SPRAWOZDANIE

O PIERWSZYM WEJŚCIEM NA SZCZYT GAJKOM CENTRALNY TRAWERSUJĄC PRAWĄ CZĘŚĆ ŚCIANY PŁD.-WSCH., GLAZUNOW 5A KATEGORII TRUDNOŚCI ZESPOŁU PITER-1 (KLUB „GORY BAJKALA”) W RAMACH MISTRZOSTW W KLASIE TECHNICZNEJ W OKRESIE OD 4 lutego 2020 r. DO 4 lutego 2020 r.

I. DANE WSPÓŁRZĘDNE WEJŚCIA

	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko i imię, stopień sportowy kierownika grupy	Glazunow Jewgienij Władimirowicz, МС
1.2	Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestników	Bojko Aleksiej Andriejewicz, КМС
1.3	Nazwisko i imię trenera	Tymoszenko Tatjana Iwanowna
1.4	Organizacja	Federacja Alpinizmu Sankt-Petersburga i Irkucki Klub Alpinizmu „Gory Bajkalskaja”
	2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Rejon	Republika Inguszetii, Rejon Dżejrachski. Od przełęczy Kitlod do przełęczy Gezewcek (od południa od Głównego Kaukaskiego Grzbietu)
2.2	Dolina
2.3	Numer rozdziału w tabeli klasyfikacyjnej z 2013 roku	2.9
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Gajkomd (Kiaźi, Girecz, Cej-Loam) Centralny 3100 m.
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Przez prawą część ściany Płd.-Wsch., Glazunowa
3.2	Proponowana kategoria trudności	5А
3.3	Stopień poznania trasy	Pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Skalny
3.5	Różnica wzniesień trasy (podaje się dane wysokościomierza lub GPS)
3.6	Długość trasy (podaje się w m)	915 m
3.7	Elementy techniczne trasy (podaje się łączną długość odcinków o różnej kategorii trudności z podaniem charakteru ukształtowania (lodowo-śnieżny, skalny))	I kat. trudn. Skały – 0 m II kat. trudn. Skały – 300 m III kat. trudn. Skały – 0 m IV kat. trudn. Skały – 125 m V kat. trudn. Skały – 280 m VI kat. trudn. Skały – 210 m
3.8	Średnie nachylenie trasy, (°)	68,7°
3.9	Średnie nachylenie głównej części trasy, (°)	57,5°
3.10	Zejście ze szczytu	Po 4B kat. trudn. do żlebu między Gajkomd Główny i Centralny
3.11	Dodatkowe charakterystyki trasy	Brak wody
	4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu (godzin marszu zespołu, podaje się w godzinach i dniach)	7 g 12 min
4.2	Biwaki	-
4.3	Czas przygotowania trasy	-
4.4	Wyjście na trasę	05:00 4 lutego 2020 r.
4.5	Wyjście na szczyt	14:12 4 lutego 2020 r.
4.6	Powrót do bazy	19:00 4 lutego 2020 r.
	5. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
5.1	Nazwisko i imię, e-mail	Bojko Aleksiej Andriejewicz alexeiboiko1@gmail.com

II. OPIS WEJŚCIA

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Zdjęcie ogólne szczytu Zdjęcie 1 (czerwona linia-trasa zespołu)

1.2 Profil trasy (po prawej) Zdjęcie 2

Rysowany profil trasy Zdjęcie 3

1.3 Fotopanorama rejonu Fotopanorama masywu Gajkomd Zdjęcie 4

1.4 Opis rejonu wejścia

Masyw szczytów Gajkomd jest położony w Skalistym grzbiecie Wielkiego Kaukazu, w części grzbietu między rzekami Terek (od zachodu) i Assa (od wschodu). Szczyt Gajkomd Główny jest najwyższym szczytem masywu, górującym nad Centralnym i Wschodnim wierzchołkiem. Wcześniej szczyt miał nazwę „Girecz”, obecnie w klasyfikatorze główny wierzchołek jest oznaczony jako „Cej-Loam”, również nazywany jest „Kiaźi”, wszystkie pozostałe i my nazywamy go Gajkomd.

Wzdłuż grzbietu skalistego grzbietu do szczytu Gajkomd od zachodu przebiega granica administracyjna między Republikami Inguszetii — Osetią Północną — Alanią, dalej biegnie na północ. Trasa wejścia i podejścia do niej są położone na terenie Rejonu Dżejrachskiego Republiki Inguszetii.

Baza znajduje się w odległości 200 m od posterunku granicznego na dużej polanie. Przepustki graniczne do rejonu szczytów Gajkomd nie są wymagane, jednak na strażnicy należy uprzedzić o swojej obecności w rejonie.

Łączność komórkowa:

Beeline
Megafon
Na szczycie i na ścianie — MTS, internet mobilny

Pogoda w rejonie jest dość stabilna, okresy opadów śniegu trwają 2–3 dni, śnieg na trasach topnieje bardzo szybko. Należy to brać pod uwagę przy długich wejściach na ściany. Zimą, po obfitych opadach śniegu, należy być szczególnie ostrożnym w żlebach i na zawietrznych stokach — możliwy jest zejście lawin.

Podejście pod trasę zajmuje ok. 1,5 godz.:

Zjechać na drogę samochodową.
Następnie poruszać się wzdłuż niej w kierunku doliny, w lewo, jeśli stoi się twarzą do posterunku.
Poruszać się ok. 20 min.
Następnie droga zmienia kierunek w prawo.
Ścieżka zaczyna się po lewej stronie, przed zakrętem, i wiedzie wśród głazów.
Ruch w kierunku stoku w stronę góry.
Trasa zaczyna się na skośnej półce, odchodzącej w lewo, bezpośrednio od ogromnego kamienia.
Punktem orientacyjnym są dwa duże otwory w zniszczonej skale — „oczy”, bezpośrednio pod skośną półką.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy Zdjęcie 5

2.2. Schemat trasy w symbolach UIAA Zdjęcie 6

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1 Krótki opis przejścia trasy.

Nr odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Ruch w lewo po półce. W środku przekroczyć kamień. Poruszać się w górę w kierunku szarych pionowych wewnętrznych kątów.	7
R1–R2	W górę przez system wewnętrznych kątów w kierunku południowej strony bastionu. Duża ilość zaśnieżonych półek i trawy. Zimą wygodniej przechodzić pierwsze odcinki w raczkach.	8,9
R2–R3	Ruch w górę po logicznej systemy pęknięć i kątów. Na końcu odcinka wyjście na charakterystyczne ramię. Na ramieniu rośnie małe drzewo.	10
R3–R4	Z ramienia podchodzić do ściany, dalej w prawo po systemie półek i kątów do półeczki. Z niej pionowo w górę przez płyty, ze szczeliną (6A+) wyjść na półeczkę z dużym kamieniem. Stąd poruszać się w kierunku dużej półki. Przejść półkę, na końcu półki stacja pod skałami. Odcinek wygodnie podzielić na 2–3 mniejsze pitche.	11,12
R4–R5	Po półce w prawo do wewnętrznego kąta ze szczeliną, przez nią wyjść na następny „piętro” półki-terasy. Na prawo od groty stacja na dużym kamieniu.	13
R5–R6	W górę przez płyty bez wyraźnych pęknięć przez gzyms (odcinek kluczowy) — w płytach trzeba szukać dziur dla wbijania haków, ponieważ do gzymsu nie ma pęknięć. 5 m na ITO lub wspinaczka (7B–7C). Dalej rzeźba przechodzi we wewnętrzny kąt, przez który poruszać się w górę do szarych skał na krawędzi ściany. Przez nie poruszać się w górę w kierunku charakterystycznego zagłębienia z „oczami”. Odcinek można podzielić na 2–3 krótsze.	14
R6–R7	Od zagłębienia poruszać się w lewo w kierunku krawędzi ściany, przez system pęknięć i kątow. Na półeczce — pośrednia stacja. Ze stacji — w górę przez pęknięcia (pozostawiono hak wbity poziomo), od niego — w górę, następnie w lewo — wyjść za krawędź ściany. Tu rzeźba staje się prostsza — poruszać się w górę w kierunku półek.	15
R7–R8	W górę, stopniowo zbaczając w lewo, omijając skalny bastion przez system kątów. Poruszać się na grzbiet do połączenia z trasą Andriejewa. W środku odcinka 2 pośrednie stacje.	-
R8–R9	Dalej ruch po grzbiecie, powtarza trasę Andriejewa, nieco w prawo „za róg” trawers 5 m. Następnie po kącie (w środku kąta hak 8 mm). Na końcu kąta stacja u podstawy charakterystycznej szerokiej szczeliny.	17
R9–R10	Od stacji w lewo, przejść do wewnętrznego kąta, przez który wygramolić się na grzbiet, po grzbiecie przejść 15 m przez pęknięcie w kierunku niewielkiego ramienia, omijając płyty. Tu stacja na kamieniu.	-
R10–R11	Poruszać się trawersem po płytach na granicy śniegu i skał. Śnieg z płyt może zniknąć, dlatego zaleca się dokładne ubezpieczać się na tym odcinku. Ponieważ przy wystarczającej prostocie możliwe są konsekwencje spowodowane zsunięciem się lawiny. Dalej wyjść na grzbiet, po nim poruszać się do żlebu, przez który wspiąć się na siodło. Z niego wejść na centralny wierzchołek.	-

Zdjęcie 7 Zdjęcie 8 Zdjęcie 9 Zdjęcie 10 Zdjęcie 11. R3–R4 początek od drzewa Zdjęcie 12 Zdjęcie 13 Zdjęcie 14 Zdjęcie 15 Zdjęcie 16 „oczy” Zdjęcie 17

3.2 Zdjęcie zespołu na szczycie przy kontrolnym turu Zdjęcie 18

3.3. Trasa nr 18 została udostępniona do przejścia przez kolegium sędziowskie Mistrzostw Rosji 2020 (główny sędzia Zacharow N. N., konsultant Bałeżyn W. W.).

Przeszliśmy zgodnie z podaną nitką, bez odchyleń. Również po nas była kilkukrotnie powtórzona przez uczestników wyżej wspomnianych Mistrzostw z potwierdzeniem zadeklarowanej kategorii. Trasa jest względnie bezpieczna w „umiejętnych” rękach.

Na trasie jest dużo trawy i ziemnych kocz, które w ciepłe dni wypadają spod nóg, w chłodne — są śliskie. Szczególną uwagę należy zwrócić na przejście pierwszego odcinka — skośnej półki, ze względu na zniszczony relief. Wiele odcinków przechodzi się po jednoczesnym ubezpieczeniu. Radiokomunikacja z bazą jest stabilna.

Zejście z trasy polega na alpejskich zjazdach w kierunku żlebu między wierzchołkiem Centralnym i Głównym. Jest 12 zjazdów.

Pierwszy zaczyna się z półki 5 m poniżej wierzchołka na płd.-zach.
Po półce przejść 30–40 m na północ, tu na kamieniu jest hak z pętlą.
Dalej schodzić przez szczelinę, stopniowo zbaczając w prawo w dół do dużej półki w środku ściany.
Przejść przez nią do końca z jednoczesnym ubezpieczeniem — jeszcze 3 alpejskie zjazdy do żlebu.

Zaleca się sprawdzanie stacji, ponieważ niektóre pętle i haki wymagają wymiany.

Powiązany z

Spis treści