Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — Skalna
2. Region wspinaczki — Kaukaz Wschodni
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczkowa — Yarydag (I zachodni), 4020, przez centrum Ściany Płn.-Zach.
4. Proponowana kategoria trudności — 6
5. Charakterystyka trasy:
   • różnica wysokości — 1000 m
   • długość odcinków: III — 40 m, IV — 230 m, V — 455 m, VI — 405 m.
   • średnie nachylenie — 85°
6. Liczba wbitych haków:
   • Dla asekuracji:
     • skalnych — 221
     • lodowych — 4
     • haków szlamburrowych — 4
   • Dla stworzenia ITO:
     • skalnych — 12
     • szlamburrowych — 1
7. Liczba godzin marszu — 58
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 4 (dwa siedzące, dwa półleżące)

9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje:

• STADNIK Władimir Fiodorowicz, Mistrz Sportu ZSRR
• GREBENNIKOW Aleksandr Aleksiejewicz, KMS
• CHOROSZYŁOW Aleksandr Afanasiewicz, KMS
• ZADWORNYJ Igor, 1-szy sp. razrjad
• PASTUCH Wiktor Iwanowicz, 1-szy sp. razrjad

10. Trener drużyny: STADNIK Władimir Fiodorowicz, Mistrz Sportu ZSRR

11. Data wyjścia na trasę i powrotu: wyjście na trasę 15 lipca 1982 r., powrót 19 lipca 1982 r.

Wnioski i zalecenia dotyczące trasy

Przebyta trasa na w. Yarydag (I zach.) przez centrum ściany płn.-zach. należy do technicznie bardzo trudnych tras skalnych. Według oceny uczestników, jest trudniejsza niż wcześniej przebyte trasy 5B kat. trudn. i trasy 6 kat. trudn. na szczyty Nachar, Zinden, Bodchona. Trasa ta ma następujące cechy:

1. Większa część trasy ma nachylenie 75–80°, a niektóre odcinki — 90° i więcej.
2. Skały na całej długości są wystarczająco lite, z wyjątkiem pasa zniszczonych skał na odcinku R13–R15.
3. Charakter skał jest różnorodny — wygładzenia typu „baranich łbów” na odcinkach R1, R2, R9–R10, wewnętrzne kąty i kominy na odcinkach R8, R9, R10–R11, przewieszenia i gzymsy na odcinkach R4–R5, R12–R13.
4. Asekuracja na większości odcinków była prowadzona głównie za pomocą klinów i skrzyń, dobrze sprawdzają się elementy zakładkowe.
5. Duże nachylenie i długość trasy wymagają doskonałej kondycji fizycznej i przygotowania technicznego.
6. Na trasie brak jest miejsc na dobre biwaki, ale są półki na siedzące i półleżące noclegi.
7. Optymalna liczebność grupy to 4–6 osób.
8. Obiektywnie niebezpieczne dla kamieni są podejścia do ściany (odc. R0–R1) i odcinki zniszczonych skał (odc. R14–R16).
9. Spadające kamienie praktycznie nie zależą od pory doby, ponieważ w lipcu–sierpniu ściana jest czysto skalna.
10. Na znacznej części trasy (odc. R6–R16) brak jest wody.
11. Trasa skalna przez centrum ściany płn.-zach. w. Yarydag (I zach.) jest bardzo interesująca, logiczna i, zdaniem uczestników wspinaczki, odpowiada trasom 6 kat. trudn.

7. Kolejność przebywania trasy

15 lipca

Z obozu bazowego u wsi Kurusz grupa wyszła na leko o godz. 5:00 i podeszła do trasy o 7:00 (główna część sprzętu i produktów była podniesiona do trasy 14 lipca).

Najpierw po zasypanych drobnymi kamieniami „baranich łbach” (45–50°) (niebezpieczeństwo spadających kamieni!) podejście do głównej ściany. Następnie po płytach i wewnętrznym kącie (80°) z monolitycznych skał ~45 m podjazd w lewo do góry do półki dla dwóch osób (R1–R2).

Od półki po wewnętrznym kącie i jego lewej części podjazd prosto do góry 80 m. Skały monolityczne, wygładzone (75°). (odc. R2–R4).

Na odcinku R4–R5 (8 m) — przewieszenie (ITO), po którym wyjście do niszy pod dużym gzymsem na lewo od wewnętrznego kąta.

• 1-szy biwak i 1-szy punkt kontrolny.
• Nocleg siedzący, w szczelinach — lód.

Ten odcinek trasy jako pierwsza pokonuje para Grebennikow — Choroszjiłow. Odcinki są trudne, 5–6 kat. trudn. Zatrzymali się na biwaku o 13:00.

16 lipca

O 7:00 jako pierwsza zaczęła pracę para Grebennikow — Stadnik. Po pokonaniu przewieszenia w prawej części dużego gzymsu (ITO), przeszli przez wewnętrzny kąt i wyszli na trudną ścianę 60 m (80°, odc. R6–R7). Ścianę przeszli wolnym wspinaniem, dobrze wbijają się skrzynie i kliny. Po ścianie idą strome gładkie skały z małymi półkami na 2–3 osoby. (odc. R7–R8). Dalej idzie wewnętrzny kąt (40 m, 80°), przechodzący w pionowy komin (35 m, 90°), który jest pokonywany bardzo trudnym wspinaniem. Wyjście z komina po wewnętrznym kącie na małą półkę pod szarą skałą.

Na przodzie wyszła para Choroszjiłow — Pastuch. Szara skała jest mocno wygładzona, mało szczelin na haki, i trzeba wbijać szlamburrowskie haki dla asekuracji. Szare skały u podnóża pionowej ściany z przewieszeniami („ogórek”), odc. R11–R14.

Pod ścianą nie było wygodnej platformy:

• Półleżący biwak (zdjęcie 1)
• zorganizowany na małej półce pod szarą ścianą.
• Zatrzymali się na biwaku o 19:00.

17 lipca

Para Grebennikow — Stadnik o 6:30 rozpoczęła pokonywanie przygotowanego odcinka. Następnie po wewnętrznym kącie od lewej do prawej wyszli na prawą część „ogórka”.

Po ścianie „ogórka” podjazd w prawo do góry do pionowego komina z przewieszonymi zatyczkami. Wspinanie jest bardzo trudne. Po 60 m komina — mała półka, a dalej — 40 m pionowej ściany. Do półki na 1 osobę Grebennikow A. pokonuje ścianę z użyciem ITO (bardzo trudno).

Od półki:

• trawers w lewo przez gładką ścianę (dla asekuracji wbity hak szlamburrowy);
• szereg wystających żeber;
• wyjście pod duże przewieszenie górnej części „ogórka”.

Jako pierwszy pracuje W. Stadnik. Pod przewieszeniem:

• najpierw trawers w lewo po gładkiej ścianie 5 m (haki szlamburrowskie);
• następnie w lewo do góry przez przewieszenie do ukośnego komina (ITO).

Trudność tego odcinka nie pozwoliła na realizację planu taktycznego 3 dnia. Ponadto przejściu przeszkadzało ograniczone użycie wody, ponieważ na odcinku R6–R12 woda jest niedostępna, i zapasy trzeba było zużywać bardzo oszczędnie.

3-cia nocleg (półsiedzący) zorganizowali na małych półkach (Stadnik, Grebennikow, nieco niżej Zadwornyj i 10 m niżej Choroszjiłow, Pastuch).

18 lipca

Rozpoczęli pracę o 5:30. Przeszedłszy ukośny komin i dalej trawersem w lewo po rynnie, Stadnik W. wyszedł na górną część „ogórka”, odc. R13–R14 (punkt kontrolny). Odcinek R14–R15 to seria ścianek po 4–6 m, przeplatanych małymi półkami z luźnymi kamieniami. Po krótkim „odpoczynku” na tym odcinku ponownie trzeba pokonywać strome (75–85°) odcinki ściany, w niektórych miejscach mocno zniszczone, co znacznie komplikuje ich przejście. Pas zniszczonych skał kończy się u czarnego komina. Tutaj jest woda, i wreszcie można porządnie się napić.

Zorganizowawszy biwak w niewielkiej niszy na lewo od komina, kontynuujemy przygotowywanie trasy.

Po prawej części komina (bardzo trudne wspinanie) (80–90°):

• Choroszjiłow A. pokonuje 50 m do małej półki,
• zabezpieczywszy liny, schodzi w dół.

Godzina 18:00 (Zdjęcie 2).

19 lipca. Wyjści z biwaku o 6:00, para Choroszjiłow — Pastuch pokonuje liny i ponownie rozpoczyna walkę o każdy metr ściany. Poszczególne odcinki są pokonywane bardzo trudno. Nachylenie przedwierzchołkowej ściany 75–35°. Czasami trafiają się haki pierwszych zdobywców. Ponadto w górnej części ściany są luźne kamienie, i trzeba iść niezwykle ostrożnie, ponieważ dla idących z tyłu praktycznie nie ma gdzie się schować. Przesuwanie się utrudnia również huraganowy wiatr.

Na płaskowyż wchodzimy o 13:00, a na wierzchołek idziemy, trzymając się za ręce, ponieważ wiatr przewraca z nóg. O 14:00 wychodzimy na wierzchołek.