Sprawozdanie

drużyny Federacji Alpinizmu Sankt-Petersburga na szczyt Seldy (3664 m) po południowo-zachodniej ścianie

Proponowana kategoria trudności: 3А

Kaukaz Wschodni.

Kierownik: Mazurow K.A. Trener drużyny: Timoszenko T.I.

Sankt Petersburg 2017 r.

Paszport wejścia

1. Region 2.10, Kaukaz, Góry Dagestanu, przełom rzeki Czachyczaj 2. Szczyt Seldy, 3664 m, po południowo-zachodniej ścianie 3. Proponowana kategoria — 3А kat. trud. 4. Charakter marszruty: skalny 5. Różnica wysokości marszruty: 430 m według GPS

Długość marszruty: 920 m. Długość odcinków:

• 5 kat. trud. — 10 m.
• 6 kat. trud. — brak.

Średnie nachylenie:

• głównej części marszruty — 31,5°
• całego marszrutu — 28,5°

6. Ilość wbitych haków na marszrucie:

elementów закладnych — 13 szt.

7. Czas marszu drużyny: 4,5 godz., 1 dzień 8. Kierownik: Mazurow Kiryłł Andriejewicz, 1-sza kategoria sportowa

Uczestnicy:

• Cariegorodcew D.Je., 1-sza kategoria sportowa
• Fominych P.Ju., 2-ga kategoria sportowa

9. Trener: Timoszenko T.I., Mistrz Sportu 10. Wyjście z Bazy: o 6:30 31 stycznia 2017 r.

Marszruta rozpoczęta: o 11:00 31 stycznia 2017 r. Wyjście na szczyt: o 15:30 31 stycznia 2017 r. Powrót do Bazy: o 22:00 31 stycznia 2017 r. Zjazd ze szczytu: po trasie 2А po południowo-zachodnim żlebie

11. Organizacja: Federacja Alpinizmu Sankt-Petersburga, klub alpinistyczny "LETI" 12. Odpowiedzialny za sprawozdanie Mazurow K.A.

Adres e-mail: [email protected]

Krótki opis regionu

Masyw szczytu Seldy jest kontynuacją Zachodniej ściany szczytu Jerydag i w zasadzie jest południową częścią jednolitego skalnego wyjścia Jerydag–Seldy. Mapa regionu jest przedstawiona na rys. 1.

Rys. 1. Mapa regionu

Dany region jest popularnym miejscem przeprowadzania zimowych szkoleń dzięki dogodnej drodze dojazdowej do bazy i korzystnym warunkom pogodowym. Jeszcze kilka lat temu bazę zwykle organizowano w koszu pod ścianą szczytu Jerydag, przy tym wymagana była przenoszenie ładunków od osiedla Kurusz lub od rzeki. Obecnie celowe jest organizowanie bazy w chacie u rzeki, do niej można dojechać samochodem. Podejście pod ściany szczytów Jerydag i Seldy od chaty jest około 30 min dłuższe, niż od kosa, ale za to chata nie jest przewiewna, jest w niej stałe piecyk, prycze, stoły i oświetlenie (przy działającym generatorze).

Region jest atrakcyjny obfitością tras wszystkich kategorii trudności — od 1Б do 6Б. W tym samym czasie, na dzień dzisiejszy na ścianie szczytów Jerydag i Seldy nie sklasyfikowano ani jednej trasy 3А kat. trud.

Marszruta, której opisowi poświęcony jest dany raport, nie jest nowa i jest znana od dawna. Autor raportu szedł tę trasę, będąc 3-ciej kategorii sportowej w 2011 roku.

Marszruta jest bardzo przydatna dla grup szkoleniowych, ponieważ wymaga zastosowania różnorodnych umiejętności technicznych:

• umiejętność poruszania się po osypiskach;
• organizacja asekuracji na silnie zniszczonych skałach;
• umiejętny wybór miejsc dla stanowisk asekuracyjnych;
• przećwiczenie jednoczesnej i na przemian asekuracji;
• przejście trudnego komina z zatyczką.

Ogólne zdjęcie szczytu jest przedstawione na rys. 2. Niebieskim kolorem pokazana jest trasa 2А po południowo-zachodnim żlebie. Czerwonym — przebyta trasa.

Krótki opis techniczny odcinków marszruty

Rys. 3. Schemat marszruty w symbolach UIAA

Wyjście z bazy o 6:00–7:00. Do początku trasy około 3,5–4,5 godz. Początek trasy pokrywa się z początkiem trasy 2А po południowo-zachodnim żlebie (rys. 4). Techniczne zdjęcie trasy jest przedstawione na rys. 5.

Odcinek R0–R1 reprezentuje sobą osypiskowy żleb. Dolna część żlebu jest проходима wzdłuż lewej ściany, dalej idą dwie małe ścianki, i w górnej części żlebu prościej jest odejść w prawą część. Pod osypiskiem znajdują się nachylone płyty. Jeśli u uczestników nie ma doświadczenia poruszania się po silnie zniszczonych skałach, przejście żlebu może zająć znaczny czas.

W górnej części żlebu jest możliwość organizacji stanowiska asekuracyjnego/zjazdowego (duży kamień na osypisku) dla bezpiecznego przejścia zaznaczonych na schemacie ścianek.

R1–R2 — szeroka pozioma półka, na której trasa odchodzi od 2А po południowo-zachodnim żlebie. Trasa 2А kat. trud. idzie w lewo w południowo-zachodni żleb, a trasa 3А kat. trud. idzie w obejście skalnego wyjścia z prawej strony po półce (rys. 8).

Natychmiast za skalnym występem jest widoczny charakterystyczny przepad — to jest początek odcinka R2–R3 (rys. 9).

R2–R3 można rozbić na dwa odcinki. Pierwsze 30 m reprezentują sobą szeroki i niezbyt stromy przepad z parą skomplikowanych ścianek "na dwa ruchy".

Górna część przepadu przechodzi w komin z zatyczką, który jest leziony "w лоб", z obejściem zatyczki w górnej części z lewej strony po ściance (rys. 10). Jest pokusa oblazenia całego komina z lewej strony po ściance, ale ten wariant kończy się nieprzyjemnym trawersem z powrotem do zatyczki w górnej części.

Grupa z 2–3 osób może zorganizować stanowisko asekuracyjne prosto pod kluczowym kominem. Dla grup o większym składzie zaleca się organizację stanowiska asekuracyjnego na samym początku przepadu R2–R3, ponieważ tam grupa może bezpiecznie się ukryć od zrzucanych przez lidera kamieni. Skały miejscami są silnie zniszczone, na półce nad kominem drobne–średnie osypisko, dlatego niebezpieczeństwo zrzucenia kamieni jest wysokie. Po kluczu kilka metrów po łagodnej półce do stanowiska na dużym kamieniu. Od początku przepadu do stanowiska jak raz starcza liny. Od początku trasy do stanowiska nad kluczem około 2,5 godz.

R3–R4 — od stanowiska R3 po widocznym półeczku do żandarma, który jest obchodzony z lewej strony, kilka metrów nieprzyjemnego trawersu (rys. 12). Dalej po zniszczonych skałach w kierunku "zęba" (rys. 13, rys. 14). Trudności z organizacją asekuracji. Przejście tego niezbyt trudnego odcinka może znacznie się skomplikować przy obecności śniegu; w 2011 roku autor raportu na tym odcinku organizował poręczowanie (rys. 15).

Odcinek R4–R5 reprezentuje sobą system półek i ścianek, który jest проходим z nabieraniem wysokości w lewo (rys. 16, rys. 17). Z prawej strony jest widoczny komin, wychodzący praktycznie na płaskowyż. Tam nie warto leźć, ponieważ lizanie w nim bardziej nadaje się dla trasy 4 kat. trud., aniżeli dla 3А (rys. 18). R4–R5 kończy się wyjściem na szeroką osypiskową półkę (rys. 19).

R5–R6 — po osypiskowej półce pieszo wyjście na płaskowyż (rys. 20). Dalej po płaskowyżu do szczytu Seldy 3664 m. Od stanowiska nad kluczem 2–2,5 godz. Zdjęcie na szczycie (rys. 21).

Zjazd do bazy po trasie 2А po południowo-zachodnim żlebie wynosi około 3,5–4,5 godz. Z powodu kontuzji uczestnika w grupie, która dokonywała wejścia w ten sam dzień po trasie 2А kat. trud., nasze grupy połączyły się i schodziły powoli, do bazy wróciły około 22:00.

Foto-raport

Rys. 4. Początek trasy

Rys. 5. Techniczne zdjęcie trasy

Rys. 6. Dolna część żlebu R0–R1

Rys. 7. Górna część żlebu R0–R1

Rys. 8. Rozdzielenie tras na półce R1–R2

Rys. 9. Początek odcinka R2–R3

Rys. 10. Fominych P.Ju. pracuje na kluczu, Mazurow K.A. asekuruje

Rys. 11. Fominych P.Ju. na stanowisku R3 nad kluczem

Rys. 12. Trawers żandarma, stanowisko R3 za prawym skalnym występem

Rys. 13. Odcinek R3–R4. Ząb

Rys. 14. Odcinek R3–R4, fotografia z trasy 2А po południowo-zachodnim żlebie

Rys. 15. Przejście odcinka R3–R4 przy obecności śniegu, 2011 rok

Rys. 16. Fominych P.Ju. na odcinku R4–R5

Rys. 17. Odcinek R4–R5

Rys. 18. Komin z prawej strony od odcinka R4–R5, tutaj nie trzeba leźć

Rys. 19. Wyjście na osypiskową półkę, wyprowadzającą na płaskowyż

Rys. 20. Wyjście na płaskowyż

Rys. 21. Fominych P.Ju. i Cariegorodcew D.Je. na szczycie

Wykaz użytego sprzętu

Lina główna — 1×50 m statyczna, 1×50 m dynamiczna. Lina zużywalna — 5 m. Elementy закладne — 1 kompl. Kamлоты — 5 szt. (№0,5–№3). Przeciwodbicia — 6 szt. Karabiny zamykane — 3 szt. Pętle — 4 szt. Żumar — 3 szt.