I. Klasa zimowa. 2. Rejon 2.10. Gory Dagestanu. 3. Djułtydag, 4127 m, północno-wschodnim kontrforsem, trasa kombinowana. 4. 2A kategorii trudności, pierwsze wejście. 5. Różnica wysokości 500 m, długość odcinków: 1 kat. trud. — 700 m, 2 kat. trud. — 630 m, 3 kat. trud. — 170 m, całej trasy — 1500 m, średnie nachylenie kontrforsa — 35°. 6. Użyto haków skalnych — 1 szt., występów — 2 szt. 7. Godzin marszu — 3. 8. Bez noclegów na trasie. Nocleg w obozie podskoku w północno-wschodnim cyrku na wysokości 3500 m. 9. Uczestnicy: Dorro Konstantin Eduardowicz, KMS. Woronin Siergiej Walerjewicz, 1-sza kategoria. 10. Wyjście na trasę, szczyt, zejście 2 stycznia 1994 r. II. Organizacja: Klub Górski „EOS”. Machaczkała 1994 r.

Zdjęcie ogólnego widoku szczytu: Djułtydag (4127 m).

• Trasa 2A kat. trud. pn.-wsch. k/f — Dorrok–94.
• 2B kat. trud. po wsch. gr. — Dorrok–95.
• 2A kat. trud. po p. gr. — Sajapin A. – 78. Zdjęcie z 1 stycznia 1994 r., zmiana 8 m (i dalej).

Opis podejścia do trasy

Od osiedla Chulisma (1900 m) rejonu Lakskiego Republiki Dagestanu iść na południe po dobrej drodze gruntowej, lewym brzegu rzece Kazikumuchskoje Kojsu i po 7 km (2 godz.) wyjść do mostu Burszyńskiego, poniżej połączenia rzeki Burszi i rzeki Kazikumuchskoje Kojsu (2080 m). Droga skręca w lewo do osiedla Burszi. Ścieżka biegnie dalej lewym brzegiem, zimą — lód i nacieki. Grupa szła w kotach, ale możliwy jest objazd lewy po mostkach, jednak o 1,5 km dłuższy. Poruszać się doliną rzeki Kazikumuchskoje Kojsu, minąć trzy lewe dopływy (przez pierwszy most) i po 4 godz. wyjść do połączenia z rzeką Nukkurą. Dolina się rozszerza i na 10-3 wznosi się piramida Djułtydagu. Dalej lewym brzegiem Nukkurai lub dnem doliny (przyciski) wyjść do ujścia lewego dopływu rzeki Bodonaj (2700 m) (2 godz). Tu — letnie stanowisko pasterzy. Następnie po szerokiej ścieżce w dolinie iść ku charakterystycznym wzgórzom (3000 m), po nich — stromymi trawiastymi stokami, według orientacyjnych kopców — poruszać się w kierunku przełęczy Djułty (3792 m). Wyjść na osypową przełęcz w dziale wód potoków, z niej zejść w lewo do kotła pod stoki góry Djułtydag, tuż pod połączeniem wschodniego grzbietu i pn.-wsch. kontrforsa — obóz (3500 m) (5 godz. od połączenia Nukkurai–Bodonaj). Od noclegu po śnieżno-osypowych stokach wyjść na osypowe wzgórze rozdzielające dwa kotły (górny i dolny, górny z lodowcem). Tu na wysokości 3600 m — początek trasy (0,5 godz. od noclegu).

Opis trasy

Od początku pn.-wsch. kontrforsa (3500 m) w lewo po jego grzbiecie. Miejscami wyjścia zруйnowanych łupków skalnych–schodków. Przed wyjściem na wschodni grzbiet stromizna się zwiększa. Niewielki filar, przed nim R0, dalej kąt wewnętrzny, przechodzący w komin, wyprowadza na wsch. grzbiet, tu R1, i w lewo po 20 m na ostrym wierzchołku barku wsch. grzbietu (4000 m) kopiec. Dalej od R1 po ostrym wsch. grzbiecie pod jego wzniesienie, twardy wiatr (koty!) z wyjściami skał. Przy wyjściu na przedwierzchołkowy stok (4100 m) możliwy nawisy śnieżne. Przed stokiem — ostry skalny grzbiet i płyty. Po stoku osypowym wyjść na szczyt. Kopiec (4127 m, 3 godz). Zejście po p. grzbiecie, po 2A. Z wierzchołka możliwy nawisy śnieżne. Na grzbiecie wiatr, skalne stopnie. Nie dochodząc do żandarma „Gołąb”:

• skręcić w prawo w dół;
• wyjść do obozu w górnym kotle lodowca. Cechy charakterystyczne:
• latem szczeliny;
• zejście zajmuje 1 godz.

Zdjęcie 1. Pn.-wsch. kontrfors, odcinki R2–R5. Zdjęcie 2. Przedwierzchołkowy grzbiet. Odcinki R6–R9. Zdjęcie z R1.