Paszport wejścia

1. Rejon wejścia: 2.9.a, góry Dagestanu
2. Klasa wejścia: skalna
3. Szczyt, jego wysokość: Tili-meer, 2456 m
4. Trasa wejścia: po grzbiecie NW i od S
5. Przewidywana kategoria trudności: 2A
6. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 500 m, średnie nachylenie — 40°, długość odcinków: Ia kat. trudn. — 1000 m, Iб — 80 m, II — 80 m.
7. Haczyki: skalne — 7, закладки — 2
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: nocleg za s. Gogoć
9. Nazwisko I.O. kierownika i uczestników, ich kwalifikacje sportowe:
   • Kozorezow Е.F. — 1-sza kategoria sportowa
   • Аlijew G.N. — II kategoria sportowa
   • Mamedow А.G. — II kategoria sportowa
   • Czupanow M.K. — II kategoria sportowa
   • Chestanow S.N. — III kategoria sportowa
   • Аliskandijew А.А. — III kategoria sportowa
10. Data wejścia: 8 listopada 1984 r.
11. Trener drużyny: Kozorezow Е.F.

Zwrócić do uzupełnienia. Nadać nazwę trasie i wyjaśnić ją.

G. Tili-meer. Widok z płaskowyżu Chunzach (6-3)

1. Ogólna charakterystyka góry

Masyw Tili-meer («Siodło-góra», awar.) położony jest we Wewnętrznym Dagestanie na granicy rejonów Gunibskiego i Radzieckiego. Tili-meer ostro wyróżnia się na tle otaczających ją płaskowyżowych gór swoją wysokością względną i oryginalną formą.

Ze względu na swoje ukształtowanie Tili-meer reprezentuje sobą wąski płaskowyż, ciągnący się z południowego zachodu na północny wschód. Jest to typowa góra stołowa o formie synklinalnej, utworzona z czterech poziomów twardych wapieni i dolomitów. Różnica wysokości od dolin Аwarskiego i Andyjskiego Koj-su wynosi około 1 km.

Pierwsze znane wejście na górę zostało dokonane w 1937 r. przez przedstawicieli z Chunzachu. Następnie wielokrotnie wchodzili na nią turyści, podążający trasą Erpeli — Gunib. Na górę nie ma prostych dróg!

Nawet droga klasycznego wejścia wymaga określonych umiejętności wspinaczkowych i zawieszenia poręczowych, ponieważ prowadzi nad 600–700-metrową przepaścią w stronę s. Kujada. Wejście na Tili-meer w okresie przedsezonowym i zimowym w zupełności odpowiada wymaganiom alpinistycznych tras o kat. 2B.

2. Opis podejścia do trasy

Za s. Gogoć przeprawić się przez rzeczkę w okolicy młyna i podchodzić wprost do góry po trawiastym stoku o średnim nachyleniu. Wychodząc na charakterystyczne ostre żebro grzbietu, prowadzącego do prawego barku Tili-meer, należy podchodzić po niewyraźnie zaznaczonej się ścieżce.

Zimą:

• żebro jest zaśnieżone,
• trafiają się nawisy śnieżne po prawej stronie.

Przy dobrym stanie ścieżki (brak śniegu lub gęstej trawy), z reguły, w ciągu 1,5 godz. można wyjść na szerokie trawiaste place, od których pod ścianę 4. skalnego pasa góry podejść po dużej osypisku. Tutaj, wśród dużych głazów, jest kilka źródeł wody (od Gogoćla 2–4 godz.).

Dalej, docierając do łupkowego grzbietu, obejść od prawej 4. skalny pas i, przechodząc 30–40 m, podejść do skalnej części u początku trasy.

3. Opis trasy

Trasa zaczyna się za zakrętem ściany. Najpierw po osypisku, następnie po krótkim wewnętrznym kącikowi i dalej po półce (tutaj punkt asekuracyjny poprzez występy lub hak) podejść do pionowego wewnętrznego kącika (około 30 m), wyprowadzającego na wąską półkę, gdzie organizuje się „stację”. Skały są twarde z ukośnymi, „negatywnymi” chwytami, słabo idą haki, закладки nie trzymają się.

Dalej:

• w prawo po półce 5 m,
• następnie do góry po wewnętrznym kąciku,
• po płycie,
• na wąską ukośną półkę, która po przekątnej ściany wyprowadza ku 4-metrowiej ściance.

Następnie:

• znów po półce („stacja”) pod niszę,
• za którą jest stromy zakręt w prawo,
• po silnie zniszczonym wewnętrznym kąciku wyjść w obejście skalnego progu na płaskowyż.

Z lewej strony od miejsca wyjścia — kopiec. Zejście ścieżką wejściową. Od punktu P1 — zjazd sportowy z przeciągnięciem liny. Na całej długości skalnej części trasy niezbędne są poręczowe z niezawodną hakową asekuracją.

Niezbędne minimum sprzętu:

• lina główna — 4×40 m
• sznur pomocniczy — 2–3 m
• haki z karabinkami — 6–8 szt.
• młotek — 1 szt.
• sprzęt podstawowy.

Tabela odcinków trasy

Mapa-schemat rejonu

4.2 4. skalny pas Tili-meer (zdjęcie z T.S. 2 na schemacie)

Schemat trasy w symbolach UIAA

www.alpfederation.ru ↗