Trawers Kozielskiej Sopki z północnego zachodu na południowy wschód ze wspinaniem się na Zub Kozielski przez północno-zachodnią ścianę – 3А kat. sł. (Rysunek 4)

Z m. Pietropawłowska-Kamczackiego na nocleg do doliny strumienia Kozielskiego (patrz opis na Zub Kozielski – 1).

Prawą stroną kanionu, przez pokryty morenami lodowiec, mijając skalny masyw na prawym (w kierunku marszu) brzegu moreny, wyjście do szerokiego śnieżno-lodowego żlebu o stromości 30–35°, schodzącego z fałszywego przełęczy. Trzymając się lewej (w kierunku marszu) strony żlebu, wyjście po 2,5–3 godz. na fałszywą przełęcz. Ruch w wiązce. W górnej części żlebu – 5 lin, zmienna asekuracja. Wskazane jest założenie raków, ponieważ w górnej części znajdują się fragmenty twardego firnu i lodu.

Z fałszywego przełęczy – podjazd przez przełączkę wiodącą do zachodniego wierzchołka pod duży żandarm.

Obchód żandarma po lewej (w kierunku marszu) stronie:

• 3 liny
• rąbanie stopni
• asekuracja hakowa (możliwa jest wbijanie haków skalnych w ścianę żandarma)

Obchodząc żandarma, wyjście na przełączkę wiodącą do zachodniego wierzchołka Kozielskiej przez rozszczepinę (I lina, asekuracja).

Dalej, po mocno zniszczonych skałach – podjazd na zachodni wierzchołek.

Od zachodniego wierzchołka po szerokim ośnieżonym grzbiecie z niedużymi prostymi żandarmami – wyjście do Muldy pod centralny wierzchołek. Iść należy uważnie, ponieważ występuje tu dużo śnieżnych karnizów na północno-wschodnią stronę grzbietu. Podjazd z Muldy na śnieżno-lodową kopułę centralnego wierzchołka, stromość 40–45°. 3 liny, rąbanie stopni, asekuracja hakowa. Na centralnym wierzchołku znajduje się kontrolny kopiec kamieni.

Spust z centralnego wierzchołka po śnieżno-lodowym stoku na przełączkę pomiędzy centralnym wierzchołkiem a Zubem Kozielskim. Dalej, grzbietem (Uwaga, śnieżne karnizy!), obchodząc w kierunku marszu po prawej stronie szereg żandarmów, wyjście pod północno-zachodnią ścianę Zuba Kozielskiego.

Wejście do krótkiego w kierunku marszu żlebu – 8 m, wyjście do lewej rozszczepiny. Podjazd po pionowej rozszczepinie do małej skalnej półki. Skały monolitne, szczelin i uchwytów brak. Wyjście na półkę, gdzie znajduje się szczelina na hak (asekuracja!). Dalej, podjazd w górę rozszczepiny pod przewieszoną „korkową” skałę – 8 m i wyjście na skalny występ (asekuracja hakowa). Kontrolny kopiec z kamieni na haku. Na występie mogą stanąć najwyżej 2 osoby. Od skalnego występu w prawo odchodzi skośna półka, po której bardzo kuszące jest trawersowanie ściany. Nie należy tego jednak robić, ponieważ szczelina prowadzi do fragmentu stromych, nietrwałych skał z wulkanicznych tufów, po których wspinaczka jest niebezpieczna i nie może być rekomendowana. Od skalnego występu należy poruszać się prosto do góry. Uchwytów brak, szczelin brak, skała bardzo mocna. Fragment jest pokonywany poprzez wbicie 2 haków szlamburrowych i podwieszenie do nich strzemion lub drabinek (Kluczowy fragment trasy!).

Wyjście na przedwierzchołek i dalej po prostych skałach na wierzchołek Zuba Kozielskiego.

Cały podjazd od noclegu do wierzchołka zajmuje 10–11 godz. Spust po trasie 12 kat. sł.

Rekomendacje dla alpinistów

1. Liczba uczestników – 4–6 osób.
2. Wyjściowy biwak – kanion strumienia Kozielskiego.
3. Czas wyjścia z biwaku – nie później niż 4:00 rano. Śnieżno-lodowy żleb do fałszywego przełęczy jest zagrożony spadającymi kamieniami. Poruszając się grzbietem pomiędzy wierzchołkami, należy uważać na wystające śnieżne karnizy, zwisające w stronę północno-wschodnią grzbietu.
4. Specjalne wyposażenie dla grupy 4 osób: a) lina główna 2 × 30 m; b) haki skalne – 6 szt.; c) haki lodowe – 2 szt.; d) haki szlamburowe – 2 szt.; e) świder – 1 szt.; f) drabinki – 2 szt.; g) karabinki – 8 szt.; h) młotek skalny – 2 szt.; i) linka pomocnicza na pętle – 5 m; j) raki – 4 pary.