechodzi w raczkach.

Odcinek 24 — skalno-lodowe koryto, skały zaśnieżone, wielkobloczne monolity, zmarznięte w lodzie. Wspinaczka trudna, skomplikowana tym, że trzeba:

• rozkopywać śnieg,
• podrąbywać lód dla organizacji punktów asekuracji. Przejście w raczkach.

Odcinek 25 — ścianka, monolity, na końcu odcinka — koryto. Skały silnie zaśnieżone. Śnieg ciężki, sypki. Wspinaczka średniej trudności — trudna. Przechodzi się w raczkach.

Odcinek 26 — silnie zaśnieżone skały, stroma ścianka, przechodząca w skalno-lodowe koryto. Wspinaczka trudna. Przechodzi się w raczkach. Asekuracja hakowa.

Odcinek 27 — przedwierzchołkowy grzebień, śnieżne podejścia, śnieg głęboki, asekuracja zmienna, przez lód — przez śruby lodowe.

Zdjęcie 7, odcinek 8

ZDJĘCIE TECHNICZNE TRASY Lipiec 1974 r., 11:00. Aparat „Zenit”, obiektyw „Mir-18”, F=36 mm. Odległość do obiektu fotografowania 3 km. Punkt fotografowania nr 1. Wysokość punktu fotografowania 4600 m.

Przejście stromej ścianki. Zdjęcie 8, odcinek 11