Mistrzostwa Rosji w alpinizmie 2004 rok Klasa pierwszoprzechodów

Sprawozdanie

O wejściu zespołu Dagestańskiego Uniwersytetu Państwowego na górę Sel'dy (3664 m) przez centrum zachodniej ściany. Pierwszoprzechodzenie

Kierownik: Paszuk Jewgienij Grigorjewicz

m. Machaczkała, 2004 r.

Paszport wejścia

Region 2.10, Kaukaz, Góry Dagestanu, dolina rzeki Czechyczaj.
Sel'dy, 3664 m, 5B kat. trudn., przez centrum zachodniej ściany.
Proponowana kategoria trudności 5B, pierwszoprzechodzenie.
Charakter trasy: skalna.
Przewyższenie trasy 350 m, długość trasy 970 m, przewyższenie ściany 250 m, długość części ściennej trasy 265 m, średnie nachylenie ściany 75°, średnie nachylenie centralnej części ściany 83° (od R2 do R8), długość odcinków V kat. trudn. – 65 m, VI kat. trudn. – 80 m, pokonane na ITO – 80 m, złożoności A1 – 0 m, A2 – 80 m, A3 – 0 m, w tym pokonane na skałhukach – 30 m.
Pozostawiono haków na trasie — 9:

Pozostawiono:
- skalnych — 4
- śrubowych zdejmowalnych — 1
- śrubowych stacjonarnych — 4
- otworów po śrubowych hakach zdejmowalnych (8 mm) – 26
Użyto punktów asekuracyjnych:

ogółem (w tym dla ITO) — 84/45; skalnych haków — 33/12; elementów zaklinowanych — 25/12; haków śrubowych — 26/21, z tego stacjonarnych — 4/0. Użyto skałhuków (razy) — 28. Użyto ogółem sztucznych punktów podparcia (ITO) — 73.
Godzin marszowych zespołu — 32 godz., dni — 4.

Czas pracy „pierwszego” na trasie — 28 godz. Z tego wstępnego rozpoznania — 2 dni, 11 godz.
Biwaki: 1-szy, 2-gi w ABC pod ścianą w namiotach (3050 m); 3-ci w „grotcie” siedzący (3395 m).
Kierownik: Paszuk Jewgienij Grigorjewicz — KMS

Uczestnicy:
- Nurbaganodow Gadżimurad Musajewicz — MS
- Mazanow Tagir — 1-szy sp. razrjad
Trener: Grupa przygotowywała się samodzielnie.
Wstępne rozpoznanie: 01.07.2004–02.07.2004.
Wyjście na trasę 03.07.2004.

Wyjście na wierzchołek 04.07.2004. Powrót do bazy (w. Kurusz) 04.07.2004.
Organizacja: Dagestański Uniwersytet Państwowy.

Widok ogólny trasy. 28.06.2004. Fot. J. Paszuka.

Widok ogólny trasy. 28.06.2004. Fot. J. Paszuka. Trasa A. Sidorenki. Trasa zespołu przez centrum Zachodniej ściany.

Przegląd rejonu wejścia

Sel'dy 3664 m przez centrum zachodniej ściany

G. Sel'dy — to najwyższy punkt zachodniego płaskowyżu masywu Jerydag–Jarudag, położonego w Północno-Wschodnim odgałęzieniu GKCh, na granicy Rosji i Azerbejdżanu. Sam odgałezienie stanowi praktycznie jednolite plateau z g. Jarudag (4116 m) i g. Szachdag, położonymi w Azerbejdżanie. Zachodnie plateau masywu obrywa się w dolinę r. Czechyczaj ścianą, będącą zachodnią częścią ściany g. Jerydag (3925 m), ciągnącej się 15-kilometrowym nieprzerywanym łukiem od przełęczy Gil na PN do przełęczy Kuruszskiej na południu. W Dagestanie ściany obrywają się na wysokość 300–1100 m. Ściana zbudowana jest z metamorficznych wapieni. Klimat w regionie suchy, największa ilość opadów — w maju–lipcu. Zimą — mroźna sucha pogoda z okresami silnych wiatrów i opadów. Dużym problemem na ścianie — brak wody, może pojawić się nawet zimą. Dojazd do rejonu wejścia z g. Machaczkała po trasie federalnej „Kaukaz” na południe do w. Nowo-Gopcy (180 km), dalej w prawo, w górę wzdłuż rzeki Samur do w. Usuchczaj (centrum rejonu Dokuzparyńskiego) (225 km, 700 m npm). Następnie w lewo po drodze gruntowej w górę wzdłuż rzeki Usuchczaj do w. Kurusz (250 km, 2500 m). Droga zajmuje 6–8 godz. Od w. Kurusz:

zjechać ścieżką do ujścia na prawo do Czechyczaj rzeki Sel'dy (2250 m);
na prawo na lewobrzeżnej terasie położone są kungi bazy „Jerydag” Dagestańskiej Republikańskiej Służby Ratownictwa MSR Rosji (30 min.). Możliwy dojazd samochodem.

Podejście pod trasę. Od bazy „Jerydag” przez dwa mosty wyjść na prawobrzeżną terasę r. Sel'dy. Drogą w górę wzdłuż rzeki w obejściu zielonej kopulastej góry do głębokiego łupkowego parowu z potokiem. Przejść potok i ruszać się ścieżką w kierunku wodospadu Czaraur, zostawiając wał, biegnący spod wodospadu, z lewej. Ścieżka prowadzi do fermy. Przejść potok, płynący z prawej strony od fermy, i ruszać się w górę dokładnie naprzeciw centrum Zachodniej ściany g. Sel'dy z charakterystycznym pionowym wewnętrznym kątem. Tutaj dużo wygodnych miejsc, ale woda jest tylko:

w źródłach na poziomie fermy;
w pobliżu wodospadu.

Lepiej wspiąć się do ostatniego wzniesienia, kończącego się usypiskiem ściany. Tutaj, poniżej usypiska o 50–60 m, jest źródło. Pod charakterystycznym czerwonym kanciastym głazem z czarną pionową pręgą — wygodne place — biwak „Czerwony kamień”. Wysokość około 3100 m. Od bazy „Jerydag” — 2–3 godz. Od biwaków pionowo w górę po usypisku pod wewnętrzny kąt ściany. Tutaj wygodna chroniona półka — początek trasy. Trasa przebiega przez centrum zachodniej ściany g. Sel'dy o maksymalnej dla niej stromiźnie i długości. Mimo stosunkowo niewielkiej długości części ściennej trasy (265 m) z powodu dużej stromizny i skomplikowania reliefu wymaga ona od zespołu pełnego zestawu umiejętności technicznych i taktycznych, a także wytrwałości i wiary w zwycięstwo.

Paszport wejścia

Profil trasy z lewej. 01.07.2004. Fot. J. Paszuka.

Wykres trasy

Profil trasy na g. Sel'dy (3664 m) przez centrum zachodniej ściany Skala 1:1000

Schemat trasy w symbolach UIAA g. Sel'dy (3664 m) przez centrum zachodniej ściany Skala 1:1000 Arkusz 1 z 2

Schemat trasy w symbolach UIAA g. Sel'dy (3664 m) przez centrum zachodniej ściany Skala 1:1000 Arkusz 2 z 2

Wykres wejścia na wierzchołek Sel'dy (3664 m) przez centrum zachodniej ściany 01–04 lipca 2004 r. J. Paszuk +2

Taktyka wejścia. G. Sel'dy 3664 m, przez centrum zachodniej ściany

„Na podstawie wieloletnich obserwacji trasy, rekonesansów wyjazdowych i doświadczenia prób przejścia, została wypracowana następująca taktyka wejścia:”

Wyjście na rozpoznanie i na trasę z biwaków „Czerwony kamień”. Zrzut sprzętu i wody na szeroką półkę (R1–R2).

Rozpoznanie trasy do stacji R5 lub R6 (3 liny) z zrzutem sprzętu i wody. Przy przejściu kamieni niebezpiecznych odcinków — półki R0, R1–R2, R4, komina i gzymsu R6 grupa powinna być skoncentrowana na odpowiedniej stacji:

półka R0
półki R1–R2
półka R4
żleb R6
gzyms R6

Taktyka rozpoznania

Przejście odcinka R2–R3–R4: Dwójka pokonuje odcinek R2–R3 z minimalną ilością sprzętu. Podstawowy sprzęt i woda znajdują się w niszy po lewej od R2.

Po organizacji stacji R3:

Drugi zdejmuje stację R2;
wychodzi na stację R3;
wyciąga linę poręczową.

Po przejściu pierwszym odcinka R3–R4 i organizacji stacji R4:

Drugi zdejmuje stację R3;
wychodzi na R4;
wyciąga linę poręczową.

Lina poręczowa jest zrzucana od R4 do R1. W ten sposób wyklucza się przejście skośnych poręczówek z plecakiem i zmniejsza niebezpieczeństwo kamieni, ponieważ uczestnicy znajdują się pod ochroną dużego gzymsu. Trzeci podnosi od R1 do R4 pozostałe na półce wyposażenie i wodę, następnie schodzi na R1.

Przejście odcinka R4–R5–R6:

Przejście pierwszego kluczowego odcinka zostało podzielone na dwie części. Ponieważ swobodne wspinanie po ujemnej ścianie jest mocno utrudnione i niebezpieczne, przejście całej ściany do groty wymagałoby nierozsądnej ilości haków śrubowych. Ruch w prawo w obejście przewieszenia. Dla zmniejszenia niebezpieczeństwa kamieni zaplanowano organizację drugiej stacji u podstawy nalepki „Serdce”. Po organizacji przez pierwszego wiszacej stacji R5, drugi „na leko” pokonuje odcinek R4–R5, prostując poręczówki, następnie schodzi na półkę R4 dulpem. Po przejściu pierwszym odcinka R6, on organizuje pod gzymsem dużego groty stację R6 i schodzi do R5, zdejmując pośrednie haki. Punkt mocowania poręczówek R5 zostaje dla zmniejszenia ryzyka kamieni.

Na tym rozpoznanie trasy kończy się. Po praktycznie pionowych trzech linach poręczowych grupa schodzi od R6 do R0 i dalej w ABC. W wyniku rozpoznania na ścianie wiszą trzy pionowe liny i prawie cały sprzęt jest zrzucony na drugą półkę.

Taktyka wejścia

Wyjście z ABC rano całego zespołu. Przy przejściu poręczówek pierwszy idzie wierzchołku idzie „na leko” z dolną asekuracją. Pozostali uczestnicy z ładunkiem idą obligatoryjnie z górną asekuracją. Zespół zbiera się w chronionym od kamieni grocie R6. Początek pracy na drugim kluczowym odcinku R6–R7 (przewieszony wewnętrzny kąt) nie później niż o 10:00. W przypadku nieprzewidzianych trudności planowany jest biwak w grocie. Wyjście na plateau nie później niż o 20:00. Wyjście na wierzchołek i zjazd z niego możliwy o zmierzchu.

Zespół wykonał podstawowe zadania taktyczne.