PASAZPORT WSPINACZKI

I. Rejon wspinaczki: 2.9.Б, Wory Dagestanu 2. Klasa wspinaczki: kombinowana 3. Szczyt, jego wysokość: Ortłobak, 3937 m 4. Trasa wspinaczki: południowym grzbietem 5. Przewidywana trudność: 2А, 18 m, 54605 29/1–85 6. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 400 m, nachylenie — 30°, długość odcinków 1 kat. trudn. — 450 m, 2 — 220 m, 3 — 20 m

Haczyki nie były użyte
Nocleg w bazie
Nazwisko I.N. kierownika i uczestników, ich kwalifikacje sportowe

Nazwisko I.N.	Kwalifikacje
Timoshin M.E.	MS
Kudriawcew A.I.	2-й sp. разряд
Kozorezow Е.F.	2-й sp. разряд
Leonow P.G.	2-й sp. разряд
Jah’jajew R.K.	2-й sp. разряд
Musajew A.A.	3-й sp. разряд

Data wspinaczki: 10 listopada 1977 r. II. Trener drużyny: MS Timoshin M.E.

UWAGI: W wierzchołkowym tourze znaleziona została notatka alpinistów z Каspijska z 6 maja 1977 r. Kierownik Amirchanow А.

Ortłobek, widok z południa, z muldy, listopad 1977 r. Aparat fotograficzny FЕD "Mikron".

Krótka charakterystyka szczytu

Góra Ortłobek (3937 m) położona jest w Śnieżnym grzbiecie na wschód od masywu Dikłosmta i oddzielona jest od niego przełęczą Wsch. Dikłos. Masyw góry zbudowany jest z łupków i składa się z dwóch wierzchołków – Zachodniego i Wschodniego (3885 m). Na północ i południowy zachód wierzchołek obrywa się stromymi łupkowymi ścianami; na wschód i południe odchodzą od niego długie ostre grzbiety. Południowym grzbietem prowadzi opisywana trasa. Pierwsze znane wejście na w. Ortłobek dokonane zostało przez alpinistów z Маchaczkały w lipcu 1971 r., kiedy to grupa pod kierownictwem K. Achmedchanowa przeszła przez oba wierzchołki Ortłobeka z zachodu na wschód.

Opis podejść do bazy i trasy

Do районного centrum rejonu Cumaдинского с. Agwali można dojechać autobusem rejsowym z Маchaczkały lub na mijankowych samochodach z Groznego przez przeł. Charami. Z Agwali do а. Sildi — droga gruntowa. Nie podchodząc po niej do Sildi, skręcić w lewo i ścieżką iść wzdłuż r. Gakko do jednoimiennej wsi (1,5–2 godziny).

Z Gakko:

prawym (w kierunku marszu) brzegiem rzeki;
następnie drogą 3–4 godziny do polany u zbiegu rzek Gakko i Nislija (ok. 2400 m).

Tutaj znajdują się dobre miejsca dla bazy.

Następnie trzeba się podnieść do cyrku Dikłosa, skręcając z polany w prawo i podchodząc po trawiastych zboczach do końcowej moreny lodowca Dikłos-3 (patrz schemat rejonu). Od polany — 1,5–2 godz. Z moreny podnieść się w prawo na skalisty grzbiet grzbietu Intikaj i iść po nim aż do wyjścia do śnieżnej muldy. Od bazy — 4,5–5 godz. marszu na lekko.

Opis trasy

Trasa zaczyna się w śnieżnej muldzie, dokąd prowadzi grzbiet Chrebta Itikaj. Z muldy po niezbyt stromym grzbiecie iść ku osypiskowemu zboczu, po którym wyjść na przedwierzchołkowy grzbiet z trzema śnieżnymi (ryny!) przełączkami.

Po drugiej — 20 m stromo w górę po zaśnieżonych łupkowych skałach (poręcz).
Po trzeciej siodełku wyjść ku przedwierzchołkowym skałom po szerokim osypiskowemu grzbietu.

Na wierzchołku — tour. Od początku trasy 2 godz. 30 min.

Zejście:

na północny zachód ku przełęczy Wsch. Dikłos (2 sportowe zjazdy);
następnie po śnieżnym stoku na przełączkowe siodło;
dalej na południe po stromym żlebie i do cyrku Dikłosa.

Zejście do bazy — 2,5 godz. Wszystko — z bazy 9–10 godz. grupą 6–8 osób.

Na odcinkach R2–R5 iść w wiązce. Wyposażenie — służbowe.

Tabela odcinków trasy

Data	Oznaczenie	Nachylenie (stop.)	Długość (m)	Charakter ukształtowania	Trudność	Stan	Pogoda	Ubezpieczenie
10 listopada 1977 r.	R0–R1	10	300	Grzbiet	1	Zaśnieżone skały i osypiska	Słonecznie, wiatr	—
10 listopada 1977 r.	R1–R2	40	150	Zbocze	1	Zaśnieżone osypisko	—	—
10 listopada 1977 r.	R2–R3	20	120	Grzbiet	2	Zaśnieżone łupkowe skały	—	Ubezpieczenie jednoczesne
10 listopada 1977 r.	R3–R4	60	20	Łupkowa ściana	3	—	—	—
10 listopada 1977 r.	R4–R5	40	100	Grzbiet	2	Ryny	—	Ubezpieczenie na przemian, przez występy