Paszport wejścia

1. Region 2.10, Kaukaz, góry Dagestanu, kanion Czechyczaj.
2. Erydag (SSZ), 3887 m, przez centrum prawego bastionu SZ ściany (met. Woronina).
3. Proponowany w okresie zimowym, trzecie przejście, 6B.
4. Charakter trasy: skalny.
5. Różnica wysokości na trasie: 1127 m.

Długość części ściennej: 1165 m.

Długość odcinków:

• V kat. trudn. – 230 m
• VI kat. trudn. – 760 m

Średnie nachylenie głównej części trasy: 80°.

Całej trasy: 75°.

6. Pozostawiono haków na trasie: łącznie 20 szt., w tym szlamбур: 20 szt., z czego 12 szt. na organizację biwaków R1–R4.

Użyto haków:

• szlamburowych stacjonarnych — 23 szt., w tym ITO — 10 szt.
• szlamburowych zdejmowanych (8 mm) — 64 szt., w tym ITO — 45 szt.

Użyto ITO łącznie — 754.

7. Czas pracy zespołu: 108 godzin, 14 dni.

9. Trener: Igołkin Wiktor Iwanowicz, MS
10. Wyruszyliśmy o godz. 10:00, 13 stycznia 2006 r.

Dotarliśmy na wierzchołek o godz. 15:00, 27 stycznia 2006 r.

Powróciliśmy do bazy (wieś Kurusz) o godz. 24:00, 27 stycznia 2006 r.

Zdjęcie ogólne wierzchołka

1 — trasa, którą pokonał zespół; 2 — trasa Szanawasowa 2005; 3 — trasa Radoszkevicha 1981; zdjęto 21 stycznia 2006 r. z w. Szałbuzdag.

Profil trasy na w. Erydag (SSZ) przez centrum prawego bastionu SZ ściany

Zdjęcie profilu ściany od prawej

Wykres wejścia

skala 1:2000 arkusz-1

| haki kotwiące (ITO) | elementy klinujące (ITO) | szlamburowych (ITO) | skyhuki (ITO) | | | | metry | stopień | trudność | | :------------------ | :----------------------- | :----------------- | :------------ | :--------------- | | - | :---- | :----- | :-------- | | | | 2/2 | 5/5 | 23 biwak №3 | | | 10 | 80° | VI A2 | | 5/4 | 5/4 | | 10/10 | 22 PKT №1 | | | 25 | 75° | VI A2 | | 3/3 | 1/1 | | 2/2 | 21 | | | 10 | 80° | VI A2 | | 14/12 | 3/1 | 2/1 | 14/14 | 20 | | | 30 | 75° | VI A2 | | 2/1 | | 1/1 | 2/2 | 19 | | | 10 | 70° | VI A3 | | 5/4 | | 4/3 | 24/24 | 18 | | | 30 | 85° | VI A2 | | 8/7 | 7/6 | | 3/3 | 17 | | | 20 | 85° | VI A2 | | 7/6 | | | 2/2 | 16 | | | 10 | 75° | VI A2 | | 2/1 | | 2/1 | 9/9 | 15 | | | 10 | 80° | VI A3 | | 5/4 | 2/1 | | 3/3 | 14 | | | 10 | 80° | VI A2 | | 2/1 | | 1/1 | 10/10 | 13 | | | 10 | 80° | VI A3 | | | | | | 12 biwak №2 | | | 0,5 | 20° | | | 5/4 | 5/4 | | 5/5 | 11 | | | 20 | 75° | VI A | | 4/3 | | 5/4 | 24/24 | 10 Zdjęcie — 2 | | | 20 | 80° | VI A3 | | 1 | | | | 9 | | | 2 | 50° | 3 | | 4/3 | 11/9 | | | 8 Zdjęcie — 1 | | | 15 | 110° | VI A1 | | 3/2 | 5/4 | | 3/3 | 7 mały oguriec | | | 15 | 90° | VI A1 | | 2/2 | | 1 | 8/8 | | | | 10 | 80° | VI A3 | | | | | | 6 | | | 0,5 | 30° | | | 5/4 | 7/6 | 1 | 4/4 | 5 | | | 25 | 80° | VI A2 | | 2 | | | | 4 biwak №1 | | | 10 | 50° | 2 | | 4/3 | 4/4 | | 6/6 | 3 | | | 35 | 75° | V A1 | | | | | | 2 | | | 5 | 50° | 2 | | 11/9 | 14/12 | | | 1 | | | 45 | 75° | V A1 |

Schemat trasy w symbolach UIAA w. Erydag (SSZ) przez centrum prawego bastionu SZ ściany

skala 1:2000 arkusz-2

skala 1:2000 arkusz-3

skala 1:2000 arkusz-4

Pozdrowienia dla następnych alpinistów!

Zespół nie znalazł kartek z PKT №1 i PKT №2.

W miejscu PKT №1 znaleziono hak skalny oraz zerwany sznur.

Na PKT №2 znaleziono tuleję od szlamburowego haka, gdzie powinien się znajdować, obok dwie dziury o średnicy 8 mm i wyżej, w niszy — pozostawiony skalny hak.

Na PKT №3: puszka na sznurze jest mocno dociśnięta do skalnego haka, najwyraźniej to ją zachowało.

Wierzchołek Erydagu (SSZ) to ogromny płaskowyż bez wyraźnie zaznaczonego wierzchołka, w warunkach zimowych płaskowyż ten pokryty jest 30–40 cm zbitego śniegu. Na poszukiwanie kartki na wierzchołku stracono: około czterech godzin z pomocą dwóch osób towarzyszących i około dwóch godzin osobiście, jako kapitan zespołu — Morozow D.W.

Kartka nie została znaleziona.

Działania taktyczne zespołu

8 stycznia 2006 r. Pod wieczór zespół dotarł do wsi Kurusz. Uzgodniono szczegóły z lokalnymi mieszkańcami co do koni.

9 stycznia 2006 r. Załadunek sześciu koni, pakujemy plecaki i ruszamy na Polakowskie noclegi. Ostatnie dwa podjazdy konie nie mogły przebyć, rozładowujemy się i zaczynamy jeździć po trasy. Po czterech kursach, o godz. 15:00 cały ładunek jest na Polakowskich noclegach. Szybki posiłek, plecak na plecy i naprzód do Efimowskij noclegów.

10 stycznia 2006 r. Kontynuujemy przewóz ładunków na Efimowskie noclegi.

11 stycznia 2006 r. Rozpoczynamy przygotowania do wejścia: segregujemy produkty, sprzęt. Trwają gorące dyskusje na temat wyboru trasy, pod wieczór decydujemy się na trasę Woronina — jako najrozsądniejszą i logiczną na tym bastionie.

12 stycznia 2006 r. Przebijamy ścieżkę do początku trasy, robimy pierwszą wysyłkę pod ścianę.

13 stycznia 2006 r. Dwójka Morozow — Tarnakin rozpoczyna pracę na trasie, pozostali noszą i przygotowują ładunki, zbierają platformy. Dodatkową trudnością okazuje się brak wody na ścianie. Zimą z powodu silnych wiatrów śnieg jest zdmuchiwany ze ściany. Dwójka Bakin — Sidorenko znajduje lód, rąbią i pakują go do worków — w sumie na trasie wykorzystano 150 kg lodu. Przebyto odcinek R0–R2, nocleg na półce (biwak №1).

14 stycznia 2006 r. Dwójka Morozow — Tarnakin kontynuuje pracę na trasie, pozostali transportują ładunki na półkę, organizują biwak, rozwieszono około 70 m liny. Nocleg na półce.

15 stycznia 2006 r. Kondraszow — Bakin pracują na trasie, pozostali transportują ładunki po linach. Łączna waga ładunków wynosiła około 300 kg, w tym lód. Dwójka dotarła do R6, przygotowuje miejsce pod biwak №2 i kontynuuje wspinaczkę powyżej, zawieszono dwie platformy i nocleg pod nogami — skośna półka, na której można zebrać śnieg.

16 stycznia 2006 r. Tarnakin — Ustiancew pracują na trasie, pozostali podnoszą ładunki do platform. Dwójka przebyła 70 m.

17 stycznia 2006 r. Morozow — Bakin atakują, pokonując około 75 m, przygotowując miejsce pod biwak №3. Cały dzień pada śnieg, pod wieczór wiatr się nasila, w nocy — huragan: niszczy palatki, uniemożliwia sen, podmuchy wiatru podrzucają platformy.

18 stycznia 2006 r. Tarnakin — Kondraszow atakują, pokonując 55 m. Zespół, po podziale ładunków, rozpoczyna przenoszenie się do biwaku №3.

19 stycznia 2006 r. Tarnakin — Ustiancew rozpoczynają pokonywanie ścianki pod sierpem, pozostali transportują ładunki do biwaku №3.

20 stycznia 2006 r. Morozow — Kondraszow pokonują sierp i pracują powyżej, pozostali transportują ładunki do biwaku №3, na niewielkich półkach udaje się zebrać śnieg.

21 stycznia 2006 r. Kondraszow — Sidorenko pracują na trasie, pozostali transportują ładunek. Przebyto 50 m. Przygotowano miejsce pod biwak №4.

22 stycznia 2006 r. Morozow — Bakin pracują na trasie, pozostali transportują ładunek do biwaku №4.

spadochron №1

23 stycznia 2006 r. Dwójka Morozow — Tarnakin pracuje na trasie, rozwieszono 70 m liny. Po południu siła wiatru zaczyna się zwiększać, w nocy szaleje prawdziwy huragan, podrzucając platformy i ludzi.

24 stycznia 2006 r. Silny huragan, siedzimy w platformach, wiatr przenika do kości.

25 stycznia 2006 r. Wiatr zelżał dopiero nad ranem. Morozow — Kondraszow wychodzą na trasę, pokonując 50 m, Morozow wydaje rozkaz przeniesienia się i kontynuuje wspinaczkę. Chłopaki rozbierają platformy i zaczynają podążać za prowadzącą dwójką. O zmroku Morozow dociera do dużej półki. Około dwóch godzin później cały zespół jest na półce, jak przyjemnie stanąć nogami na niej! Część ładunków i liny pozostały jednak poniżej. Wiatr się nasila, przy silnych podmuchach ciężko utrzymać się na nogach. Wszyscy są bardzo zmęczeni, ale zadowoleni — główna ściana została pokonana, wierzchołek już blisko.

26 stycznia 2006 r. Wszyscy poza Tarnakinem dźwigają w dół po ładunki. O godz. 10:00 wszystko zostało podniesione, rozdzielone, i rozpoczynamy trawers po półce. O godz. 11:00 przed nami drugi skalny bastion. Morozow — Kondraszow rozpoczynają pracę. W ciemności wyleźliśmy na żwirową półkę, zbieramy liny, wszyscy wypełzamy do jednej palatki, zjemy ostatnią strawę i zasypiamy. Całą noc wieje wiatr — najzimniejsza noc.

27 stycznia 2006 r. Morozow — Kondraszow rozpoczynają pracę na trzecim skalnym bastionie, asekurujący stale się zmieniają, jest bardzo zimno. O godz. 12:00 ściana się kończy, przebyto około 60 m. O godz. 14:00 cała załoga zebrała się na siodle. Spotkanie z dwoma pomocnikami, którzy czekali ponad dobę, pierwsze gratulacje. Poszukiwanie kartki na wierzchołku, i o godz. 16:00 zespół rozpoczyna zejście. Wiatr, zamieć — z trudem znajdujemy zejściową 1B, i o godz. 24:00 zespół był w Kuruszu.

Dla wygody asekurującego użyto deski wspinaczkowej. Zespół użył do przejścia trasy reliefowych skay-haków, ice-fifi, haków kotwiczących. Nie używano skalnych haków. Używano szlamburowych haków zdejmowanych o średnicy 8 mm i długości 15 mm do przejścia oraz 22 mm do asekuracji. Stare dziury po hakach założone przez Dagestańczyków praktycznie nie były używane, ponieważ były zatkane brudem, kurzem, śniegiem, wszystko to zbite i zamrożone, więc rozkopywanie starej dziury i wybicie nowej wychodziło, biorąc pod uwagę czas, na jedno. Znaleziono kilka zagiętych budowlanych szlamburowych haków, prawdopodobnie pozostały po przejściu ekipy z Jekaterynburga w 2002 r. Podczas przepakowywania ładunków 19 stycznia zgubiono jeden z woreczków z jedzeniem, przez co w ostatnich dniach wejścia zabrakło żywności. Lód był wykorzystany w biwaku №4, do tego czasu udawało się zebrać śnieg. Kamieni prawie nie było, tylko przy huraganowym wietrze w platformę wpadły dwa kamienie, rozrywając palatke.

Noclegi:

• 1–2 noc na półce w platformach (biwak №1);
• 3, 4, 5 noc w platformach (biwak №2);
• 6, 7, 8, 9 noc w platformach (biwak №3);
• 10, 11, 12 noc w platformach (biwak №4);
• 13 noc na półce w jednej palatce (biwak №5);
• 14 noc na półce w jednej palatce (biwak №6).

Igołkin W.I. uważa, że na wejściu ujawniły się najlepsze cechy fizyczne i moralne wszystkich uczestników.

Kondraszow W. na fragmencie "Wewnętrzny kąt", odcinek R4–R5

Bakin A. na poręczach, odcinek R5–R6

Kondraszow W. na sierpem, odcinek R11–R12

Kondraszow W. na odcinku R12

Morozow D. na poręczach, odcinek R17–R18

Morozow D. na II bastionie skalnym, odcinek R25–R26

Morozow D. na 3 bastionie skalnym, odcinek R31–R32

Zespół na wierzchołku. Zdjęcie №8