Paszport wejścia

1. Klasa wspinaczki skalnej.
2. 2.10. Kaukaz, góry Dagestanu, dolina rzeki Chekhychay.
3. Erydag, 3925 m, punkt 31–32, trasa Michajłowa A. z 1982 r., prawa część Płn-Zach ściany, skalna.
4. 6A kat. trudn., „nieprzejście”.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 880 m, długość ściany 960 m, średnie nachylenie 70°, długość części ściennej trasy 1125 m, długości odcinków: 2 kat. trudn. — 45 m, 3 kat. trudn. — 120 m, 4 kat. trudn. — 130 m, 5 kat. trudn. — 770 m, 6 kat. trudn. — 60 m, w tym wspinaczka z użyciem A3 — 20 m; sztuczne punkty asekuracyjne: A1 — 25 m, A2 — 15 m, łącznie pokonano z użyciem sztucznych punktów asekuracyjnych: 60 m; na odcinkach: 5 kat. trudn. — 25 m, 6 kat. trudn. — 35 m.
6. Zużyto: elementy закладkowe 122/29, haki skalne 118/9, haki wbite 10/3. Z tego wykorzystano wcześniej wbite haki skalne i nie zostały usunięte 4 szt., pozostawiono własne haki na trasie 2 szt., użyto wcześniej wbitych haków 10 szt.
7. Godzin marszowych zespołu — 28, dni — 3. Z tego 2,5 godz. wieczornej obróbki i 27,5 godz. — na ścianie.
8. Biwaki: 1-szy (3250 m) pod występem skalnym na poszerzonej półce leżąc, pięciu w namiocie; 2-gi (3450 m) pod występem skalnym. Trzech półleżąc w wnęce skalnej, pod nogi hamak, dwóch na półce siedząc.
9. Kierownik: Smotrow Siergiej Iwanowicz, KMS. Uczestnicy:
   • Alijew Schamchal Ramazanowicz, 1-szy sp. razrjad
   • Dorro Konstantin Eduardowicz, KMS
   • Leonow Piotr Gieorgijewicz, KMS
   • Paszuk Jewgienij Grigorjewicz, KMS
10. Trener: Leonow Piotr Gieorgijewicz, KMS.
11. Wyjście na trasę — 5 czerwca 1994 r. Na wierzchołek — 7 czerwca 1994 r. Powrót na bazę „Erydag” — 8 czerwca 1994 r.
12. Organizacja: Państwowy Komitet ds. Sportu, Młodzieży i Turystyki Republiki Dagestanu. Machaczkała — 1994 —

Działania taktyczne zespołu

Nie było odstępstw od planu taktycznego pod względem czasu i miejsc biwakowania. Zespół pracował znakomicie, zmieścił się w planie, nawet z niewielkim wyprzedzeniem.

• Pierwszego dnia 5 czerwca 1994 r. do miejsca biwaku dotarli z godzinę wcześniej (do 17:00 zamiast 18:00), co pozwoliło więcej uwagi i czasu poświęcić na organizację stanowiska. Dwójka Dorro K. i Smotrow S. obróbili jeszcze dwie liny i o 19:30 zeszli do biwaku.
• Do drugiego biwaku 6 czerwca 1994 r. wyszli z 30-minutowym wyprzedzeniem (do 16:30 zamiast 17:00), co pozwoliło dwójce Smotrow — Dorro odpocząć i podejść do problematycznego wewnętrznego kąta oraz zebrać lód na wodę. Smotrow zszedł do biwaku o 19:30.
• Trzeciego dnia 7 czerwca 1994 r. zespół przepracował 16 lin (2 obrobione). Do 2-go punktu kontrolnego dotarli równo o 11:00.
• Dorro pokonywał trzecią, najstromszą linę kąta R16–R17 przez 45 minut. W sumie grupa pokazała tego dnia dobrą wytrzymałość i skoordynowanie.
• Na płaskowyż dotarli o 19:30 (wg planu 20:00) i o 20:00 na wierzchołek, z 30-minutowym wyprzedzeniem planu. Zespół zszedł na pola osypiskowe na przełęczy i przy strumieniu rozbił biwak.
• Następnego dnia 8 czerwca 1994 r. do 12:00 byliśmy na bazie „Erydag”.

System pracy zespołowej został wypracowany podczas poprzednich wejść.

• Pierwszego dnia na odcinkach R0–R8 i R8–R12 pracował Dorro K.
• Drugiego dnia 6 czerwca 1994 r. odcinki R12–R18 i R18–R21 prowadził Smotrow S.W.
• Trzeciego dnia 7 czerwca 1994 r. prowadzącą dwójką byli Dorro — Smotrow R21–R41. Zmiana lidera następowała zgodnie z planem.

Bezpieczeństwo pierwszego — podwójna lina (УААА), amortyzator na uprzęży.

Średnia prędkość ruchu wyniosła 41 m na godzinę, ale rzeczywista prędkość pokonywania liny (po odjęciu odpoczynku i wieczornych przygotowań) wyniosła około 45 minut. To na takiej trasie — wyśmienity rezultat. Odpoczynek odbywał się w zaplanowanych miejscach biwakowych, a 7 czerwca 1994 r. na półce w punkcie R32, gdzie jest woda i ochrona w wnęce przed kamieniami. Gorące napoje (palenisko!) i wysokokaloryczne jedzenie.

Biwaki były bezpieczne, ich lokalizacja dokładnie odpowiadała planowi taktycznemu.

Nie było wypadków ani urazów. Zmiany liderów i dobra kondycja fizyczna pozwoliły na skuteczne prowadzenie wspinaczki. Również we wnętrzu kąta. Zespół pokonał trasę z zapasem sił fizycznych i moralnych. Wyposażenie było wykorzystane w pełni. Użycie różnorodnych profili elementów zakładkowych i friendów pozwoliło maksymalnie ułatwić pracę. Problemy na ścianie:

• upał po 13:00
• dostępność wody tylko w określonych miejscach

Pogoda była dobra przez cały czas wejścia. Komunikacja odbywała się w pełni i na czas. Zespół ratowniczy znajdował się w bazie „Erydag”.

Opis trasy

Początek trasy (3000 m) na występie skalnym w lewej części osypiska poniżej „zimnego kąta”.

• Półka, od niej w górę wzdłuż wewnętrznego kąta przechodzącego w komin. Wspinaczka skalna (odc. 1–3).
• Dalej w prawo wzdłuż półki i po pochyłym kominie pod system wewnętrznych kątów.
• Uwaga! Odc. 0–5 „ostrzał” kamieniami.
• Przez system kątów, zmieniając relief z jednego w drugi. Są odcinki mokrych skał, mchu.
• Przez dwie liny wygodna półka R4.
• Prosto w górę, kąty zamknięte są stromą ścianą.
• Poruszać się w prawo za zewnętrzny kąt, pod nogami przepaść.
• Wzdłuż rozłamu podejść pod odłamek skalny R5.
• Ze stanowiska stromy wewnętrzny kąt, dalej otwarta ścianka, uchodzić w prawo-w górę pod występ skalny.
• Niewygodne stanowisko R6.
• Od niego w lewo-w górę za zewnętrzny kąt.
• Dalej w górę wzdłuż mokrego wewnętrznego kąta, mech, nieprzyjemne miejsce, relief pionowy.
• Dalej pochyła półka (3250 m). Pierwszy biwak.
• Z lewej na haku wbitym k.t.

Od biwaku w prawo za zewnętrzny kąt i dalej wzdłuż ściany z systemem odłamów skalnych na odłamek R8. W górę wzdłuż rozłamu i wewnętrznego kąta na dużą osypiskową półkę R9. Następnie w górę wzdłuż skalnych występów we wnętrze kąta. Woda, śnieg. Nie dochodząc 20 m do skalnego sklepienia R10, w lewo przez żleb i stromą ściankę; pęknięcia głuchnące, mokro, mech, rynny, skalne występy (odc. 14–16).

Dalej wzdłuż wygładzonych skał w lewo i potem w prawo we wnętrze kąta na równą platformę. Tutaj (3460 m) drugi biwak. Mała wnęka skalna. Dalej w prawo-w górę wzdłuż odłamków skalnych pod podstawę Wielkiego wewnętrznego kąta. Stanowisko R14 na odłamku skalnym. Dalej w górę; praca na sztucznych punktach asekuracyjnych przeplata się ze wspinaczką, pęknięcie szerokie 15 cm, idą duże friendy i heksy. Lewa ściana kąta 90°, a prawa zmienia nachylenie, zamykając 2-ma występami skalnymi, największy na końcu odcinka. Prawa ściana kąta z fragmentami białego marmuru — śliskie odcinki. Trzy haki: jeden w środku na prawej ścianie, drugi na zagięciu występu skalnego, i ostatni — w rejonie stanowiska. Stanowisko wiszące (R15). To najtrudniejsza lina do przejścia. Na lewej ściance są zagłębienia dla skalnych haków. Dalej nachylenie zmniejsza się do 80°. Skały z mchem, nie są pewne. Idzie się wzdłuż wewnętrznego kąta i pod półką uchodzić w prawo (odc. 22–23). Równa półka pod występem skalnym, tu dwa haki R16, punkt kontrolny 2. Możliwy biwak siedzący dla czterech osób. Dalej trzecia lina kąta, najtrudniejsza ze względu na pracę na sztucznych punktach asekuracyjnych. Problematyczne jest przejście pierwszych 10 m. Zrujnowane skały, a dalej stromo, ale relief bogaty, idą różnorodne elementy zakładkowe. Na R17 dwa haki.

Dalej wzdłuż kąta i żlebem w prawo-w górę R18. Od stanowiska w górę, ale uchodzić w prawo, nie iść ponad stanowiskiem, skały zniszczone, kamienie! Haki długie i duże. Dalej wzdłuż rynien w górę i w lewo. Kamienie! Stanowisko najlepiej na „rzepie” R20. Poruszać się w lewo za załom skalny na półkę, śnieg, woda. Dalej półka opada w kół, w nim wodospad. Tutaj R21. Z półki w górę-w lewo, strome skały, relief bogaty dla wspinaczki, ale haki i elementy zakładkowe nie idą. Psychologicznie nieprzyjemne liny (odc. 32–35).

Na R23:

• pęknięcia wypełnione wapieniem,
• potrzebne twarde, cienkie haki stalowe.

Dalej wyjść w lewo-w górę we wnętrze kąta. Z lewej strony leje się woda, skały mokre. Wzdłuż półki w prawo (odc. 37–38) pod wewnętrzny kąt w dwóch linach. Wzdłuż niego na następną półkę R28. Wzdłuż półki i ścianki na płaskowyż (3880 m). W górę na wierzchołek wzdłuż osypiskowego stoku. Na wierzchołku kopiec kamienny (3925 m). Zejście po 2A przez „Wrota”.

Data i godzina wykonania zdjęcia: 10 czerwca 1982 r., 15:00 Obiektyw: „Гелиос — 44 — М” Ogniskowa: 58 mm Odległość do ściany: 10 km Punkt fotografowania na mapie: nr I Wysokość punktu fotografowania: 2600 m