Rejon — Kaukaz, góry Dagestanu. Szczyt — Erydag (NW) 3887 m przez karnizy centralnej części prawego bastionu NW ściany. Proponuje się — 6B kat. trudn., drugie przejście. Charakter marszrutu — skalny.

Charakterystyka marszrutu:

Różnica wysokości marszrutu — 1167 m. Różnica wysokości części ściennej — 1030 m. Długość marszrutu — 3025 m. Długość części ściennej (bez długości traversu po półkach wieżowej baszty) — 1175 m. Średnie nachylenie marszrutu — 64°. Średnie nachylenie ściany — 75°. Średnie nachylenie bastionu — 80°. Długość odcinków 6 kat. trudn. — 700 m, 5 kat. trudn. — 200 m.

Pozostawione na marszrucie:

Haków skalnych — 0, haków kotwiących — 3, haków szlamburowych (8 mm) — 1, elementów закладnych — 0.

Użyto haków na marszrucie:

• szlamburowych stacjonarnych — 10
• szlamburowych zdejmowanych — 25 (8 mm).

Użyto ogółem ITO — 228, w tym skyhooków — 143.

Czas marszu — 51 godzin, dni — 4. Liczba noclegów — 3. Kierownik — Klenow Aleksandr Waleriewicz, ZMS.

Uczestnicy:

Dewi Michaił Marenglenowicz, ZMS. Boricz Michaił Aleksandrowicz, 1-spr. rozr. Daszkiewicz Siergiej Aleksandrowicz, 1-spr. rozr.

Trenerzy drużyny:

• Klenow Aleksandr Waleriewicz, ZMS
• Jarunow Anatolij Anatolijewicz, MS

Data rozpoczęcia:

Na wejście — 16 lipca 2005 r. Na wierzchołek — 19 lipca 2005 r. Powrót — 19 lipca 2005 r.

Organizacja: FAIS obwodu swierdłowskiego.

Zdjęcie pochodzi z raportu o pierwszym przejściu drużyny Federacji alpinizmu Dagestanu w składzie:

• Szanowazow Szu.E.
• Grigorow A.W.
• Dorro K.E.
• Tabakow S.W.
• Bibin O.Ju.
• Afanasjew W.Ju. (Erydag (NW) 14.02.2005)

3. Przegląd rejonu i krótka charakterystyka wejścia

Masyw Erydag jest położony w krótkim północno-wschodnim odgałęzieniu GKCh, na granicy Rosji i Azerbejdżanu, tworzy niemal jedne plato z Jarudagiem i Szahdagiem (rozmiar plato 10×20 km). W stronę Dagestanu ściany obrywają się na wysokość 300–1200 m. Ściany w większości składają się z metamorficznych wapieni.

Dojazd do rejonu wejścia z Machaczkały drogą federalną «Kaukaz» na południe do wsi Nowo-Gopcach (180 km), dalej w prawo, w górę rzeki Samur do wsi Usuchczaj (centrum rejonowe Dokuźparyńskiego rajona) (225 km, 2500 m n.p.m.). Droga od Machaczkały zajmuje 6–8 godz.

Od wsi Kurusz:

• Zniżyć się ścieżką do ujścia do rzeki Czechyczaj rzeki Seljdy (2250 m n.p.m.).
• Na prawo na tarasie (lewobrzeżnym) znajdują się kungi bazy «Erydag» Dagestańskiego PSZ MSZ Rosji (30 min) (możliwy podjazd samochodem nową drogą, prowadzącą do strażnicy granicznej Kurusz).
• Dalej przez dwa mosty wyjść na taras (prawy brzeg), po nim nieco w lewo w kierunku Ściany, przebyć około 800 m, przebyć strumień i wyjść do farmy.
• Od farmy nieco lewym skrajem zaczyna się niedokończona droga, po niej wzdłuż stoku (na NE) przebyć około 2,5 km, i zbaczając w prawo, po trawiastych stokach kierować się w kierunku «Wielkiej Studni».
• Trawersem przeciąć strefę żlebów i glinianych żlebów.
• Na tarasie na prawo od wodospadu, w odległości 400 m od ściany — przedni obóz bazowy (ABC) (na linii marszrutu Babickiego), 4 godz. od a/b Erydag (2700 m n.p.m.).

Od ABC:

• Przeciąć żleb w rejonie dużych kamieni.
• Z niewielkim podejściem, omijając skalny przylądek (na linii marszrutu Woronina), wejść do żlebu.
• Tutaj 2720 m n.p.m., początek marszrutu od ABC — 30 min.

Marszrut Szanowazowa przebiega pomiędzy marszrutami Goloszczenkowa i Woronina po linii prostej przez gładkie płyty i pas karnizów do monolitycznego wewnętrznego kąta. «Direkt» ściany jest najbardziej skomplikowaną i prostą linią na ścianie. Marszruty Goloszczenkowa i Woronina odchylają się odpowiednio w lewo i w prawo.

Marszrut jest względnie bezpieczny pod względem spadających kamieni. Na marszrucie istnieje problem z wodą, którą trzeba było podnosić w baulu w plastikowych butelkach.

Na ścianie trafiają się odcinki «buczących płyt», wymagające szczególnie starannego wyboru marszrutu i lawirowania po ścianie.

Podczas wejścia szczególnie problematyczne było przejście pasa karnizów (wysunięcie karnizów na linie 45 m wyniosło około 20 m).

Oprócz ogromnego karniza w centrum ściany, na marszrucie znajduje się jeszcze 5 odcinków karnizowych o wysunięciu 2–3 m. Na tych odcinkach:

• rzeźba jest niewiarygodna
• powierzchnia skały łuszczy się
• pęknięcia są krótkie i głuchnące
• pęknięcia są zacementowane wapieniem

Zjazd ze ściany po przejściu dużego karniza jest niemożliwy.

Podczas przechodzenia marszrutu drużyna starała się maksymalnie zmniejszyć użycie haków szlamburowych. Na niektórych stacjach i na karnizach wykorzystywano pozostawione wcześniej punkty ubezpieczenia do odejścia ostatniego na wyciąg.

Podczas przechodzenia karnizów wykorzystywano różnorodną technikę ITO:

• kotwice,
• skyhuki,
• icefifi.

Pierwszy pracował w butach skalnych i cramponach. Bauly przenoszono wyciągając i transportując pod uprzężą.

W zasadzie pogoda była słoneczna. Były w tym zarówno pozytywne, jak i negatywne strony:

• z jednej strony — dość dobry stan ściany,
• z drugiej strony — ściana przez większą część dnia jest oświetlona słońcem i zmienia się w «patelnię», co zwiększa wydatek wody.

Do organizacji obozów wykorzystywano jedną dwumiejscową platformę. Do noclegów w platformie ze względu na zmniejszenie wagi w warunkach mistrzostw nie stosowano śpiworów.

Ogółem drużyna miała 6 lin:

• 2 dynamiczne,
• 3 statyczne,
• 1 repczurkę do rozładowania pierwszego.

Dla podniesienia bezpieczeństwa stosowano technike podwójnej liny.

Porównanie marszrutu Szanawazowa 2005 r. na szczyt Erydag z innymi marszrutami 6 kat. trudn.

Opisywany marszrut bezsprzecznie jest najbardziej skomplikowanym marszrutem na ścianie szczytu Erydag. Podobny stopniem trudności głównej części marszrutu jest tylko marszrut Woronina, przebiegający na prawo od marszrutu Szanawazowa. Jednak marszrut ma zasadniczą różnicę: ogromny karniz, o łącznym wysunięciu ponad 20 m i skomplikowanym reliefiem, składającym się z kilku płaszczyzn. Na przejście karniza silnej drużynie potrzeba pełnego dnia roboczego.

Złożoność marszrutu Szanawazowa potwierdza się tym, że podobne pod względem sił drużyny w jednakowych warunkach pogodowych w warunkach bezpośrednich mistrzostw Rosji tracą na przejście tego marszrutu dwa razy więcej godzin marszu, niż na takich uznanych za trudne marszrutach 6A kat. trudn., jak:

• marszrut Efimowa;
• marszrut Babickiego «po sierpach» — na tejże ścianie.

Jeśli porównywać marszrut Szanawazowa z innymi marszrutami 6B kat. trudn., to nawet na takich najtrudniejszych technicznych marszrutach na terytorium WNP, jak marszruty na północną ścianę szczytu Aksu i NW ścianę szczytu 4810, nie ma takiego monumentalnego karniza, a i stopień trudności wspinania większości odcinków jest zauważalnie mniejszy. Długość odcinków 6 kat. trudn. na marszrucie Szanawazowa:

• przewyższa długość takich odcinków na marszrutach 6B kat. trudn. na szczycie 4810;
• nie ustępuje N. ścianie szczytu Aksu.

W odróżnieniu od szczytu Kukurtlu, gdzie marszrut 6B był klasyfikowany nie tyle za techniczną złożoność, ile za obiektywne śmiertelne niebezpieczeństwo, marszrut Szanawazowa jest obiektywnie bezpieczny. Występowanie takiego marszrutu na terytorium Federacji Rosyjskiej pozwoli:

• podnieść poziom najsilniejszych młodych sportowców rosyjskich;
• doprowadzić ich przygotowanie do najwyższych międzynarodowych standardów;
• nie narażać niepotrzebnie ich życia na niebezpieczeństwo.

Wszystko wyżej powiedziane pozwala zaklasyfikować marszrut Szanawazowa jako marszrut 6B kat. trudn., pod warunkiem przejścia marszrutu przez oba rozmieszczone na marszrucie punkty kontrolne.

Michaił Dewi, Zasłużony Mistrz Sportu FR, mający doświadczenie w przejściu 30 marszrutów 6 kat. trudn.

5. Opis marszrutu po odcinkach

Odcinek R0–R1. Długość 50 m, 4 kat. trudn. Początek marszrutu w górnej części usypiska, znajdującego się na lewo od marszrutu Woronina. W lewo w górę po zniszczonej ściance do poziomego półki (szerokości około 0,5 m), po niej trawersem w lewo.

Odcinek R1–R2. Długość 30 m, 4 kat. trudn. W górę po ściance do wyjścia na dużą osypową półkę. Niebezpieczeństwo zrzucenia kamieni liną.

Odcinek R2–R3. Trawers po osypowej półce w prawo 20 m, dalej pionowo w górę po ścianie 10 m, 4 kat. trudn. Z półki widać hak szlamburowy z pętlą pod karnizem na R3. Stacja na wygodnej półce pod karnizem. Latem do R3 można podejść z prawej strony (od strony marszrutu Woronina, Rodoszkiewicza) po serii półek.

Odcinek R3–R4. Długość 50 m, A2e, 5+. Najpierw w górę po szczelinie pod karnizem (friendy średniej wielkości), dalej po ściance przeważnie na skyhukach i zdejmowanych hakach szlamburowych do pochyłej osypowej półki. Stacja na 2 × zdejmowanych hakach szlamburowych.

Odcinek R4–R7. Długość 110 m. A2e. Po ścianie na dziurkowatych skyhukach. Kierunek ogólny w lewo-w górę pod karniz — «brwi». Relief skrajnie ubogi, wspinaczka niemożliwa z powodu braku możliwości zorganizowania wiarygodnego ubezpieczenia. Czasem idą friendy, które wstawia się w kawerny. Wiarygodność tych punktów jest mocno warunkowa. Wyrwanie może być niebezpieczne. Dla asekuracji zmuszeni byliśmy użyć haków szlamburowych. W R6 stanęliśmy na nocleg (platforma). Stacje wiszące, niewygodne. W R7 rozmieszczony jest KT1.

Odcinek R7–R8. Długość 50 m, 5+. Karniz jest omijany z lewej strony, dalej wspinaczką po wewnętrznym kącie do wyjścia na półkę (30 m), po półce w prawo (około 10 m) i w górę po baranich łbach (10 m). Stacja stojąca na friendach i hakach kotwiących.

Odcinek R8–R9. Długość 60 m, 5+. Po ściance w górę do podstawy wewnętrznego kąta. Po nim w górę do dużej półki. Asekuracja wiarygodna, na średnich i dużych friendach. Oboz 2.

Odcinek R9–R11. Długość 70 m. Najpierw w lewo w górę po szczelinie do początku dużego karniza (30 m, A2). Karniz jest przechodzony po serii półek z ogólnym kierunkiem w lewo na skyhookach i szlamhurach ITO A3e. Stacja skrajnie niewygodna, wisząca, na szlamhurach.

Odcinek R11–R13. Długość 100 m. Po dziurkowatej «drodze» w górę do haka szlamburowego z pętlą pod karnizem (70 m, A3e). Asekuracja na hakach szlamburowych, friendach, stoperaх i hakach kotwiących (kawerny). Od haka szlamburowego w prawo-w górę — skomplikowana wspinaczka w obejście karniza do początku szczeliny (30 m, 6 kat. trudn.).

Odcinek R13–R16. Długość 125 m. Kombinowanie wspinaczki (5+, 6 kat. trudn.) i ITO A2 z ogólnym kierunkiem w lewo-w górę do dużej półki pod karnizem. Stacje wiszące lub półwiszące. Dla asekuracji dobrze idą friendy. Oboz 3. Kontrolny tur 2 rozmieszczony jest w R14.

Odcinek R16–R19. Długość 130 m. W górę po żlebie, baranich łbach i serii szczelin pod podstawę wewnętrznego kąta. Wspinaczka 5 kat. trudn. Wiarygodna asekuracja na friendach i stoperaх średniej wielkości.

Odcinek R19–R20. Długość 30 m. Po wewnętrznym kącie w górę do mocno zniszczonego komina z zatyczką (wysunięcie 1,5 m), który jest przechodzony po prawej części. Skomplikowana wspinaczka, niewiarygodne punkty asekuracji (6 kat. trudn.). W górnej części wewnętrzny kąt uchodzi w karnizy. Pod nimi odejście w lewo po dziurkowatej «drodze» (A2e). Stacja wisząca.

Odcinek R20–R21. Długość 20 m. Po dziurkach na skyhookach w lewo-w górę do dużej półki (A2e, 5).

Odcinek R21–R23. Długość około 400 m. Wyjście po wewnętrznym kącie w prawej części półki (10 m, 4 kat. trudn.) i dalej po ogromnej półce pod wierzchołkową wieżą trawersem w prawo do wewnętrznego kąta (1 kat. trudn.).

Odcinek R23–R28. Pokrywa się z marszrutami Dorro, Rodoszkiewicza, Goloszczenkowa, Woronina.

Kierunek zjazdu: po marszrucie 1B przez w. Seljdy.

www.alpfederation.ru ↗

www.alpfederation.ru ↗

9. Schemat UIAA.

10. Fotografia profilu marszrutu.

11. Fotografie z marszrutu.

10.1. Odcinek R10–R11. Zdjęto z R9. Przejście dużego karniza.

10.2. Odcinek R27–R28. Przejście 2-metrowego karniza na początku ostatniej liny przed wyjściem na płaskowyż. (W warunkach bezpośrednich zawodów na Mistrzostwach drużyna nie miała możliwości prowadzenia normalnego fotografowania na marszrucie)