Mistrzostwa Rosji w alpinizmie klasa lodowo-śnieżna

Raport

O wejściu na wierzchołek Кязи (Коазой-Лоам, Гиреч, Гайкомд) Центральная (3100 m) prawym filarem prawej części południowo-wschodniej ściany 5B (około) kat. złoż.

Trener drużyny: Тимошенко Т.И. Uczestnicy:

• Соловей А.И.
• Кананыхин И.В.

I. Paszport wejścia

1. Informacje ogólne

2. Charakterystyka obiektu wejścia

3. Charakterystyka trasy

• 15 m w górę i nie­co w le­wo po ścia­nie, wyj­ście na stop­nie (sto­pień na­chy­lu się zmniejsza);
• 7 m w górę po gład­kiej płycie (ścia­nie) z ka­wer­na­mi do tra­wia­stej półeczki. Or­ga­ni­za­cja sta­nowi­ska skom­pli­ko­wa­na przez nie­pew­ną skałę. 15 m, 85° V; 7 m, 70° V+; 5 m, 30° II.

R1–R2. W le­wo po tra­wia­stej półce, omi­ja­jąc fi­lar, w górę po tra­wia­sto-usu­wi­sko­wym zbo­czu, pod­chod do gro­ta, sta­nowi­sko w do­le po le­wej stro­nie gro­ta na piaskowcu. 50 m, 30° II–III.

R2–R3. Przez ścia­nę 5 m na półkę w gro­cie. Od gro­ta w pra­wo, «krok na wy­sta­ją­cy ze ska­ły ka­mień-pęd» w pra­wo 2 m i w górę przez szcze­linę 6 m. Wspi­nak trud­ny, uchwy­ty i punkty nie­pew­ne. Wyj­ście na du­żą, na­chy­lo­ną tra­wia­sto-usu­wi­skową ter­rasę, sta­nowi­sko na skalnym wy­cho­dzie w od­le­gło­ści 15 m. 5 m, 90° IV; 8 m, 90° VI+ A2; 15 m, 30° II.

R3–R4. W pra­wo w górę po ter­ra­sie 150 m, wspi­nak ła­twi, do skal­nej na­chy­lo­nej ścia­ny. Po ścia­nie wej­ść w zwężenie dużego żle­bu, po le­wej stro­nie żle­bu, da­lej po ska­łach śred­niej trud­no­ści 20 m w górę i zno­wu po na­chy­lo­nej tra­wia­stej półce po­doj­ść pod ścia­nę w rejo­nie na­wisającego gro­ta. 150 m, 30° II; 20 m, 50° IV; 30 m, 30° III.

R4–R5. W le­wo pieszo, w od­po­wied­nim miej­scu za­czy­nać wspi­naczkę, za­bie­ra­jąc w le­wo i w górę po znisz­czo­nych, po­ro­słych tra­wą, stromych ska­łach w kie­run­ku ma­łego gro­ta na ścia­nie. Ase­ku­ra­cja skom­pli­ko­wa­na przez znisz­czo­ny relief (w zimie — śnieg). Sta­nowi­sko w szcze­linie we­wnątrz gro­ta w od­le­gło­ści wy­cią­gnię­tej ręki (duże punkty). 10 m, 80° IV–V; 20 m, 85° V.

R5–R6. W górę po nie­wy­raź­nie wy­ra­żo­nym we­wnętrz­nym ką­cie i przez nie­wiel­ką ścia­nę wyj­ść na półkę z ja­łow­cem, pod na­wis­nię­ciem. 25 m, 80° V.

R6–R7. Po półce w le­wo, omi­ja­jąc nie­wy­raź­nie wy­ra­żo­ny filar, da­lej nie­co w górę po na­chy­lo­nej, tra­wia­sto-usu­wi­skowej półce do dużego ka­mie­nia z pozio­mą szcze­liną. 60 m, 20° II.

R7–R8. 10 m w górę, pod ścia­nę, da­lej w pra­wo po od­łamku-от­ще­пу w górę, skom­pli­ko­wa­ne przej­ście w le­wo do we­wnętrz­ne­go ką­ta i po nim w górę. 10 m, 35° II; 15 m, 85° V+–VI.

R8–R9. Po sys­te­mie we­wnętrz­nych kątów po­doj­ść pod trzy­me­tro­wą «czapę», przej­ście pod «czapą» w pra­wo i po ścia­nie w pra­wo od «czapy» w górę. 25 m, 85° VI.

R9–R10. Po ścia­nie i nie­wy­raź­nie wy­ra­żo­nych we­wnętrz­nych kątach po­doj­ść do dużego od­łam­ka i na górze od­łam­ka sta­nowi­sko w głę­bo­kich szcze­linach mo­no­lit­nej ścia­ny. 25 m, 80°–85° IV–V.

R10–R11. W le­wo po od­łam­ku, za­tem po półce (ostroż­nie, zimą moż­na pro­wa­lić się w śnieg mię­dzy ścia­ną i od­łam­kiem). Wyj­ście na prze­mycz­kę nie­wy­raź­nie wy­ra­żo­ne­go filaru. 10 m w górę po nie­wiel­kim we­wnętrz­nym ką­cie, utwo­rzo­nym przez ścia­nę i przyle­gający do niej dużą «czapą». Na górze «czapy» sta­nowi­sko na mo­no­lit­nej ścia­nie. 20 m, 20° III; 10 m, 85° VI.

R11–R12. 10 m w le­wo po półce, za­tem w górę po ska­łach, wyj­ście na ol­brzy­mią, T-ob­raz­ną, na­chy­lo­ną, tra­wia­sto-usu­wi­skową ter­rasę, z dwoma gro­tami («oczy»), ogra­ni­czoną z dwóch stron przez dwa filary. Prze­jście pod pra­wy fi­lar i po le­wej jego czę­ści, po sys­te­mie we­wnętrz­nych kątów po­doj­ść na półkę pod pio­no­wą ścia­nę z we­wnętrz­nym ką­tem. 10 m, 65° IV; 30 m, 45° III; 110 m, 80°–85° IV–V.

R12–R13. 50 m w górę po sys­te­mie we­wnętrz­nych kątów i szcze­lin. Na­prężający wspi­nak. 50 m, 80°–90° V+–VI.

R13–R14. Po na­chy­lo­nym w pra­wo we­wnętrz­nym ką­cie wyj­ść na półkę pod na­wis­nię­ciem, da­lej w pra­wo po półce, omi­ja­jąc z do­łu duży na­wisający ka­mień, w pra­wo i w górę, wyj­ście na grań. 25 m, 85° IV; 10 m, 10° I; 15 m, 80° IV.

R14–R15. Omi­ja­jąc nie­wy­raź­nie wy­ra­żo­ny żan­darm, po pra­wej stro­nie zbo­cza (ostroż­nie! zimą la­wi­no­nie­bez­piecz­ne, asekuracja za ska­ły pod śniegiem), i za­bie­ra­jąc w górę, wyj­ść na prze­mycz­kę, gdzie trasa łączy się z tra­sa­mi Ан­дре­е­ва i Гла­зу­но­ва. Da­lej przej­ście na ska­ły w pra­wo w górę 10 m do we­wnętrz­ne­go ką­ta, w jego pod­stawie sta­nowi­sko. 50 m, 40° III; 10 m, 75° IV.

R15–R16. Po we­wnętrz­nym ką­cie w górę. Po­doj­ść pod na­wis­nię­cia zna­j­du­ją­ce się po pra­wej. Przy­bli­żo­nie w po­ło­wie od­cin­ka spoty­ka się hak, po­zo­sta­wio­ny przez grupę Ан­дре­е­ва pod­czas prze­jścia swo­jej trasy. 25 m, 85°–90° VI.

R16–R17. Po ścia­nie po­doj­ść pod że­ber­ko, da­lej obej­ść je w le­wo i na­tych­miast w górę po sys­te­mie we­wnętrz­nych kątów i ko­mi­nów, zno­wu wyj­ść na grań. 60 m, 80° V–VI.

R17–R18. Z pra­wej stro­ny grani po ostrym kra­wę­dzi roz­ła­mu wyj­ść na zbo­cze (ostroż­nie – la­wi­no­nie­bez­piecz­ne) i za­bie­ra­jąc w górę, wyj­ść na grań. Po grani po­doj­ść do po­ło­gie­go żle­bu mię­dzy wierz­choł­kiem głównym i po­łudniowym, po nim w górę do prze­mycz­ki i w le­wo. Wierz­cho­łek. 230 m, 30°–45° II–III.

Zejście z wierzchołka

Zej­ście z wierz­choł­ka stan­wi serię z 12–13 dżu­mafów w kie­run­ku żle­bu mię­dzy wierz­choł­kiem Центральная i Главной. Pierw­szy za­czy­na się z półki 5 m po­ni­żej wierz­choł­ka w kie­run­ku po­łud­niowym. Po półce przejść 30 m na pół­noc, tu na ka­mie­niu hak ze strzemieniem. Na­stęp­nie scho­dzić przez szcze­linę, stop­niowo za­bie­ra­jąc w pra­wo w dół do du­żej półki po­środ­ku ścia­ny. Po przej­ściu półki do końca z jed­no­cze­śniej­szą asekuracją — jesz­cze 4 dżuma­fy w dół do żle­bu. Za­le­ca się spraw­dzanie sta­no­wisk, po­to­mu że nie­któ­re pęt­le i kot­wy wy­ma­ga­ją wymiany.

6. Wskazówki co do trasy i oceny bezpieczeństwa

Trasa nr 19 zo­sta­ła udo­stęp­nio­na do prze­jścia przez ko­le­gium sędziow­skie Mistrzostw Ro­sji 2020 (gł. sędzia Заха­ров Н.Н., kon­sul­tant Ба­ле­зин В.В.). Przez nas prze­j­dzie­nio­na pod­czas Mistrzostw zgod­nie z udo­stęp­nio­ną «nit­ką», bez od­chy­leń. Przy­pusz­czal­na ka­te­go­ria złożo­no­ści, zgod­nie z re­zul­ta­ta­mi prze­jścia — 5Б.

1. Trasa sta­wia okre­ślo­ne wy­ma­ga­nia w za­kre­sie orien­ta­cji na ścia­nie. Trasa wy­szła długa i cha­rak­te­ry­zu­je się du­żą licz­bą przejść mię­dzy stromy­mi skal­ny­mi od­cin­ka­mi. Kluczowe od­cin­ki trasy są krót­kie, liczne i wy­raź­nie wy­ra­żo­ne. Mimo to trasa jest lo­gicz­na i do­brze «czy­ta­ją­ca się».
2. Relief w tej czę­ści ścia­ny jest cha­rak­te­ry­stycz­ny dla re­jo­nu w ogóle i jest wzglę­nie bez­piecz­ny. Na trasie jest dużo tra­wy i ziem­nych «ko­czek», któ­re w cie­płą po­ro­du wy­pa­da­ją spod nóg, w zim­ną — są śli­skie. Dol­na część trasy jest sil­nie znisz­czo­na i za­ro­śnię­ta tra­wą. Głów­ny punkt orien­ta­cyj­ny — duży grot, ob­ła­zie­nie któ­re­go po ne­ga­tyw­nej ścia­nie sta­nowi okre­ślo­ne trud­no­ści. Bez­po­śred­nio przed wyj­ściem na du­żą półkę znaj­du­ją się od­cin­ki sil­nie znisz­czo­nych skał, na któ­rych ist­nie­ją pro­ble­my z asekuracją. Po­wy­żej du­żej półki relief staje się bar­dziej mo­no­lit­ny i stromy. Wej­ście staje się ła­twiej­sze i cie­kaw­sze.
3. Trasa jest cie­ka­wa i przy­cią­ga­ją­ca. Miejsc dla noc­le­gów jest dużo. Po­łą­cze­nie z ba­zo­wym obo­zem jest sta­łe. Kluczowa część trasy jest do­brze wi­docz­na z obo­zu.
4. Żeby szyb­ko i efek­tyw­nie się poru­szać po trasie, trze­ba cią­g­le zmie­niać sche­mat ru­chu, co sta­wia wy­ma­ga­nia do tak­tycz­nej pod­go­tow­ki ko­mand. Jest to uwa­run­ko­wa­ne du­żym roz­ma­ito­ścią i sta­łym che­do­wa­niem form reliefu na trasie.
5. Dla efek­tyw­ne­go ru­chu po trasie li­de­ro­wi po­trzeb­ne jest do­bre wy­bra­nie sprzę­tu. Asekuracja i sta­no­wi­ska, w więk­szo­ści, są na kot­wach. Czę­sto spa­da­ją ma­łe ka­mie­nie, cza­sem — duże. Stop­pe­ry prak­tycz­nie nie były uży­wa­ne. Po­czą­tek trasy da­je się wejść w butach, w środ­ko­wej czę­ści po­trzeb­ne są skal­nicz­ki, w gór­nej — przy wyj­ściu na grań — ra­chy.

IV. Ilu­stra­cje do ra­por­tu

Fot. 6. Widok na trasę na pod­cho­dzie.

Fot. 7. Pod ścia­ną. Na środ­ku wi­dać ko­min — punkt orien­ta­cyj­ny początku trasy.

Fot. 8. Od­cinek R0–R1. Na ścia­nie po­zo­sta­wio­no met­kę «ЧР 2020», ale naj­praw­do­po­dob­niej nie bę­dzie wi­docz­na.

Fot. 9. Widok w dół ze sta­no­wi­ska R3 na pierw­szy kluczowy od­cinek R2–R3.

Fot. 10. Widok ze sta­no­wi­ska R3 na po­czą­tek od­cin­ka R3–R4. Duża, tra­wia­sto-usu­wi­skowa, na­chy­lo­na półka-ter­ra­sa.

Fot. 11. Widok na sta­no­wi­sko R4. Tro­chę w le­wo w kadr nie wpadł grot z na­wis­nię­ciem. Od sta­no­wi­ska w le­wo obok tego gro­ta i na­wis­nię­cia i w górę po sła­bo znisz­czo­nych przy­krych ska­łach. Punkt orien­ta­cyj­ny — mały grot-nora na środ­ku ścia­ny. Nie­wy­raź­ne miej­sce.

Fot. 12. Widok ze sta­no­wi­ska R5 na od­cinek R5–R6.

Fot. 13. Widok w dół ze sta­no­wi­ska R5 na od­cinek R4–R5. Wy­glą­da ła­two i ni­sko, ale asekuracja skom­pli­ko­wa­na z po­wo­du ob­fi­to­ści roślin­no­ści i znisz­czo­nej ska­ły. Po­prze­dnio­ja­ca ko­man­da do­szła tyl­ko do R4.

Fot. 14. Widok na od­cinek R7–R8. Foto li­de­ra.

Fot. 15. Widok ze sta­no­wi­ska R11 na od­cinek R10–R11. Dru­gi juma­mar kluczowy od­cinek na linie. Do­brze wi­dać punkt orien­ta­cyj­ny «prze­mycz­ka», tak­że z tego miej­sca ko­man­da wpa­da w pro­mien wi­do­wy z obo­zu.

Fot. 16. Widok z kwa­dro­kop­te­ru na od­cinek R10–R11–R12. Na zdję­ciu wi­dać obu­dwu uczest­ni­ków.

Fot. 17. Widok z kwa­dro­kop­te­ru na sta­no­wi­sko R11.

Fot. 18. Widok z kwa­dro­kop­te­ru. Do­brze wi­dać oba kluczowe filary tras nu­mer 18 i 19, a tak­że głów­ny punkt orien­ta­cyj­ny — jask­in­ię-grot «Oczy». Jak się póź­niej oka­za­ło, we­wnątrz jask­ini ist­nie­je prze­jście, a tam jest do­bra noc­le­gów­ka.

Fot. 19. Widok na są­sied­ni fi­lar trasy nu­mer 18 z od­cin­ka R11–R12.

Fot. 20. Widok z wy­so­ko­ści pta­czego lo­tu. Ko­man­da pra­cu­je na od­cin­ku R11–R12.

Fot. 21. Li­der przy sta­no­wi­sku R12.

Fot. 22. Foto tech­niczne od­cin­ków R12–R14.

Fot. 23. Foto tech­niczne od­cin­ków R12–R14. Wyj­ście na grań.

Fot. 24. Widok ze sta­no­wi­ska R12 na po­czą­tek od­cin­ka R12–R13.

Fot. 25. Widok ze sta­no­wi­ska R13 na od­cinek R13–R14.

Fot. 26. Widok na półecz­kę z «psy­cholo­gicz­nym miej­scem» na od­cin­ku R13–R14 przed wyj­ściem na grań.

Fot. 27. Na grani, na od­cin­ku R14–R15. Wi­dać kluczowe li­ny na trasie nr 17 Ан­дре­е­ва i trasie nr 18 Гла­зу­но­ва. W tym miej­scu łą­czą się trzy tra­sy, w tym na­sza. Ostroż­nie na śnież­nym zbo­czu — moż­li­we szych la­wi­nowych desek. Asekuracja za ska­ły pod śniegiem.

Fot. 28. Zdjęcia na wierz­choł­ku nie ro­bi­li­śmy, znu­dzeni po dwóch dniach «bie­gów», ściem­nia­ło się bar­dzo szyb­ko, pod­niósł się sil­ny wiatr, który wiał pro­sto w piątą kość, tak że na­wet przy­cho­dzi­ło cią­gnąć buch­ty ze so­bą. Dla­te­go przy­łą­cza­my szczę­śli­we i za­do­wo­lone zdję­cie uczest­ni­ków Mistrzostw Ro­sji na zie­mi.