Wlk. Ost­ryj Toł­ba­czyk. 3682 m przez Płos­kij z pół­nocy, 2B kat. złoż., (A. Bierie­zin, 1965 r.)

Od ba­zo­we­go obo­zu, urzą­dzo­ne­go w do­li­nie rze­ki Stu­diennaja, doj­ście do po­cząt­ku gra­ni w. Płos­kij Toł­ba­czyk przez łą­ki al­pej­skie za­j­mu­je 2 godz. U pod­nó­ża gra­ni roz­po­czy­na­ją się duże i śred­nie osy­pi­ska, przez nie wzdłuż lo­dow­ca — wyj­ście do po­cząt­ku wspinacz­ki (patrz fo­to).

Gra­nień sta­no­wi sze­ro­ki po­tok la­wo­wy, po­kry­ty fir­nem i lo­dem, prze­cho­dzi się go jed­no­cze­śnie w zwia­skach. Przed wyj­ściem na szczyt wul­ka­nu Płos­kij Toł­ba­czyk stromość zbo­cza zwiek­sza się do 35°, i jest wie­le ot­war­tych szcze­lin (ber­gsz­run­tów); wszyst­kie szcze­li­ny po­kony­wa­ne są przez śnież­ne mo­sty.

Szczyt Płos­kie­go Toł­ba­czy­ka sta­no­wi śnież­no-fir­no­we pła­sko­wyż o dłu­go­ści trzech ki­lo­me­trów, ma­jący ogrom­ny kra­ter w za­chod­niej czę­ści o śred­ni­cy 1800 m na 1500 m. Przez pła­sko­wyż w kie­run­ku za­chod­nim — wyj­ście na kra­wędź kra­te­ru. Czas przej­ścia te­go od­cin­ka na wul­kan Płos­ki Toł­ba­czyk — 5–6 godz.

Prze­ci­na­jąc pła­sko­wyż w kie­run­ku śnież­nej gra­ni o dłu­go­ści po­ł­to­ra ki­lo­me­tra, o stromości 35–40°, pro­wa­dzą­cej na szczyt Ost­re­go Toł­ba­czy­ka. Prze­chod­ze­nie gra­ni — jed­no­cze­śnie w zwia­skach. Z Płos­kie­go Toł­ba­czy­ka na szczyt Ost­re­go Toł­ba­czy­ka wej­ście za­j­mu­je 1,5–2 godz.

Szczyt sta­no­wi śnież­na ko­pu­ła, z któ­rej spa­da­ją na pół­noc i na po­łu­dnie lo­do­spa­dy. Łącz­ny czas wej­ścia za­j­mu­je 8–9 godz.

Zej­ście ze szczy­tu:

• ścież­ką wej­ścio­wą;
• moż­na zejść bez­po­śred­nio ze szczy­tu przez tra­sę 2B — pół­noc­ny stok.