Paszport wejścia
I. Klasa wejścia — skalna
- Rejon wejścia — 2.9 Wschodni Kaukaz
- Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia — Centralnyj Szałbuzdag (4142 m) południowo-zachodnim kontraforsem
- Proponowana kategoria trudności — 3B, nr. 481 z 22.08.1979 r.
- Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 642 m
średnie nachylenie — 50–55°, długość odcinków: R1–R12, R2–R3, R3–R15, R4–R2, R5–R25, R6–R30, R7–R7, R8–R3, R9–R30, R10–R8, R11–R5, R12–R80, R13–R60
- Wbite haki: dla asekuracji, dla stworzenia I.T.O.
skalne — 10, lodowe — 0, szlamburowe — 0
- Liczba godzin marszu — 8 godz.
- Liczba noclegów i ich charakterystyka — nocleg pod południowo-zachodnim kontraforsem
- Nazwisko, imię, patronim lidera i uczestników, ich klasyfikacja sportowa:
Mielnikow W.N. — 2. sp. roz. Iwanow A.S. — 3. sp. roz. Peresada A.W. — 2. sp. roz. Titenko A.P. — 2. sp. roz. Falin W.S. — 2. sp. roz.
- Trener drużyny — Niezametdinow A.B.
- Data wyjścia na trasę i powrotu — 6 lutego 1979 r.

Tabela
| Data | Oznaczenie | Średnie nachylenie w stop. | Długość, m | Charakter reliefu | Trudność | Stan | Warunki pogodowe | Skalnych | Lodowych | Szlamburowych |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 06.02.1979 | R0–R1 | 80 | 12 | kąt wewnętrzny | 3 | zaśnieżona | słonecznie, wiatr | 2 | ||
| R1–R2 | 75 | 3 | trudne skały | 4 | 2 | |||||
| R2–R3 | 80 | 15 | ścianka | 3 | 1 | |||||
| R3–R4 | 90 | 2 | płyta | 4 | gładka, zaśnieżona | 1 | ||||
| R4–R5 | 75 | 25 | średniej trudności skały | 3 | zaśnieżona | 2 | ||||
| R5–R6 | 60 | 30 | średnie skały | 3 | mocno zniszczone | 2 | ||||
| R6–R7 | 70 | 7 | ścianka | 3 | zaśnieżona | widoczność | ||||
| R7–R8 | 70 | 3 | płyta | 3 | ||||||
| R8–R9 | 60 | 30 | ścianka | 3 | ||||||
| R9–R10 | 50 | 8 | grań | 3 | ||||||
| R10–R11 | 75 | 5 | komin | 3 | ||||||
| R11–R12 | 60 | 80 | średnie skały | 3 | ||||||
| R12–R13 | 50 | 60 | proste skały | 2 | ||||||
![]() |
Opis
trasy wejścia południowo-zachodnim kontraforsem na wierzchołek Centralny Szałbuzdag 3B kategorii trudności (pierwoprzejście)
Od osiedla Kurusz głównym punktem orientacyjnym jest pionowa południowa ściana wierzchołka Centralny Szałbuzdag. W górę ścieżką do kopca 3 godz. Od kopca granią pod południową ścianę kolejne 3 godz. Wszędzie są dobre miejsca na noclegi. Przeszedłszy podstawę ściany w stronę Zachodniego Szałbuzdaga, grupa podchodzi do początku trasy, reprezentującej sobą podstawę szerokiego skalnego żlebu, u którego:
- prawa strona — pionowa ściana,
- lewa strona — szeroka 10–20 metrowa pochyła płyta o nachyleniu 40–50°, długości 150 m.
Trasa przebiega po płycie. Skały wygładzone, zaczepy drobne, pęknięć na haki mało. Wspinaczka na tarcie. W zimowych warunkach obecność śniegu utrudnia wspinaczkę. Wyjście na 150-metrową płytę idzie pionowym wewnętrznym kątem, 10–12 m, z dobrymi uchwytami, wyprowadzającym na wygodną półkę do asekuracji. Z półki 3–4 m trudnej wspinaczki do początku trasy po płycie. Płyta kończy się placem, od którego odchodzi pionowa wąska skalna ścianka 15 m wysokości z dobrymi uchwytami; ostatnie 2 m — gładka pionowa płyta. Znów plac — możliwe, miejsce biwakowe.
Od placu prosto w górę — pionowa ściana 25 m, skały średniej trudności, asekuracja hakowa. Ścianka wyprowadza na przełączkę. Kontrolny kopiec. Obejście ścianek jest kamienio niebezpieczne.
Z przełączki w stronę wierzchołka — po silnie zniszczonych prostych skałach 20–30 m do podstawy następnej ścianki. Po przełączce charakter skał znacznie się zmienia. Dalej idą skały o budowie dachówkowej, łatwo kruszące się przy obciążeniu.
- Ścianka wysokości 7–8 m, o nachyleniu 60–70°, jest pokonywana wprost.
- Obejście ścianki jest kamienio niebezpieczne, lecz możliwe z prawej strony.
Po ściance — zjazd na następną przełączkę po pionowej płycie 3 m.
Po przełączce — ścianka 25–30 m jest pokonywana wprost. Skały średniej trudności. Przeszedłszy z prawej strony granią 80 m, pokonujemy pionowy komin wysokości 5 m. Jeszcze 80 m w górę po skałach średniej trudności, zmienna asekuracja, i 60 m w górę w prawo po prostych skałach — na wierzchołek. Kopiec Centralnego Szałbuzdaga obok punktu triangulacyjnego. Od kontrolnego kopca do wierzchołka 2 godz.
Zjazd po wschodniej grani według drogi 1B kategorii trudności.
Wejście jest rekomendowane dla grup szkoleniowo-sportowych.

Trasa po południowej ścianie w. Szelbuzdag Główny
Krótki geograficzny opis i sportowa charakterystyka obiektu wejścia
Najwyższy punkt rejonu — wierzchołek Bazar-Diuzi (wysokość 4430 m) — wierzchołek Głównego Kaukaskiego Grzbietu. Znajduje się na granicy Dagestanu i Azerbejdżanu.
Wierzchołek góry jest pokryty lodowym kopułą. Z wierzchołka schodzą kilka małych lodowców. Wschodnia grań góry kończy się przełęczą Kurusz, przez którą prowadzi ścieżka.
Na wierzchołek Bazar-Diuzi wytyczone są następujące trasy:
- trasa 1B kat. trudn. po zachodniej grani z przełączki między Bazar-Diuzi a wierzchołkiem Niesindag
- trasa 1B kat. trudn. po wschodniej grani
- trasa 2A kat. trudn. po północnej grani
Podejścia od południowej strony nie są zbadane. Od północy na wierzchołek widoczna jest logiczna trasa: po północno-wschodnim kontraforsie.
Wierzchołek składa się z ilastych zniszczonych łupków. Na północny wschód od Bazar-Diuzi jest położony masyw Jarudag (4110 m), który znajduje się w odnodze Głównego Kaukaskiego Grzbietu. Z dwóch dostępnych transkrypcji „Jarydag” i „Jarudag” bardziej poprawna jest „Jarudag”. Ta transkrypcja jest przytoczona w książce Anochina „Wschodni Kaukaz”. Na wschód od wierzchołka Jarudag jest położony wierzchołek Szahdag (4249 m). Masyw Jarudag–Szahdag tworzy duży płaskowyż, który urywa się prawie ze wszystkich stron pionowymi ścianami.
W masywie Jarudag wyróżniają się trzy wierzchołki:
- Jarudag Główny
- Jarudag I Zachodni
- Jarudag 2 Zachodni
Na w. Jarudag 2 Zachodni wytyczono pięć tras:
- Po Zachodniej ścianie przez prawy komin 4B kat. trudn. (Sidorenko, 1979)
- Po Zachodniej ścianie 3B kat. trudn. (Peresada, 1979)
- Po Południowo-Zachodnim kontraforsie 3B kat. trudn. (Sidorenko, 1979)
- Po Południowej ścianie południowo-zachodniego kontraforsa 3A kat. trudn. nieklasyfikowana
- Po Południowej ścianie na prawo od żandarma „Palec” 4B kat. trudn. nieklasyfikowana (Rumy, 1981)
Trawers 1 Zachodniego i Głównego wierzchołków Jarudag — 2A kat. trudn.
Na północny zachód od Bazar-Diuzi jest położony masyw Szelbuzdag (4142 m), złożony z wapieni. W masywie trzy wierzchołki:
- Zachodni Szelbuzdag
- Główny Szelbuzdag
- Wschodni Szelbuzdag
Wschodni Szelbuzdag składa się z czterech zniszczonych baszt.
Na Główny Szelbuzdag wytyczono cztery trasy:
- 1B
- 2B
- 3B
- 4A (nieklasyfikowana) kat. trudn.
Trawers baszt Wschodniego Szelbuzdaga z zachodu na wschód jest sklasyfikowany jako 3A kat. trudn.
Na Zachodni Szelbuzdag trasy nie są wytyczone.
Masyw Szelbuzdag składa się z szaro-żółto-czerwonych wapieni.
Na wschodzie od Bazar-Diuzi jest położony wierzchołek Niesindag (3925 m). Na niego wytyczono trasę po północno-zachodniej grani (nieklasyfikowana).
W lutym 1981 r. zbiór LGST w opisywanym rejonie dokonał następujących pierwoprzejść:
- w. Niesindag po północno-zachodniej krawędzi 1B kat. trudn.
- w. Szelbuzdag po południowej ścianie 4A kat. trudn.
- w. 2 Zachodnia Jarudag po południowej ścianie na prawo od żandarma „Palec” 4B kat. trudn.


Komentarze
Zaloguj się, aby zostawić komentarz