Schemat węzła góry Erytaj

439

PASZPORT WSPINACZKI

1. Klasa - techniczny.
2. Kaukaz Wschodni, Dagestan, przełom rzeki Chehy-czaj.
3. Góra Ery-dag (3925 m) Prawym „Zimnym Kątem” Pn.-zach. ściany.
4. Proponuje się 6A kat. trudności, pierwsze wejście.
5. Długość odcinków 5 kat. trudności — 560 m, 6 kat. trudności — 115 m.

Średnie nachylenie (do płaskowyżu) — 76 °.

6. Zakotwiczenia:

Pozostawione na trasie: skalnych – 1, zakławek – 1, śrub – 1.

7. Czas pracy zespołu: 46 godzin i dni – 3, w tym 85 m obróbki, 4 godz.
8. Biwaki: 1-szy na półce śnieżnej w namiocie, 2-gi w jaskini.
9. Kierownik: Leonow Piotr Gieorgijewicz, KMS, m. Machaczkała, ul. Czernyszewskiego 43. Uczestnik: Goriajew Anatolij Ernigoriejewicz, 1-szy sp. rozrjad, m. Kaspijsk, ul. Sowietskaja 26, kw. 30.
10. Trener: Leonow P.G., nr 3184.
11. Wyjście na trasę: 2 czerwca 1996 r. Wierzchołek: 4 czerwca 1996 r. Powrót do bazy – 4 czerwca 1996 r.
12. Nazwa organizacji: Goskomsport Republiki Dagestanu.

Data zdjęcia: 16 maja 1994 r.

Arkusz 4. Fotopanorama okolicy (masyw Ery-dag – Sieldy) wykonana 26 maja 1996 r.

Działania taktyczne zespołu

Treningowe wyjścia w strefę wysokogórską pod koniec maja 1996 r. polegały na przejściu kilku odcinków 3 ściany Ery-dag o 6 kat. trudności (2–3 liny). 1 czerwca po południu zostało obrobione 80 m trasy. Pracowali na 2-ch linach po 50 m (sztywna i z paszportem UIAA). Schemat pracy – klasyczna para:

• Pierwszy zakładał poręczowanie,
• Drugi posuwał się na zaciskach z górną asekuracją.

Stacje asekuracyjne – tylko na 3-ch punktach.

Biwaki:

• Pierwszy biwak był planowany na półce.
• Drugi biwak planowano w rejonie jaskini, co faktycznie nastąpiło.

Biwaki w pozycji leżącej i bezpieczne. Wypadków i kontuzji nie było. Buty – buty skalne produkcji m. Kazań. Nowych rodzajów sprzętu nie stosowano. Asekuracja na linie UIAA bardzo pewna. Im stromszy odcinek, tym bezpieczniejsze wspinanie. Miejsca kluczowe pokonywał A. Goriajew.

3 czerwca 1996 r. wieczorem zerwał się sztormowy wiatr, intensywnie zaczął padać śnieg. Już w ciemności został zorganizowany biwak w jaskini (na 2–3 os.). Noc minęła spokojnie. Wieczornych obróbek na trasie nie było. Wody nie brali, ponieważ:

• Po „Zimnym Kącie” w niektórych miejscach płynie woda i leży śnieg.
• Na miejscu pierwszego biwaku – stożek śnieżny o głębokości do 2 metrów, co ułatwiło zadanie urządzenia platformy.

Grupa ratunkowa – 8 os. – znajdowała się w bazie „Ery-dag” (ok. 2350 m). Obserwatorzy – 2 os. – pod trasą (2800 m). Łączność – głosowa i przez radio „Łastoczka”.

Schemat Erydag po prawym „Zimnym Kącie” Pn-Zach. ściany (w symbolach UIAA) Skala 1:2000

Schemat trasy na g. Erydag po prawym „Zimnym Kącie” Pn-Zach. ściany (w symbolach UIAA) Skala 1:2000

Dalsza część trasy do wierzchołka 1 godz. 3670 m płaskowyż 1,5 godz. do wierzchołka.

Opis trasy według odcinków

Do osobliwości tej trasy należą:

• ścisła orientacja na północ;
• oświetlenie według typu „Czaty po Pn. śc.”;
• „Zimny Kąt” jest bardziej stromy o 5–10 ° niż inne trasy Pn-Zach. śc.;
• w związku z powyższym, rzeźba jest znacznie wygładzona przez wodę płynącą po wapieniu, zatem zastosowanie elementów zakładkowych jest ograniczone;
• trasa jest bardzo logiczna: z lewej strony jest ograniczona serią karniszy, a z prawej – wygładzonymi przez wodę ścianami, które przeplatają się z małymi półkami;
• nie ma potrzeby brać na trasę wody (do pierwszej dekady lipca);
• wszystkie półki są wąskie (do 1 metra);
• wspinaczki wewnętrznej jest niewiele, wewnętrzne kąty i kominy nie są wyraźnie zaznaczone.

Główny punkt orientacyjny: wspinaczka prosto w górę nieco na lewo od „czarnej dziury”, następnie nieco na prawo od jaskini, dalej pod czarnym zaciekami i dużym kominem na odcinek R0–R1 płaskowyżu. Ze śniegu do niszy (punkt orientacyjny.) nieco w prawo i w górę na całą linę.

Odcinek R1–R2: Niewyraźnie zaznaczony kąt wewnętrzny z karniszem 0,5 m. Bardzo trudno. Odcinek R2–R3: Jeszcze trudniej, hak szlamowany po 20 m, koniec obróbki 1 czerwca 1996 r. Do półki lina 50 m ledwo wystarcza. Ostatnie 12 m ścianka nieco łagodnieje. Odcinek R3–R4: Prosto w górę. Nie odchodzić w prawo! Trudne wspinanie. Odcinek R4–R5: Prosto w górę. Odcinek R5–R6: Kąt wewnętrzny wyprowadza do niszy na 2 os. Odcinek R6–R7: Bardzo trudne wyjście z niszy (podsiadanie). Na wyjściu dziurka po haku szlamowanym. Odcinek R7–R8: Nieco w prawo pod odkasz, który widać z dołu spod trasy. Biwak po prawej na półce śnieżno-lodowej. Wieczornej obróbki nie było. Odcinek R8–R12: Nieco w lewo przez odkasz i dalej znów po linii trasy w obejściu karniszy, które zwieszają się nad miejscem biwaku. Odcinek R12–R13: W kierunku charakterystycznej „czarnej dziury”, pozostawiając ją po prawej. Odcinek R13–R19: Prosto w górę w kierunku jaskini, biwak, kopiec w jaskini. Odcinek R19–R23: Ruch pod zwieszające się czarne ściany, możliwy „prysznic”. Odcinek R23–R26: Stosunkowo proste wyjście w prawo i w górę pod duży zwieszający się komin. Odcinek R26–R31: Do dużego komina nie wchodzić. Przejść pod kominem w prawo na ścianę. Odcinek R31–R35: Wyjście na płaskowyż. Nie rozluźniać się. Bardzo trudno. Skały zniszczone. Miejscami lód. Punkt orientacyjny na wyjściu. Odcinek R35 — wierzchołek. Bardzo łatwo. Po płaskowyżu do wierzchołka 1 godz.

P. Leonow 5 czerwca 1996 r. Fotografia techniczna trasy. Ery-dag po pr. „Zimnym Kącie” Pn-Zach. śc.