Mistrzostwa Sankt Petersburga. Klasa wysokościowo-techniczna

2024 rok Zespół Alpinklubu "Gornyak"

Raport

Na wierzchołek Koazoy-Loam (3100 m) prawą częścią południowo-wschodniej ściany, Glazunova 5A kat. złoż. W okresie od 29 lutego do 1 marca 2024 r.

Sirel Aleksandr Nikołajewicz, Pawlenko Georgij Dmitrijewicz, Kaczkow Władimir Władimirowicz

I. Paszport wejścia

	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko, imię, stopień sportowy lidera	Sirel Aleksandr Nikołajewicz, 2-й sp. разр.
1.2	Nazwisko, imię, stopień sportowy uczestników	Pawlenko Georgij Dmitrijewicz, 2-й sp. разр., Kaczkow Władimir Władimirowicz, 2-й sp. разр.
1.3	Nazwisko, imię trenera	Kaczkow Władimir Iwanowicz, Tymoszenko Tatiana Iwanowna
1.4	Organizacja	Federacja Alpinizmu Sankt Petersburga, Alpinklub "Gornyak"
	2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Region	Republika Inguszetii, Rejon Dżejrachski. Od przełęczy Kitlod do przełęczy Gezewcek (od południa od Głównego Kaukaskiego Grzbietu)
2.2	Dolina	Kazi, Inguszetia
2.3	Numer rozdziału według klasyfikacyjnej tabeli z 2013 roku	2.9
2.4	Nazwa i wysokość wierzchołka	Koazoy-Loam, 3100 m
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Prawą częścią południowo-wschodniej ściany, Glazunova
3.2	Kategoria trudności	5A
3.3	Stopień opanowania trasy	–
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Skalny
3.5	Różnica wysokości trasy (wskazywane są dane wysokościomierza lub GPS)
3.6	Długość trasy (wskazywana w m)	915 m
3.7	Elementy techniczne trasy (wskazywana jest łączna długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania (lodowo-śnieżny, skalny))	I kat. złoż. Skały — 0 m, II kat. złoż. Skały — 300 m, III kat. złoż. Skały — 0 m, IV kat. złoż. Skały — 125 m, V kat. złoż. Skały — 280 m, VI kat. złoż. Skały — 210 m
3.8	Średnie nachylenie trasy, °	68,7°
3.9	Średnie nachylenie głównej części trasy, °	57,5°
3.10	Zejście z wierzchołka	4B kat. złoż. w żlebie pomiędzy Cej-Loamem i Koazoy-Loamem
3.11	Dodatkowe charakterystyki trasy	Brak wody
	4. Charakterystyka działań zespołu
:--:	:-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------:	:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------:
4.1	Czas przemarszu (godzin marszu zespołu, wskazywany w godzinach i dniach)	28 ч 30 мин
4.2	Noclegi	Grota
4.3	Czas opracowania trasy	–
4.4	Wyjście na trasę	04:00 29.02.2024
4.5	Wyjście na wierzchołek	16:20 01.03.2024
4.6	Powrót do bazy	22:00 01.03.2024
	5. Odpowiedzialny za raport
5.1	Nazwisko, imię, e-mail	Kaczkow Władimir Władimirowicz vova_kachkov@mail.ru

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Zdjęcie ogólne wierzchołka

Zdjęcie 1 (czerwona linia — trasa zespołu)

1.2. Profil trasy (po prawej)

Zdjęcie 2

Rysowany profil trasy

Zdjęcie 3

1.3. Fotopanoorama rejonu

Zdjęcie 4

1.4. Opis rejonu wejścia

Masyw wierzchołków Gajkomd znajduje się w Skalistym grzbiecie Wielkiego Kaukazu, w części grzbietu między rzekami Terek (od zachodu) i Assa (od wschodu). Wierzchołek Gajkomd Główny jest najwyższym wierzchołkiem masywu, wznoszącym się nad Centralnym i Wschodnim wierzchołkiem. Wcześniej wierzchołek miał nazwę "Girecz", obecnie w klasyfikatorze główny wierzchołek jest nazywany "Cej-Loam", również nazywa się go "Kiazi", wszystkie pozostałe i my nazywamy go Gajkomd.

Wzdłuż grzbietu skalistego grzbietu do wierzchołka Gajkomd od zachodu przebiega granica administracyjna między Republikami Inguszetii i Osetią Północną — Alanią, dalej odchodzi na północ. Trasa wejścia i podejścia pod nią znajdują się na terenie Rejonu Dżejrachskiego Republiki Inguszetii.

Baza znajduje się 200 m od posterunku granicznego na dużej polanie. Przepustki graniczne do rejonu wierzchołków Gajkomd nie są wymagane, jednak na strażnicy należy uprzedzić o swoim pobycie w rejonie.

Łączność komórkowa jest dostępna w sieciach:

Beeline
Megafon

A na górze i na ścianie — MTS, internet mobilny. Pogoda w rejonie jest dość stabilna, okresy opadów śniegu trwają 2–3 dni, śnieg na trasach topnieje bardzo szybko. Należy to brać pod uwagę podczas długich wejść na ścianę. Zimą, po obfitych opadach śniegu, należy być ostrożnym w żlebach i na zawietrznych zboczach — możliwy jest lawin.

Podejście pod trasę zajmuje około 1,5 godziny. Zejść do drogi, a następnie poruszać się wzdłuż niej w kierunku doliny, w lewo, jeśli stanąć twarzą do posterunku. Poruszać się około 20 minut, następnie droga skręca w prawo, a ścieżka zaczyna się po lewej stronie, nie dochodząc do zakrętu, i wiedzie wśród głazów. Ruch po zboczu w kierunku góry, trasa z półki, odchodzącej w lewo, zaraz za ogromnym kamieniem. Punktem orientacyjnym będą dwa duże otwory w zniszczonej skale — "oczy", zaraz pod półką.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Fotografia techniczna trasy

Zdjęcie 5

2.2. Schemat trasy w symbolach UIAA

Zdjęcie 6

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1. Krótki opis przebiegu trasy.

Nr odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Ruch trawersem w lewo po półce. W środku przelaz przez kamień. Poruszać się trawersem w górę w kierunku szarych pionowych wewnętrznych kątów.	7
R1–R2	W górę po systemie wewnętrznych kątów, w kierunku południowej strony bastionu. Duża ilość zaśnieżonych półek i trawy. W zimie wygodniej przechodzić pierwsze odcinki w rakach.	8, 9
R2–R3	Ruch w górę po logicznej systemy rozłamów i kątów. Na końcu odcinka wyjście na charakterystyczne ramię. Na ramieniu rośnie małe drzewo.	10
R3–R4	Z ramienia podejść do ściany, dalej trawersami w prawo po systemie półek i kątów do pólki. Z niej pionowo w górę po płytach, ze szczeliną (6A+) wyjść na półkę z dużym kamieniem. Stąd poruszać się w kierunku dużej półki. Przejść półkę, na końcu półki stacja pod skałami. Odcinek wygodnie podzielić na 2–3 mniejsze pitche.	11, 12
R4–R5	Po półce w prawo do wewnętrznego kąta ze szczeliną, po nim wyjść na następny "piętro" półki-terasy. Na prawo od groty — stacja na dużym kamieniu.	–
R5–R6	W górę po płytach bez widocznych pęknięć przez gzyms ("Kluczowy odcinek") — w płytach trzeba szukać zagłębień do wbicia haków, ponieważ do gzymsu nie ma pęknięć. 5 m na ITO lub wspinaczka (7В–7С). Dalej rzeźba przechodzi we wewnętrzny kąt, po którym poruszać się w górę do szarych skał na kancie ściany, po których poruszać się w górę w kierunku charakterystycznej muldy z "oczami". Odcinek można podzielić na 2–3 krótsze.	–
R6–R7	Od muldy poruszać się w lewo w kierunku kantu ściany, po systemie pęknięć i kątów. Na pólce — pośrednia stacja. Ze stacji w górę po pęknięciach (zostawiono hak kotwiczny, wbity poziomo), od niego w górę, następnie w lewo wyjść za kant ściany. Tu rzeźba staje się prostsza — poruszać się w górę w kierunku półek.	13
R7–R8	W górę, z wolna zbierając w lewo, omijając skalny bastion po systemie kątów. Poruszać się na grzbiet do połączenia z trasą Andriejewa. W środku odcinka — dwie pośrednie stacje.	–
R8–R9	Dalej ruch po grzbiecie, powtarza trasę Andriejewa, nieco w prawo "za róg" trawers 5 m. Dalej po kącie (w środku kąta śruba 8 mm). Na końcu kąta — stacja u podstawy charakterystycznej szerokiej szczeliny.	–
R9–R10	Od stacji w lewo, przejść we wewnętrzny kąt, po którym wygramolić się na grzbiet; po grzbiecie przejść 15 m po rozłamie w kierunku niewielkiego ramienia, omijając płyty. Tu stacja na kamieniu.	–
R10–R11	Poruszać się trawersem po płytach na granicy śniegu i skał. Śnieg z płyt może się stopić, dlatego zaleca się dokładne ubezpieczanie na tym odcinku, ponieważ przy dostatecznej prostocie możliwe są konsekwencje spowodowane zsunięciem się płyty. Dalej wyjść na grzbiet, po nim poruszać się do żlebu, po którym wspiąć się na siodło, z którego wejść na centralny wierzchołek.	14, 15

Zdjęcie 7

Zdjęcie 8

Zdjęcie 9

Zdjęcie 10

Zdjęcie 11. R3–R4, początek od drzewa

Zdjęcie 12

Zdjęcie 13 "Oczy"

Zdjęcie 14

Zdjęcie 15

3.2. Zdjęcie zespołu na wierzchołku przy punkcie kontrolnym

3.3. Trasa jest dobra, wystarczająco monolityczna, w pierwszej części są zniszczone skały, na których należy być szczególnie ostrożnym. Trasę często chodzą doświadczeni alpiniści, swoją kategorię uzasadnia. Radiołączność z bazą stabilna.

Zejście z trasy jest zjazdem w kierunku żlebu pomiędzy Cej-Loamem i Głównym wierzchołkiem. Zjazdów jest 12. Po mistrzostwach 2024 roku zj. Po mistrzostwach 2024 zjazdy są oznaczone elementami odblaskowymi, co może pomóc przy zejściu w ciemności. Pierwszy zjazd zaczyna się z półki 5 m poniżej wierzchołka na południowy zachód. Po półce przejść 30–40 m na północ, tu na kamieniu jest śruba z pętlą. Dalej schodzić po rozpadlinie, stopniowo zbierając w prawo w dół do dużej półki w środku ściany. Przejść ją do końca z jednoczesnym ubezpieczeniem, jeszcze 3 zjazdy do żlebu. Zaleca się sprawdzanie stacji, ponieważ niektóre pętle i kotwy wymagają wymiany.

Powiązany z

Spis treści