PASAZPORT WEJŚCIA

1. Klasa wejścia: skalna
2. Region wejścia: №2.9 (Kaukaz Wschodni, Pasmo Bogoiski)
3. Szczyt, jego wysokość i trasa: Addała-Szuchgielmeer Wschodnia, 3970 m, północnym kontrforsem
4. Proponowana kategoria trudności: 2B
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 770 m, średnie nachylenie — 50°, długość odcinków: R1–500 m, R2–250 m, R3–250 m, R4–220 m, R5–120 m
6. Liczba wbitych haków:
   • skalnych: 3
   • lodowych: 1
   • śrubowych: – do asekuracji itp.
7. Liczba noclegów i ich charakterystyka: bez noclegów
8. Liczba godzin marszu: 10–12
9. Nazwiska lidera i uczestników, ich kwalifikacje sportowe:
   1. Kozorezow Jewgienij Fiodorowicz, 1. kategoria sportowa
   2. Jachjajew Ruslan Krymsoltanowicz, 1. kategoria sportowa
   3. Kudriawcew Anatolij Iwanowicz, 1. kategoria sportowa
   4. Mirzajew Abdułła Magomiedowicz, 1. kategoria sportowa
10. Trener drużyny: Mistrz Sportu Timoshin M. J.
11. Data rozpoczęcia i zakończenia wejścia: 25 lipca 1979 r.

3 — oznaczenie odcinka

• Szczyt
• Droga wejściowa
• Droga zejściowa

Tabela odcinków trasy na szczyt Addała-Szuchgielmeer Wschodnia (3970 m) północnym kontrforsem o kategoryzacji 2B szacunkowo

Schemat podejścia do bazy

Opis podejścia do bazy

Od centrum administracyjnego rejonu cumadyńskiego Dagestańskiej ASRR, wsi Agwali, do wsi Tindi — 15 km drogi samochodowej. Od wsi Tindi w górę doliny rzeki Kiła prowadzi dobrze wydeptana ścieżka, która do połączenia rzek Kiła i Angida (2 godziny marszu od Tindi) biegnie wzdłuż prawego (orograficznie) brzegu rzeki.

Od miejsca połączenia:

• ścieżka przechodzi na lewy brzeg;
• nie dochodząc 400 m do wsi Aknaada, ponownie przechodzi na prawy brzeg po wiszącym moście.

Na odcinku drogi od wsi Aknaada do kutana Cobe-godari (2 godziny od Aknaada):

• ścieżka raz przechodzi na lewy brzeg (przed drobnym osuwiskiem).

Od kutana Cobe-godari należy:

• przejść przez most;
• podążać krętą ścieżką na stok grzbietu góry Adłała-Szuchgielmeer — Czarasien-anda;
• po której ścieżka przez 2–2,5 godziny, trawersując praktycznie bez utraty wysokości łąki alpejskie, wyprowadza do stacji meteorologicznej „Sułak-wysokogórna”.

Stacja meteorologiczna jest położona na wysokości około 2960 m na krawędzi moreny bocznej lodowca Południowoaddalińskiego.

Zimą i wiosną:

• należy iść od Cobe-godari prawą (orograficznie) ścieżką, trawersującą stoki pasma Agagotli nad kanionem. Ścieżka jest oznaczona tykami i kopczykami kamieni.

Opis trasy

Od stacji meteorologicznej „Sułak-wysokogórna” iść na południowy zachód wzdłuż moreny lewobrzeżnej i, nie dochodząc 100 m do lodospadu, przeciąć lodowiec w kierunku południowym (od stacji meteorologicznej 1 godzina). Następnie wchodzić po stożku firnowym do osuwiska (1 godzina) i dalej poruszać się po nim, przecinając półtora-dwumetrowe pionowe ścianki skalne. Dochodząc do firnowego zbocza, przeciąć je od lewej do prawej w górę i podejść do lewej krawędzi skał północno-wschodniego kontrforsu (lód naciekowy).

Dalej:

• wchodzić po mocno zniszczonych, łatwych i średnio trudnych skałach kontrforsu (3 haki, asekuracja przez występy) do śnieżnej przełączki. Tutaj stoi kopczyk kamieni (od lodowca 3–4 godziny).

Następnie:

• jednocześnie iść po stromym śnieżnym zboczu w górę;
• w odległości 40 m od wierzchołka (w zależności od stanu pokrywy śnieżnej) rąbać stopnie (1 hak lodowy, poręczowanie);
• wydostać się na skały;
• 10 m wyżej jest ułożony kopczyk kamieni.

Szczyt to śnieżno-lodowy grzbiet (2,5–3 godziny od przełączki).

Zejście:

• wzdłuż wschodniego grzbietu. Trzy liny zjazdowe na skalne wysepki.
• następnie z asekuracją na przemian schodzić do pierwszego żandarma, od którego schodzić w lewo po skałach do firnowego zbocza.
• następnie ślizgiem do osuwiska i potem ścieżką wejściową.

Cała trasa 10–12 godzin dla grupy 4–6 osób.