Mapka schematyczna rejonu

Opis wejścia na wierzchołek Płoskaja Bliżniaja po wschodnim żebrze 2B kat. sł.

Sopka Płoskaja Bliżniaja wchodzi w skład grupy wulkanów Kłuczewskich. Ta góra na Kamczatce jest trzecią co do wysokości. Jej wysokość bezwzględna nad poziomem morza wynosi 4108 m.

Sopka Płoskaja Bliżniaja jest pochodzenia wulkanicznego. Jest to stary wygasły wulkan. Jej zbocza zbudowane są ze skał wulkanicznych:

• bazaltu,
• tufu,
• diabase.

Góra wznosi się nad największym lodowcem Kamczatki — lodowcem Swietłym. Wysokość nad poziomem morza w tym miejscu wynosi 2700 m.

Sopka ma bardzo duże zlodowacenie od podnóża do wierzchołka włącznie. Spływające na nią lodowce na północny wschód i wschód wpadają do lodowca Swietłego. Z wschodniej strony w miejscach pionowych ścian dość obszerne żebra skalne, zbudowane z mocnych i sypkich skał wulkanicznych. Z północnego wschodu — pionowe ściany skalne i lodowe od wierzchołka do lodowca Swietłego (stary krater wulkanu). Północne stoki sopki są łagodne i nie przedstawiają szczególnego zainteresowania w aspekcie alpinistycznym. Od zachodu sopka łączy się rozległą zlodowaconą przewężeniem z sopką Płoskaja Dalniaja. Wierzchołek sopki — to potężny kopulasty lodowiec z niewielkim nachyleniem na wszystkie strony świata, z wyjątkiem kierunku północno-wschodniego, gdzie ograniczony jest ścianami starego krateru.

W rozpatrywanym rejonie sopki śnieg nawet w bardzo ciepły czas roku leży u podnóża.

Pogoda w tym rejonie jest niestabilna. Od drugiej połowy dnia często pada śnieg.

Za najkorzystniejszy okres dla wejścia należy uznać okres od 20 lipca do 1 września.

2. Podejście do miejsca rozpoczęcia wejścia

a) Przemieszczenie się samochodem.

Samochodem po drodze gruntowej od osiedla Klucze dojechać do stacji sejsmologicznej "Apochonczicz". Długość przejazdu — 80–90 km.

Droga gruntowa dużą łuką okrąża od zachodu na południe podnóże wulkanu Kłuczewskiego. Większa część drogi prowadzi przez:

• las olchowy,
• las brzozowy.

Przejazd samochodem możliwy jest od 1 lipca do 10 października. Zimą komunikacja odbywa się za pomocą psich zaprzęgów.

Regularnie samochody jadą na stację sejsmologiczną z oddziału Instytutu Wulkanologii Kamczackiej w osiedlu Klucze 3–4 razy w miesiącu.

Stacja sejsmologiczna jest położona na wysokości około 700 m nad poziomem morza u krańca zastygłej lawy Apochonczicz, która wylała się podczas erupcji wulkanu Kłuczewskiego w 1948 r. Wokół stacji — rozległy płaskowyż żużlowy, poprzecinany suchymi rzeczkami i rzadkimi wysepkami zarośli olchowych.

Stacja pracuje całorocznie od 1957 r. Posiada radiostację, regularna łączność z osiedlem Klucze — 2 razy dziennie.

Na stacji sejsmologicznej brak wody, opału i benzyny. Wszystko to dostarczane jest z osiedla Klucze samochodami i helikopterami.

Przejazd samochodem zajmuje 5–6 godzin.

b) Przejście piesze do miejsca rozpoczęcia wejścia.

Dzień 1.

Ruch w górę po prawym brzegu suchej rzeczki (napełnia się brudną wodą od drugiej połowy dnia). Kierunek — na górne partie lodowca Schmidta.

Możliwy jest ruch na koniach.

Obóz należy rozbić u lewobrzeżnej moreny lodowca Schmidta.

Wysokość 2100 m.

Nakład czasu na przejście — 5–6 godzin.

Dzień 2.

Kierunek ruchu — górne partie lodowca Schmidta. Omijany jest wulkan Kłuczewskiej z stopniowym nabieraniem wysokości. Podczas przemieszczania się przecina się kilka niezbyt stromych żlebów, wypełnionych śniegiem i lodem, przysypanych żużlem. W drugiej połowie dnia po żlebach "idą" kamienie, niska chmura pokrywa całą trasę. Dlatego od noclegu zaleca się bardzo wczesny start.

Podczas przemieszczania się:

• Wchodzenie na lodowiec Schmidta nie jest zalecane.
• Lodowiec może służyć jedynie jako dobry punkt orientacyjny, ograniczający trasę z lewej strony podczas ruchu we mgle.

Wyjście na przełęcz między sopkami Kłuczewska i Kamień. Tutaj w kierunku na wschód — źródła lodowca Schmidta, na zachód — lodowca Swietłego.

Tutaj, na lodowcu, jest wiele dogodnych miejsc, zasypanych żużlem. Jest woda. Z tego obozu wygodnie jest dokonywać wejść na:

• wulkan Kłuczewskiej 2A kat. sł.
• wulkan Kamień 4A kat. sł.

Ruch na koniach do tego obozu jest niemożliwy. Są miejsca dla lądowania helikopterów i wyładunku towarów zrzucanych z samolotów i helikopterów.

Wysokość 3300 m. Nakład czasu na przejście 7–8 godzin.

Dzień 3.

Od przełęczy w dół na lodowiec Swietły. Kierunek ruchu — na północny zachód po zamkniętym lodowcu. Dalej przez lodowiec Swietły pod samą trasę. W tych miejscach lodowiec Swietły — to nieco pagórkowata okolica z nachyleniem na południowy zachód.

Cechy lodowca Swietłego:

• Przy długotrwałym braku opadów w sierpniu lodowiec ma wygląd czarnego płaskowyżu (całkowicie zasypany żużlem), gęsto pokrytego białymi żyłkami szczelin.
• Jeśli lodowiec jest pokryty śniegiem, to przemieszczać się należy w wiązce.

Kierunek ruchu po lodowcu Swietłym — pod trasę (patrz zdjęcie 1). Obozem rozbić się pod trasą. Dużo wygodnych suchych miejsc. Jest woda.

Wysokość nad poziomem morza 2670 m. Nakład czasu na przejście 7–8 godzin.

3. Opis trasy po odcinkach

Wysokość względna od początku wejścia do wierzchołka wynosi 1440 m.

Odcinek 1

Różnica wysokości 250 m. Nachylenie 25–30°, na odcinkach skalnych do 43°. Po żużlowej osypie i niewielkim śnieżniku w lewo w kierunku górnej części lodowca między wulkanami Płoskaja Dalniaja i Płoskaja Bliżniaja. Dalej wyjście po skalnym żebrze na lodospad. Skały proste.

Żebro skalne — gęsto ułożone drobne i średnie osypisko skał wulkanicznych.

Czas przemieszczania się 1 godz. 20 min.

Odcinek 2

Różnica wysokości 400 m. Nachylenie na początku ruchu 30°, na większości odcinka 20°. Przejście przez lodospad, 120 m, i wyjście na zamknięty lodowiec (zdjęcie 2). Po lodowcu, 250 m, pod bergschrund. Przez most śnieżno-lodowy na otwarty lodowiec z trawersem w prawo na skały, 3 liny, ubezpieczenie klinowe.

Czas przemieszczania się 2 godz. 30 min.

Odcinek 3

Różnica wysokości 600 m. Nachylenie 30–40°. Żebro skalne, reprezentujące zastygłą lawę w postaci kecurów. Skały mocne, proste do przejścia.

Ruch prosto w górę po skalnym żebrze z wyjściem na firnowy stromy stok. Po firnie, 2 liny, wyjście na długi wąski grzbiet śnieżny z potężnymi nawisa-mi z prawej strony.

Czas przemieszczania się 3 godz. 00 min.

Odcinek 4

Różnica wysokości nieznaczna. Nachylenie 10°. Kopulasty zamknięty lodowiec. Z lewej strony — bardzo strome śnieżno-lodowe zbocze w stronę przełęczy. Z prawej — potężne nawisy śnieżne nad skalnymi i lodowymi ścianami (zdjęcie 3).

Przemieszczanie się po lodowcu. Kierunek — na skały. Czas przemieszczania się 2 godz. 30 min.

Odcinek 5

Różnica wysokości 190 m. Nachylenie 45–50°. Osypiskowe, mocno zaśnieżone i oblodzone skały średniej trudności.

Po skałach wyjść w lewo pod żandarm. Obejście żandarma — z lewej strony.

Dalej po zamkniętym lodowcu wzdłuż nawisu śnieżnego, który zwisa nad starym kraterem.

Wierzchołek — niewielkie wypiętrzenie i rozszerzenie ponad lodowym grzbietem, w postaci śnieżnego kopuła.

Wyjście na wierzchołek — śnieżno-lodowe zbocze, 3 liny.

Ponieważ wierzchołek jest mocno zaśnieżony, to zawiadomienie zostawia się na najbardziej widocznym, najbliższym wierzchołkowi żandarmerze o wysokości 7 m (zdjęcie 4). Zawiadomienie jest przymocowane do skalnego haka, wbitego w górnej części żandarmy.

Czas przemieszczania się 2 godz. 00 min.

4. Zejście z wierzchołka

Na odcinkach R5, R4 i R3 zejście po drodze wejścia. Przy podejściu do drugiego odcinka:

• zjeżdżać prosto w dół po stromym oblodzonym żebrze skalnym, 2 liny;
• dalej zjazd przez bergschrund sposobem sportowym, 15 m, na zamknięty lodowiec.

W dalszym ciągu zejście pokrywa się z trasą wejścia. Czas zejścia 3 godz.

5. Obliczenie czasu przejścia trasy po dniach i godzinach

Dni 1–3 — podejście od stacji sejsmologicznej pod trasę. Dzień 4: Odcinek 1 — 1 godz. 20 min Odcinek 2 — 2 godz. 30 min Odcinek 3 — 3 godz. 00 min Odcinek 4 — 2 godz. 00 min Odcinek 5 — 2 godz. 00 min Zejście do obozu — 3 godz. 00 min Razem: 13 godz. 50 min

6. Zalecenia dla wspinaczy

Podczas podejść od stacji sejsmologicznej "Apochonczicz" do przełęczy 3300 m całą trasę należy starannie oznaczyć.

Wyjście na wejście nie później niż o 3:00.

Specjalne wyposażenie na grupę 4 osób: a) lina główna: 2 × 40 m b) haki skalne: 3 szt. c) haki lodowe: 4 szt. d) karabinki: 3 szt. e) lina pomocnicza: 2 m f) raki: 4 pary

Opis sporządził © S. Grinkiewicz, 3 grudnia 1970 r.