Paszport wejścia

3х лет 44 (л-т Babicki)

Klasa techniczna wejścia.
2.10 Gory Dagestanu.
Erydag 3925 m, lewą częścią Płn-Zach ściany, „po Sierpie”.
6A kat. trudn.
Charakterystyka marszruty: przewyższenie – 1025 m, różnica wysokości części ściennej – 950 m, długość marszruty – 2030 m, części ściennej – 1230 m, długość odcinków: 5 – 635 m, 6 – 45 m, średnie nachylenie części ściennej – 70 stopni.
Użyto podczas marszruty:
- haków skalnych 133/21
- elementów zaklinowanych 85/12
- haków szlamburowych 2/2+1*
- z tego wcześniej pozostawionych haków skalnych 4 (wykluto 3)
- haków szlamburowych 7. Własnego sprzętu nie zostawiano.
Godzin marszu – 28 h i obróbki wstępnej – 12 h, razem 40 h.
Nочёвок: pierwsza i druga w biwaku przed wejściem; trzecia — jeden w hamaku, trоje — siedząc; czwarta — półleżąc; piąta — jeden w hamaku, pozostali — siedząc; szósta — półleżąc.
Kierownik: Goriajew Anatolij Эрдниgoriajewicz — KMS

Uczestnicy:

Sogokon Władimir Aleksandrowicz — KMS
Slobodenjuk Jurij Jurjewicz — KMS
Woronin Siergiej Walerjewicz — 1-й sp. разр.
Bublik Oleg Nikołajewicz — 1-й sp. разр.

Trener: Murtazalijew Zijawudin Murtazalijewicz
Wyjście na marszrutę Obróbka wstępna: 2 października 1999 r. – 3 października 1999 r. Wierzchołek: 8 października 1999 r. Powrót do biwaku: 8 października 1999 r.
Organizacja: Dagestańska Republikańska Służba Poszukiwawczo-Ratownicza MSR Rosji.

1999 r., m. Machaczkała

Foto №1. Widok ogólny wierzchołka

Erydag lewą częścią Płn-Zach ściany „po Sierpie” 6A, Babicki 81
Erydag lewą częścią Płn-Zach ściany „po Zwierkale” 6A, Jefimow 81
Erydag przez środek Płn-Zach ściany 5B, Biełousow 86

17:00 „Zmiana 8 m” (f=28 mm)

Działania techniczne i taktyczne zespołu

2 października 1999 r. grupa w pełnym składzie wyszła o 10:30 z biwaku pod początek marszruty. O 12:00 dwójka Woronin–Slobodenjuk rozpoczęła pracę. Pozostali wrócili do biwaku. Najpierw pracował Woronin, a ubezpieczał Slobodenjuk. Przerobiono 4 liny, po czym zeszli do biwaku. Na dole podjęto decyzję o dodatkowym dniu obróbki, aby nie nocować dodatkowo na bastionie.

Następnego dnia:

O 9:00 na obróbkę wyszła dwójka Goriajew–Sogokon.
O 11:30 rozpoczęli marsz po wytyczonych linach.
Od 13:00 do 17:30 dwójka obrabia jeszcze dwie liny, po czym schodzi do biwaku.
Najpierw pracował Goriajew.

4 października 1999 r. grupa w pełnym składzie i z pełnym wyposażeniem wyszła na marszrutę o 9:00 z biwaku. O 11:30 rozpoczęli przemieszczanie się po poręczach. Do końca dnia Woronin z Bublikiem obrabiają jeszcze dwie liny. Najpierw pracował Woronin. Wyszli na „dach” bastionu. Biwak urządzili 40 m niżej na małej półce. Dla wygody przejścia przez poręcze, ostatnią linę przerzucono odp. z pod okapu w lewo na ścianę. Na biwaku — kontrolny kopiec.

5 października 1999 r. pracowała dwójka Sogokon–Slobodenjuk. Najpierw pracował Sogokon. System ścian i półek po przejściu bastionu dwójka przerabiała wspólnie. Następnie zrzucili 80 m liny (foto №10), zorganizowali biwak w niszy „po rękojeści sierpa”, skąd dwójka obrobiła jeszcze dwie liny „rękojeści”. W nocy padał drobny śnieg.

6 października 1999 r. Przeszli wyrobione liny, trawers i trzy liny „sierpa”, zanocowali siedząc na półce. Jeden — w hamaku. Tego dnia jako pierwszy pracował Woronin w parze z Goriajewem. Po południu pogoda zaczęła się psuć, od czasu do czasu padał śnieg.

7 października 1999 r. jako pierwszy pracował Sogokon, Woronin — na ubezpieczeniu. Wychodząc z wewnętrznego kąta w prawo, ubezpieczać było coraz trudniej: szczeliny „ślepe”, a przy podchodzeniu do „karu” skała stała się nietrwała jak glina, haki praktycznie nie trzymały. W „karze” — biwak. Postawili kontrolny kopiec. Ani jednego kontrolnego kopca po bastionie nie znaleźliśmy. Kopiec postawili również na półce przed „sierpem”. Z „karu” obrobili jedną linę. Biwak był półleżący, wyrównując platformę przez 1 h 30 min.

8 października 1999 r. Jako pierwszy pracował Woronin, ubezpieczał Sogokon. Rzeźba terenu rozpadła się. Bloki się wysuwały. Pracować trzeba było bardzo ostrożnie. O 16:30 pierwszy wyszedł na płaskowyż. Zebrali sprzęt i łagodnym skłonem (śnieg, błoto) weszli na wierzchołek o 18:00. Do biwaku zeszli o 22:00.

System pracy dwójek był wypróbowany we wcześniejszych wejściach. Pierwszy szedł na linie, odpowiadającej wymogom UIAA i niósł ze sobą linę poręczową. Wszystkie przemieszczenia po linach poręczowych były zorganizowane z górnym ubezpieczeniem. Wszystkie biwaki były zaplanowane. Na marszrutę wzięli 28 l wody, na czwartej i szóstej noclegu stopili jeszcze 12 l ze śniegu.

Nie było wypadków i kontuzji na marszrucie. Szli z zapasem sił, opału, wyżywienia na każdą pogodę i inne nieprzewidziane wypadki.

Pod ścianą był obserwator, z którym była zarówno łączność radiowa, jak i głosowa. Obserwator miał łączność z oddziałem granicznym, a oni z kolei — ze Służbą Poszukiwawczo-Ratowniczą w m. Machaczkała.

Opis marszruty

Marszruta zaczyna się z prawej części półki, znajdującej się u podstawy bastionu w lewej części Płn-Zach ściany. Dalej w prawo, w górę po ściance z małymi wewnętrznymi kątami, ze zwiększającą się stromizną i trudnością, wychodzi się na półkę szerokości 2 m (R2–R3). Z półki w górę po ściance z bardzo ubogim reliefem, zaczepy wygładzone, szczelin prawie nie ma, pod okap. Przy przejściu odcinka R4–R5 aktywnie używano „skai haków”. Dalej duży odszczep, wewnętrzny kąt z przewieszoną prawą stroną i gładką lewą. Trzymając się wewnętrznego kąta, wychodzi się na lewą ścianę (R6–R7), trafia się na półkę — ostatnie 10 m skała nietrwała. Tutaj — pierwszy biwak. Z prawej strony na haku — kontrolny kopiec.

Dalej w prawo przez okap, ścianę, przewieszony wewnętrzny kąt i jeszcze ścianę wychodzi się na „dach” bastionu. Aby uniknąć dużych huśtawek, linę poręczową przerzucono za róg. Następnie po systemie ścianek i skośnych pólek (R9–R11) przemieszczać się w kierunku niszy pod „rękojeścią sierpa”. Odcinek jest dobrze próbowany kamieniami nawet rano. Nie ma ani jednego bezpiecznego miejsca. Tutaj w niszy — drugi biwak (5 października 1999 r.). Po silnym wrześniowym cyklonie leżał śnieg. Dalej w górę, nieco w lewo, przez niewielkie przewieszenie po wewnętrznych kątach (R11–R13).

Wspinaczka jest trudna z użyciem ITO na początku odcinka. Następnie kąty się wypłaszczają, w lewo przechodzą w trawers i uchodzą w strome wewnętrzne kąty z wygładzonymi przez wodę ściankami (R15–R17). Następnie komin szerokości 1 m (R17–R18), zamykający się u góry. Komin jest przechodzony w wolnym wspinaniu, na okapie użyto heks i friendów. Odcinek kończy się skomplikowanym kątem wewnętrznym. Tutaj — biwak na niewielkiej półce, jeden — w hamaku, pozostali — siedząc. Dalej w górę po wewnętrznym kącie z przewieszeniem w drugiej jego części (R18–R19). Zacięcia są dobre.

Następnie w prawo-w górę po ściance w kierunku dużego „karu” (R19–R20). Wspinaczka się komplikuje przez słabe ubezpieczenie, bardzo słabo wchodzą haki i elementy zaklinowane. Wewnętrzny kąt (R20–R21) jest skomplikowany z bardzo sypkiego materiału, ubezpieczenie jest skrajnie utrudnione. Kąt wychodzi na półkę, z której po ściance również z nietrwałych skał wychodzi się do „karu”. Tutaj — biwak. W „karze” znaleziono śnieg.

Dalej lewą ścianą (R23–R24) do wewnętrznego kąta, uformowanego z bloków. Istnieje niebezpieczeństwo oderwania się bloków przy wbijaniu haków. Ściana (R24–R25) jest zbudowana z bardziej drobnych i bardziej sypkich bloków. Następnie trawers w prawo po półce, pod podstawę jeszcze jednej ścianki z nietrwałych skał, stanowiącej niewielkie wewnętrzne kąty z drobnymi osypiskowymi półeczkami (R26–R27). Po niej wychodzi się na dużą osypiskową półkę, bardzo ciężko zorganizować niezawodne ubezpieczenie! Następnie — trawers w prawo na 60 m. Wewnętrzny kąt z nieskomplikowanym wspinaniem wyprowadza na płaskowyż. Stamtąd — w prawo łagodnym osypiskowym skłonem — na wierzchołek.