Прот. №312 від 17/X-70

Opis wejścia na „Ząb” wulkanu Kozielsk po Grani Zachodniej 2А kat. sł.

1. Opis ogólny wierzchołka i jego lokalizacja.

Sopka Kozielska wchodzi w skład grupy Awačinskich wulkanów, położonych we wschodniej części grzbietu Kekhuj. Wysokość bezwzględna sopki Kozielskiej nad poziomem morza wynosi 2210 m. Jest to dawno wygasły wulkan. Jego zbocza zbudowane są z bazaltu i diabase. Niewielkie zbocza są w większości zasypane grubą warstwą szlaki. W miesiącach letnich grzbiet przedwierzchołkowy oczyszcza się ze śniegu, odsłaniając kilka żandarmów. Ale na zboczach, nawet południowych, śnieg utrzymuje się przez całe lato. Północne zbocza sopki to ściany ogromnego, prastarego krateru, pokryte lodem i firnem. Te ściany są gęsto usiane bazaltowymi „palcami-oстанцами”.

Wulkan ma trzy wierzchołki:

• Zachodni,
• Centralny,
• Wschodni.

Najwyższy wierzchołek — Wschodni — to skalny „ząb”, wznoszący się nad całą masą o 50 m. Ściany „zęba” są pionowe ze wszystkich stron. Istnieje nieścianowy przejście po grani południowo-wschodniej (trasa 1Б kat. sł.). Z lodowca, położonego po zachodniej stronie sopki (lodowiec służy jako granica między wulkanami Awačinskim i Kozielskim), wypływa potok Kozielski. Podnóże wulkanu jest mocno porozcinane wąwozami. Po wschodniej stronie podnóża znajdują się kamieniołomy organizacji budowlanych miasta, eksploatujących szlakę.

2. Podejście do miejsca wspinaczki.

a) Przemieszczenie się samochodem.

• Samochodem jechać do osiedla Rodygino (patrz mapę).
• Autobusem rejsowym można dojechać do osiedla Rodygino w okresie od czerwca do grudnia.
• W tym samym okresie z osiedla Rodygino jest przejazd samochodem do potoku Kozielskiego, do sopki w kształcie żelazka, która ogranicza potok z prawej strony. Całkowity czas podróży do potoku Kozielskiego z miasta wynosi 1,5 godziny.

b) Przejście piesze do miejsca rozpoczęcia wspinaczki.

• Z końca drogi gruntowej — wyjście w prawo przez niewielką sopkę do potoku Kozielskiego.
• Potok Kozielski nigdy nie wysycha.
• Z lewej strony (w kierunku marszu) potok jest zamknięty przez grzbiet soplek, porośniętych brzozą kamienną i olchowym słanicą; z prawej — odnogi wulkanu Kozielskiego.
• Po dwóch godzinach marszu wzdłuż potoku zaleca się rozbicie obozu na nocleg u końca jęziora lasu brzozowego, położonego na prawym brzegu koryta.
• Tutaj jest dużo drewna, jest woda.
• Obóz podstawowy na wysokości 450 m.

3. Opis marszrutu po odcinkach.

Całkowita różnica wysokości od początku wspinaczki do wierzchołka wynosi 1760 m.

R1

• Różnica wysokości 710 m.
• Nachylenie 15°.
• Koryto rzeczki ma charakter morenowy. Usypisko średnie i drobne.
• W ostatniej godzinie marszu poruszanie się bliżej sopki Kozielskiej.
• Wyjście do dolnej części lodowca.

Czas trwania ruchu 2 godziny.

R2

• Różnica wysokości 690 m.
• Nachylenie zbocza na początku ruchu 15°, dalej 20–25°, miejscami do 30°.

Lodowiec w dolnej części jest usiany wulkaniczną szlaką. Po 150–200 m wzniesienia ma charakter lodowca zamkniętego. Są szczeliny poprzeczne. Wyjście na górną część lodowca — to przełęcz między sopką Kozielską a sopką Kątową. Ruch w ubezpieczonych grupach. Ubezpieczenie jednoczesne.

Czas trwania ruchu 4 godziny.

R3

• Różnica wysokości 250 m.
• Nachylenie grani 25°, miejscami do 40°; wyjście na wierzchołek Zachodni 30°.

Grzbiet skalny średniej i dużej osypiska. Wiele niskich żandarmów, które są omijane z prawej strony (w kierunku marszu) po zboczu firnowo-lodowym. Wyjście na wierzchołek Zachodni — zbocze śnieżne. Wierzchołek Zachodni jest zbudowany z tufu.

Ruch w ubezpieczonych grupach. Ubezpieczenie jednoczesne i na zmianę przez występy skalne. Wyjście na wierzchołek Zachodni — ubezpieczenie na zmianę przez lodołap (jeden sznur).

Czas trwania ruchu 2 godziny 30 minut. Po 1,5 godzinach marszu — wyjście do miejsca, gdzie do grani podchodzi skalne żebro, biegnące z północnego zachodu. W tym miejscu jest ustawiony kopiec — punkt kontrolny.

R4

• Różnica wysokości 90 m.
• Nachylenie 40–45°.
• Grań śnieżna, przy wchodzeniu na wierzchołek Centralny — lodowo-firnowy.

Ruch w ubezpieczonych grupach. Ubezpieczenie na zmianę za pomocą haków przy wchodzeniu na wierzchołek Centralny.

Czas trwania ruchu 0 godzin 40 minut. Od wierzchołka Zachodniego — wyjście po szerokiej grani śnieżnej do rozległej kotliny pod wierzchołkiem Centralnym. Do wierzchołka — 2 sznury. Tutaj jest punkt kontrolny, ale zimą i do końca lipca jest on pod śniegiem.

R5

Na końcu odcinka przyrost wysokości praktycznie nie ma. Nachylenie zbocza przy omijaniu żandarmów 40–50°. Przełęcz między wierzchołkiem Centralnym a „Zębem” sopki Kozielskiej — to grań skalna (skały proste, sypkie) z trzema żandarmami o wysokości 6–8 m.

Ruch w ubezpieczonych grupach. Ubezpieczenie na zmianę przy przechodzeniu przez żandarmy (przez występy skalne).

Czas trwania ruchu 0 godzin 50 minut.

R6

• Różnica wysokości 50 m.
• Nachylenie:
  • 60–70° na ściance „zęba”;
  • 40–50° na grani wierzchołkowej.

Firn, lód naciekowy. Sypkie skały średniej trudności. Ruch w ubezpieczonych grupach. Ubezpieczenie na zmianę przez występy skalne. Czas trwania ruchu 1 godzina.

„Ząb” Kozielskiej omijać z prawej strony (w kierunku marszu) po firnie i lodzie naciekowym — 2 sznury. Wyjście pod ścianę „zęba” w miejsce największego obniżenia masywu. Wejście na przełęcz Grani Południowej — jeden sznur. Po przełęczy w lewo i po grani wierzchołkowej — 3 sznury — wyjście na wierzchołek. Tutaj jest punkt kontrolny.

4. Zejście z wierzchołka.

Zejście po Grani Południowej — trasa 1Б kategorii trudności. Czas trwania ruchu 3 godziny.

Mapka grupy Awačinskich wulkanów.

• — trasa wspinaczki
• — trasa ruchu a) — odcinek podstawowy na przełęcz

Protokół № 269 z 02.06.1967 r.

Wejście na Ząb sopki Kozielskiej po południowo-zachodnim żebru — 1Б kategorii trudności (Rysunek 4)

Z miasta Pietropawłowska-Kamczackiego jechać samochodem w stronę Oceanu Spokojnego, w kierunku osiedla Radygino i dalej za osiedle do końca dużego pola 2–2,5 godziny.

Prawą stroną pola, po starych drogach leśnych, pieszo, trzymając się prawej strony granicy lasu 1–1,5 godziny w kierunku na przełęcz między Uglową a Kozielską do przecięcia z doliną potoku Kozielskiego.

Wzdłuż doliny potoku Kozielskiego iść jeszcze 2–2,5 godziny do granicy lasu, gdzie dolina przejdzie w szeroki kanion z widokiem na przełęcz. W tym miejscu, na brzegu potoku — biwak. Są drwa i wiele dobrych miejsc pod namioty. Nocleg.

Prawą stroną kanionu, omijając granicę krzewów, ale nie dochodząc do masywu skalnego, wejście na prawą, w kierunku marszu, morenę brzegową. Pozostawiając masyw skalny z lewej strony i przecinając po firnie szeroki, lawiniasty żleb, wychodzi się po 1,5–2 godzinach na południowo-zachodnie żebro. Wejście na żebro po silnie zniszczonych skałach. Po żebru w lewo w górę po zniszczonych skałach o nachyleniu 35–40° — wyjście pod ścianę (ubezpieczenie na zmianę). Ściana 6 m (ubezpieczenie), wiele dobrych zaczepów. Dalej po zniszczonych skałach wejście do przełęczy, utworzonej przez żandarm „Głowa” i obniżenie w żebru (odcinek kluczowy!). Zejście z żandarma na przełęcz 5 m sposobem sportowym (ubezpieczenie hakowe). Przełęcz wąska. W pierwszej połowie lata może na niej być nawiany karниз śnieżny (Uwaga podczas schodzenia!). Po przełęczy (1 sznur) na rozszerzającą się część grani i po skałach średniej trudności (3 sznury) — wyjście na wierzchołek (ubezpieczenie przez występy). Czas wejścia od biwaku do wierzchołka — 6–7 godzin.

Zejście po drodze wejścia 3–4 godziny.

Zalecenia dla wspinaczy:

1. Liczba uczestników — 6–8 osób.
2. Biwak początkowy — kanion potoku Kozielskiego.
3. Czas wyjścia z biwaku — nie później niż o 5 rano. Śnieżny żleb jest lawiniasty.
4. Specjalne wyposażenie na grupę 4 osób: a) lina główna — 2×30 m; b) haki skalne — 4 szt.; c) haki lodowe — 1 szt.; d) karabinki — 6 szt.; e) młotek skalny — 1 szt.