Paszport wspinaczki

I. Klasa wspinaczki — skalna

Rejon wspinaczki — Kaukaz Wschodni
Wierzchołek Ярыдаг I-я zachodnia wierzchołkowość przez ścianę NW, przez „lustro”.
Proponowana kategoria trudności 5B (trzecie wejście)
Różnica wysokości — 980 m
Długość — 1380 m

Długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 940 m. Średnie nachylenie — 80°, z czego 6 kategoria trudności 85°–95° (3490–3570), 90°–95°.

Wbite haki: | Skalne | Drabinkowe | Zakładki | | :------- | :--------- | :------- | | 93/35 | 5/4 | 87/19 |
Godzin marszu zespołu — 74 godz.; 5 dni.
Biwaki: 1 — na szerokiej półce 2 — trzech na „rękawicy”, trzech na szerokiej półce 3 — półka powyżej „lustra” u podstawy gigantycznego wewnętrznego kąta №10.
Kierownik — Jurij Iwanowicz Szortow — KMS

Uczestnicy:

Władimir Wasiljewicz Jefremow — KMS
Igor Leonidowicz Rozin — KMS
Iwan Dmitriewicz Jerokhin — KMS
Siergiej Gieorgijewicz Krasnenko — KMS
Aleksander Władimirowicz Bezrodny — KMS

II. Starszy trener — Mistrz Sportu ZSRR Stanisław Jurjewicz Drobot Trener — Aleksander Władimirowicz Bezrodny

Wyjście na trasę — 16 lipca 1983 r. Wyjście na wierzchołek — 20 lipca 1983 r. Powrót — 20 lipca 1983 r.

Ogólne zdjęcie wierzchołka. 14 lipca 1983 r. Obiektyw T-43, F = 40 mm, punkt fotografowania I, odległość 4 km, wysokość 2850 m.

trasa Jefimowa,
trasa Szczedrinoy,
trasa g. Moskwy.

I-sza Zachodnia wierzchołkowość Ярыдага. Zdjęcie wykonane z punktu №I 14 lipca 1983 r., odległość 2 km, wysokość 2750 m, obiektyw T-47, F = 4 cm.

Profil ściany. 14 lipca 1983 r. Obiektyw T-43, F = 40 mm. Punkt fotografowania 2, odległość 300 m, wysokość 3050 m.

Działania taktyczne zespołu

W procesie cyklu treningowego ukształtował się skład zespołu w 6 osób:

Szortow Jurij Iwanowicz — kapitan
Jefremow Władimir Wasiljewicz — zastępca kapitana
Krasnenko Siergiej Gieorgijewicz — uczestnik
Rozin Igor Leonidowicz — uczestnik
Jerokhin Iwan Dmitriewicz — uczestnik
Bezrodny Aleksander Władimirowicz — uczestnik, trener.

W wyniku przygotowań: studiowania raportu zespołu a/l „Torpedo”, uzyskanych konsultacji, przeprowadzonych obserwacji, realistycznej oceny trudności trasy i swoich możliwości, zespół doszedł do wniosku, że może przejść trasę z 5 biwakami i opracował plan taktyczny (patrz dodatek — arkusz marszrutowy). Wyruszywszy na trasę, zespół ściśle trzymał się planu taktycznego.

Ruch na trasie odbywał się w następujący sposób:

16 lipca — z przodu pracują Rozin–Jefremow–Jerokhin i przechodzą dolny bastion skał. Szortow–Krasnenko–Bezrodny idą po linach. Na biwak stali w „grotcie”.
17 lipca — pierwsi pracują Bezrodny–Szortow–Krasnenko i o 10:00 wyszli na „rękawicę”. Następnie obrabiali 60 m dolnej części „lustra” i na biwak zeszli do „groty”, ponieważ na „rękawicy” było niewygodne miejsce na biwak całego zespołu. Aby następnego dnia kontynuować obróbkę „lustra” ze świeżymi siłami, na biwak u „rękawicy” weszli Rozin–Jefremow–Jerokhin.

18 lipca — trójka Rozin–Jefremow–Jerokhin obrobiła pozostałą część „lustra” i wyszła na półkę pod podstawę gigantycznego wewnętrznego kąta. Do 18:00 na półkę weszli Szortow–Krasnenko–Bezrodny.

19 lipca — pierwsi pracują Bezrodny–Szortow (Krasnenko) i wychodzą pod podstawę „książki” w górnej części kąta. Tutaj urządzono biwak siedzący na dwóch półkach oddzielnie.

20 lipca — trójka Rozin–Jefremow–Jerokhin obrobiła „książkę”, karnisz przeszli z prawej strony, następnie ścianę „pióro” i rdzawą ściankę z wąską szczeliną. O 20:00 zespół wyszedł na wierzchołek. W procesie wspinaczki zespół wyprzedził plan taktyczny 17 lipca, odcinek 11–16 od „groty” do „rękawicy” został pokonany szybciej niż planowano.

To dało możliwość 17 lipca obróbki 60 m dolnej części „lustra”. W dalszym ciągu ruch po trasie odbywał się zgodnie z planowanym harmonogramem.

Praca zespołu na trasie była zorganizowana w następujący sposób. W zespole były dwie trójki: po trzy osoby. To pozwoliło utrzymać wysoki tempo ruchu, ponieważ pierwszy w trójce obrabiał odcinek, rozwieszał liny, przyjmował drugiego w trójce, który podnosił sprzęt niezbędny do następnego odcinka, i pierwszy szedł dalej. W tym czasie trzeci w trójce wyjmował zbędne haki na obrobionym odcinku i podnosił cały pozostały niezbędny sprzęt. Druga trójka w tym czasie poruszała się po linach i podciągała wszystkie pozostałe ładunki. Ruch po linach odbywał się albo z górną, albo z dolną asurancją. W ten sposób uczestnik całą trasę przebywał na podwójnej linie. Ponieważ zespół miał wystarczającą ilość lin, taki schemat ruchu po linach na podwójnej linie nie obniżał tempa ruchu zespołu, i szybkość jego ruchu była określona tylko szybkością ruchu pierwszego.

Stałe zmienianie się trójkami pracującymi z przodu pozwoliło:

rozpoczynać pracę od 5–6 godz. porannych (patrz wykres czasowy, karta 6, strona odwrotna);
dobrze wypocząć drugiej trójce.

Ruch po trasie odbywał się w taki sposób, aby biwaki były organizowane w najwygodniejszych miejscach. Właśnie dlatego trójka Bezrodny–Szortow–Krasnenko po wyjściu na „rękawicę” i obróbce dolnej części „lustra” zeszła do „groty”, gdzie był najwygodniejszy biwak.

Do przejścia danej trasy zespół musiał rozwiązać dwa problemy:

pierwszy — przejście kluczowych odcinków „lustro” i „książka”, mających minimalny relief i wygładzone skały typu „baranich” łbów przy nachyleniu 85°–95°;
drugi — wysoka temperatura i całkowity brak wody na trasie.

Zespół z nimi skutecznie się uporał. Do przejścia „lustra” i „książki” miał specjalnie przygotowany sprzęt:

platforma,
hak niebiański,
wykręcane śruby,
wystarczająca ilość lin.

Wodę w ilości 30 litrów zespół niósł ze sobą w lekkich blaszanych puszkach po 5 l (1 l na osobę dziennie).

Łączność z obserwatorami była utrzymywana za pomocą dwóch radiostacji „Witalka”. Łączność między trójkami również była prowadzona za pomocą tych radiostacji. Obserwacja za zespołem była prowadzona za pomocą 8-krotnego lornetki. Ponadto zespół miał 5 rakiet i rakietnicę.

W ten sposób, dzięki:

wysokiej technicznej, fizycznej i psychologicznej przygotowaniu członków zespołu;
użyciu specjalnie dobranego sprzętu;
przechodzeniu po linach z asurancją;
dobrej organizacji biwaków;
prawidłowo wybranemu schematowi ruchu,

trasa została pokonana bezpiecznie i w dobrym tempie.

Kapitan zespołu Szortow Jurij Iwanowicz.

Trasa w symbolach UIAA. M 1:2000

Opis trasy po odcinkach

Odcinek 0–1. Skały średniej trudności, wyprowadzają w środkową część półki. 30 m, 70°, 4 kat. sł.

Odcinek 1–2. Ze środkowej części półki do końca dolnego bastionu (do biwaku) wchodzą dwa odłupy: lewy i prawy. Początek wejścia po lewym, po 15 m — przejście w prawy, po nim wyjście na ścianę 10 m. Wyjście na wąską półkę. 35 m, 75°, 4 kat. sł.

Odcinek 2–3. Z półki w górę po ścianie — 15 m, dalej w lewo — 8 m i w górę przez odłup do pochyłej półki, idącej w lewo. Wejście do poziomej półki. Po niej odejście w prawo. 15 m, 80°, 5 kat. sł. (20 m i 75°, 5 kat. sł.).

Odcinek 3–4. Wejście po 3-metrowej ścianie do „gardzieli”, w której iść po lewym odłupie do poziomej półeczki, odłup miejscami zwisa. 35 m, 85°–92°, 5 kat. sł.

Odcinek 4–5. Z półki po lewym odłupie, miejscami zwisającym, wyjście na ścianę z nawisem — 30 m. Nawis jest omijany z lewej strony po ścianie — 10 m, dalej drugi nawies idzie „w лоб”. Wyjście na wąską półeczkę. 45 m, 90°–95°, 6 kat. sł.

Odcinek 5–6. Po lewym odłupie odejście w prawo przez niewielki karnisz. Do poziomej półki z niszą. 30 m, 80°, 5 kat. sł.

Odcinek 6–7. Otwór — 10 m do lewego odłupa, bardzo trudne wspinanie. Następnie wejście po lewej zewnętrznej części odłupa 10 m, 90°, 6 kat. sł. 25 m, 75°, 4 kat. sł.

Odcinek 7–8. Po półkach odejście w lewo pod odłup w czarnych skałach 10 m, 70°, 4 kat. sł. Dalej przez nawies swobodnym wspinaniem wejście w czarny odłup, w górnej części zwisający. Następnie idzie pionowa ścianka 10 m, szczelin brak, zaczepów mało. Przechodzi się w napiętym swobodnym wspinaniu. Na odcinku jest używane ITO, „niebiańskie” haki 6 drabinek. Rzeczy są wyciągane. 25 m, 90°–95°–90°, 6 kat. sł. 10 m, 85°, 5 kat. sł.

Odcinek 8–9. Po zniszczonych skałach odejście w prawo w górę na półkę. Z niej po 10-metrowej ścianie wejście prosto w górę, ściana gładka, przechodzi się swobodnym wspinaniem. 25 m, 70°, 3 kat. sł.

Odcinek 9–10. Wejście po niewyraźnie zaznaczonym prawym odłupie. Wyjście na osypiskową półkę prosto do czerwonego kamienia. Biwak w grocie na dobrym placu. 35 m, 80°, 5 kat. sł.

Odcinek 10–11. Z groty odejście w prawo po półkach. 70 m, 20°–30°, 2 kat. sł.

Odcinek 11–12. Ściana z niewyraźnie zaznaczonym reliefem. Rzeczy są wyciągane. 35 m, 80°–90°, 5 kat. sł.

Odcinek 12–13. Po zniszczonych skałach odejście w prawo — 15 m, 60°, 2 kat. sł.

Odcinek 13–14. Ściana w dolnej części bez szczelin, lekko zwisa, niezbędne ITO, „niebiańskie” haki, drabinki. Rzeczy są wyciągane. 35 m, 85°–95°–85°, 6 kat. sł.

Odcinek 14–15. Poprzedni odcinek wyprowadza pod „rękawicę”. Dalsze 100 m — to wyjście na „rękawicę”. Półka 35 m i 20°, 2 kat. sł.

Odcinek 15–16. Z końca półki odejście po odłupach w prawo w górę na „rękawicę”. 50 m, 80°, 4 kat. sł.

Odcinek 16–17. „Lustro”. Stanowi kluczowy odcinek trasy. Ma minimalny relief i nachylenie 85°–95°. W bardzo napiętym trybie: tu i swobodne wspinanie na granicy ze zwisem, i zastosowanie „niebiańskich” haków, i śrubowanie, i ITO — jednym słowem, zastosowanie najwyższej techniki alpinistycznej. 180 m, 85°–95°, 6 kat. sł.

Odcinek 17–18. „Lustro” wyprowadza w gigantyczny wewnętrzny kąt, po którym trzeba wejść prawie do wierzchołka (odcinek.

Dolny odcinek tego wewnętrznego kąta przedstawia sobą wygładzone skały typu „baranich” łbów. Miejsc dla organizacji asurancji bardzo mało. Stromo, ale iść trzeba na tarciu. 35 m, 70°, 5 kat. sł.

Odcinek 18–19. Kąt się zwęża, stromość wzrasta, jest używana technika kominowa, wspinanie. 35 m, 80°, 5 kat. sł.

Odcinek 19–20. Przez 2-metrowy karnisz wejście po centrum kąta. Niezbędne ITO, drabinki. 10 m, 100°, 6 kat. sł. 25 m, 85°, 6 kat. sł., ściana z placem 35 m, 92°–80°, 5 kat. sł.

Odcinek 21–22. Wejście po lewej ścianie w lewo w górę do półeczki. Z półeczki wejście po ścianie prosto w górę 5 m, następnie pod karniszem odejście w prawo we wewnętrzny kąt 15 m, 5 kat. sł. 20 m, 80°, 5 kat. sł.

Odcinek 22–23. Przez karnisz wejście po wewnętrznym kącie z gładkimi ścianami. Szczelin bardzo mało. Wejście pionowe.