Paszport wejścia

1. Klasa wejść zimowych

2. Rejon 2.10, Kaukaz, góry Dagestanu, wąwóz Chechyčaj

3. Erydag, 3925 m, trasa A. Niezamietdinowa (1979 r.), przez 2. studnię

4. 5A kat. szl.

5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości trasy - 925 m, części ściennej - 450 m (od 3000 m do 3450 m), średnie nachylenie ściany - 70°, długość trasy - 2400 m, części ściennej - 560 m. Długość odcinków: 1 kat. szl. - 2000 m, 2–3 kat. szl. - 420 m, 4 kat. szl. - 40 m, 5 kat. szl. - 100 m.

6. Użyto na trasie: haków skalnych - 13, z czego na stanowiskach - 7, elementów закладных - 23, z czego na stanowiskach - 8, haków szlamburowych - 4. Pozostawiono swoich: haków skalnych - 1, elementów закладnych - 0, haków szlamburowych - 0

7. Godzin marszowych drużyny - 10 godz., dni - 1

8. Nocieówek na trasie nie było.

9. Wejście odbyło się w duecie: Makowkin M. W. (KMS)

   Cyglin I. W. (1. sp. razrjad)

10. Trener:

    Popow A. A. (KMS)

11. Wyjście na trasę i powrót do obozu: 23 lutego 2002 r.

12. Organizacja: Federacja alpinizmu Obwodu Rostowskiego

Przegląd rejonu wejścia

Masyw Erydag położony jest w krótkim północno-wschodnim odgałęzieniu GKCh, na granicy Rosji i Azerbejdżanu, stanowi niemal jednolite plateau z Jarudagiem i Szachdagiem. W Dagestanie ściany opadają ścianami o wysokości 300–1100 m. Ściana zbudowana jest z metamorficznych wapieni. Klimat w rejonie suchy, ale duża ilość opadów występuje w maju–lipcu. Zimą - mroźna sucha pogoda z okresami silnych wiatrów i opadów (nie więcej niż 2–3 dni).

Duży problem na ścianie - brak wody, może pojawić się nawet zimą:

• śnieg na ścianie nie utrzymuje się, jest zwiewany;
• z powodu suchości powietrza śnieg, nie topniejąc, wyparowuje.

Dojazd do rejonu wejścia:

1. Z Machaczkały drogą federalną "Kaukaz" na południe do wsi Nowo-Gopcy (180 km);
2. Dalej w prawo, w górę rzeki Samur do wsi Usuchčaj (ośrodek rejonowy Dokuzparyńskiego rejonu) (225 km, 700 m n.p.m.);
3. Następnie w lewo drogą gruntową w górę rzeki Usuchčaj do wsi Kurusz (250 km, 2500 m).

Podróż zajmuje 6–8 godzin.

Dalej:

1. Od wsi Kurusz zejść ścieżką do ujścia rzeki Sel'dy do Chechyčaj (2250 m);
2. Na prawo na tarasie (lewobrzeżnej) położone są kungi bazy "Erydag" Dagestańskiej Republikańskiej PSS MChS Rosji (30 min.) (możliwy dojazd samochodem);
3. Dalej przez dwa mosty wyjść na taras (prawy brzeg), po nim trochę w lewo w kierunku Ściany, przejść około 800 m, przejść przez strumień i wyjść do fermy;
4. Od fermy w prawo i trochę wyżej - ścieżka, po niej poruszać się w kierunku Ściany;
5. Nie dochodząc 30–40 min. do Ściany - miejsca dla obozu (latem jest woda);
6. Od a/b Erydag (2750 m) - 2,5–3 godz.

Schemat wąwozu r. Chechyčaj. Nocieówki:

• 1 — Kuruszskie;
• 2 — Szalbuzdagskie;
• 3 — Kaspijskie;
• 4 — "Grot";
• 5 — Sel'dy;
• 6 — Erydagskie;
• 7 — "Bolszoj Kamień";
• 8 — Bazardiuzi;
• 9 — Wachczagskie.

Zdjęcie techniczne trasy

Działania taktyczne drużyny

18 lutego 2002 r. Drużyna przyjechała do rejonu wejścia.

19, 20 lutego. Silny wiatr i opady śniegu. Przetrwaliśmy niepogodę w kungach poniżej wsi Kurusz.

21 lutego. Wyjście na aklimatyzacyjne wejście na g. Sel'dy (1B kat. szl.) i założenie obozu pod Ścianą. Dużo śniegu.

23 lutego. Dokonano wejścia trasą A. Niezamietdinowa (5A kat. szl.). Wyjście na trasę nastąpiło o 11:00. Wyjście na płaskowyż o 16:00. Szczyt osiągnięty o 17:20. Zejście odbywało się trasą 2A, g. Sel'dy. O 21:00 grupa była w obozie. Nacisk kładziono na szybkie przejście, czemu sprzyjała pogoda (mroźna i czysta) oraz liczba uczestników - dwójka.

Ubezpieczenie ruchu pierwszego odbywało się podwójną liną dynamiczną ("Kaliningradka", 11 mm) w parze ze statyczną, używaną następnie do ruchu drugiego na zaciskaczach z plecakiem. Stacje wykonywano jako minimum z 3 punktów, blokowanych pętlą kompensacyjną.

Różnorodny relief na trasie pozwolił pierwszemu w zespole użyć szerokiego arsenału technicznego:

• elementów закладnych - heksy i friendy;
• stopery i roksy;
• haki tytanowe.

Dobra forma fizyczna i techniczna pozwoliła pierwszemu pracować w wolnym wspinaniu, pomimo niskiej temperatury powietrza. Śnieg na płaskowyżu nieco zahamował ogólne tempo wejścia. Zapisów na trasie, pozostawionych przez poprzednich uczestników, nie znaleziono. Swoje zostały pozostawione na trasie w kontrolnych turniach, wskazanych w opisie.

Na wejście zabrano:

• lekką namiot;
• palnik gazowy;
• niewielki zapas produktów na wypadek nieprzewidzianej niepogody.

Łączność z obozem podstawowym utrzymywano za pomocą radiostacji "Łastoczka". Podczas wejścia nie było obrażeń, upadków ani chorób.

Opis trasy

Trasa zaczyna się na prawo od czarnego podcieku, schodzącego ze średniej studni zachodniej ściany. Wyjście do studni po trzech skalnych pasmach. Krótka pochyła ścianka (R0–R1) wyprowadza na półkę pod podstawę komina. Dalej po kominie i ściance z rozpadliną, przechodzoną w wolnym wspinaniu (wygładzone), wyjście na szeroką półkę (R1–R2).

Po półce przejść na całą linę w prawo za róg pod podstawę wewnętrznego narożnika (R2–R3). Prosto w górę po narożniku (50 m) - kluczowy odcinek trasy, wyjść na półkę (R3–R4).

Po półce odejść w lewo, a następnie po osypowej półce w prawo w górę do groty (R4–R5). Z lewej kapie woda. Kontrolny tur.

Z groty po lewej części (zniszczony relief) wyjść prosto w górę do rozpadliny. Po rozpadlinie i po systemie półek ze ściankami wyjść na półkę, dogodną dla stacji (R5–R6).

Dalej, poruszając się prosto w górę po ściance, wyjść na dużą półkę - po niej maksymalnie w lewo w górę (R6–R7).

Stąd po krótkiej ściance z rozłamami wyjść na grań z prostym reliefem, wyprowadzającym do dużego kotła (R7–R8).

Dalej przeciąć kocioł z prawej na lewo. Po systemie półek ze ścianami po lewej stronie kotła przez rozłam wyjść na płaskowyż (R8–R10).

Dalej po płaskowyżu w lewo w kierunku wierzchołka. Obchodząc wierzchołkową wieżę z prawej po prostej osypowej żlebie, wyjść na wierzchołek. Kontrolny tur.

Zejście:

• przez g. Sel'dy 1B;
• lub przez 2B kat. szl.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Odcinek trasy R3–R4. Klucz trasy.

Trasy:

1. Niekrasowa, 5B
2. Dubowikowa, 5A
3. Niezamietdinowa, 5A