Sprawozdanie

o wejściu na pik Cej-Loam (Kiazi) 3171 m lewą częścią SE-ściany (trasa K. Dorro), 6A kat. trudn., za okres od 29 października do 31 października 2020 r. 2020 r.

I. Paszport wejścia

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczkowego

Panorama rejonu Wierzchołki Cej-Loam (Kiazi) po lewej i Koazoj-Loam po prawej.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy 2.2. Numery odcinków na zdjęciu technicznym odpowiadają numerom odcinków na schemacie trasy w symbolach UIAA. 2.3. Trasę można podzielić na dwie części: pierwsza połowa (do R11) warunkowo monolityczna. Skała w drugiej połowie (od R11 do R18) jest bardzo krucha, niebezpieczna. Wizualnie dwie części trasy różnią się kolorem reliefu: na dole jest on szary, w górnej części rudy. Rude skały ulegają zniszczeniu, zaczepy są niewiarygodne, niektóre rozsypują się w rękach pod obciążeniem. Niemniej jednak relief drugiej połowy trasy jest bardzo piękny: dużo kawern, muszli, zakrzywionych nisz z pięknymi białymi kryształami i różne zadziwiające formacje (białego kredy itp.). Odcinki R1–R9 różnią się obecnością dużej ilości trawiastych kęp, ziemi w szczelinach i kurzu. Kurzu i ziemi jest bardzo dużo, kurz dostaje się do ust, oczu, przez co wspinaczka staje się mniej komfortowa. Zalecamy na tych odcinkach stosowanie okularów ochronnych lub posiadanie kropli do oczu w apteczce, aby przemyć oczy podczas noclegu. Na tych odcinkach jest wystarczająco dużo szczelin pod friendy i закладки. Szczeliny są pokryte kurzem, ustawianie friendów wymaga dużej uwagi. Istnieje ryzyko ich obrotu i wypadnięcia podczas zerwania. Małe friendy trzymają się słabo, lepiej ich nie używać. My dwukrotnie doświadczyliśmy zerwania na małych friendach z wypadnięciem punktu — małe friendy wypadły z, wydawałoby się, niezawodnej szczeliny. Doskonale sprawdzają się kotwy, w tym z zagięciem. Kotew wzięliśmy 18 sztuk i na niektórych odcinkach R1–R9 użyliśmy wszystkich. Odcinki R11–R18 znacznie różnią się od pierwszej połowy trasy. Wspinaczka jest niebezpieczniejsza ze względu na nietrwałość skały. Według opisu pionierów, miejscami ITO A2, jednak my nie obciążaliśmy punktów, techniki ITO nie używaliśmy, przeszliśmy wspinaczką swobodną. Wspinaczka na niektórych odcinkach jest skomplikowana. Do asekuracji używaliśmy głównie kotew wbitych w niewielkie kawerny i dziurki. Asekuracja jest specyficzna. Czasami punktu asekuracyjnego nie można zorganizować nawet w odległości 5 m.

3. Opis techniczny trasy

Schemat UIAA pochodzi z opisu pionierów:

Rys. 1. Schemat UIAA, część 1.

Rys. 2. Schemat UIAA, część 2.

4. Charakterystyka działań zespołu

29 października 2020 r. wyszliśmy z bazy obozowej o 5:00 rano. Podejście po trawiastym stoku, następnie przez las, dalej kamienistym żlebem do podstawy ściany. Podejście pod trasę zajęło 1,5 h, pracować zaczęliśmy o 6:30 rano. Od przygotowania dolnych odcinków trasy postanowiliśmy zrezygnować z przyczyn osobistych. Do przenoszenia biwaku, jedzenia, wody użyliśmy bauła, którego łączna waga wyniosła około 17 kg (ze względu na brak wody na ścianie wzięliśmy 7,7 l wody z zapasem na dwa pełne dni, plus zapas). Nocleg na trasie postanowiliśmy zorganizować w hamakach. Od platformy zrezygnowaliśmy ze względu na jej dużą wagę dla wejścia w duecie. Każdy z hamaków ważył około 0,5 kg, co było doskonałym rozwiązaniem redukcji wagi bauła. Ważne jest, aby nocleg w hamakach był możliwy tylko przy:

• dobrej pogodzie;
• niezbyt silnym wietrze.

Do przemieszczania się wybraliśmy sekwencyjną kolejność ruchu uczestników. Drugi uczestnik wyciągał baul. Od jednoczesnego schematu ruchu postanowiliśmy zrezygnować z szeregu powodów. Stacje organizowaliśmy w miejscach odpowiadających opisowi pionierów.

Harmonogram wejścia:

Wykres ruchu zespołu według wysokości Całkowity czas ruchu na trasie wyniósł 25 h. Zakończenie pracy o 17:00 wiąże się z tym, że o tej porze zaczyna się ściemniać, pracować staje się niebezpiecznie.

Noclegi:

• Pierwszy nocleg na odcinku R8
• Drugi nocleg na odcinku R15

Oba noclegi w hamakach wypadły doskonale, bardzo komfortowo. Drugiej nocy był silny wiatr, ale to nie przeszkodziło.

Opis pracy na odcinkach:

R0–R1: Prostymi skałami wyjść na półkę. Stacja na szlamburze. R1–R2: Od stacji w lewo po wewnętrznym kącie, porośniętym trawą, a następnie w prawo w górę wyjść na wygodną półkę. Stacja na hakach. R2–R3: Dalej zaczyna się system stromych wewnętrznych kątów, w kątach ziemia i kamienie miejscami zniszczone. R3–R4: W górę po wewnętrznym kącie, kąt opada w lewo, wyjście na trawiastą półkę. Wygodna stacja na dużej półce na szlamburach. R4–R5: Od stacji po półce w lewo przejść 6 m (ominąć zewnętrzny kąt) i dalej po pionowym wewnętrznym kącie poruszać się w górę. Do asekuracji na tej linie głównie haki. Stacja wisząca, jest kontrolny tur (puszka). R5–R6: Dalej w górę po tym samym wewnętrznym kącie. Wspinaczka stosunkowo nieskomplikowana. Jednak szczeliny są zatkane ziemią i kurzem. Szczególnie nieprzyjemne są kępy suchej trawy, z których przy dotknięciu sypie się kurz. R6–R7: Po kącie, omijając karniz z prawej strony, wyjść na płytę. Po niej w lewo w górę. Wejść we wewnętrzny kąt. Stacja. R7–R8: Dalej po wewnętrznym kącie miejscami trawa i kępy. Lina niezbyt skomplikowana. Miejsce pierwszego noclegu. R8–R9: Dalej poruszać się w prawo w górę po kącie z dudniącego płyty przez niewielkie przewieszenie. Wspinaczka niezbyt skomplikowana, przed wyjściem z przewieszającego kąta z prawej strony jest szlamur. Stacja na spłyceniu z prawej strony na szlamburze i haku. R9–R10: Od stacji 1 m w lewo i dalej poruszać się w górę. Stromość wzrasta. Używaliśmy ITO na ściance z kątami i szczelinami. Do asekuracji kotwy. Dalej w lewo w górę w ominięciu przewieszeń na spłycenie. R10–R11: Dalej po niezbyt stromej płycie w prawo w górę do półki i niszy. Wspinaczka prosta. Stacja na dwóch szlamburach. Jest półka o szerokości około 1&nbsp m do leżącej noclegu. Jednak na rozbicie namiotu miejsca jest mało. R11–R12: Z tej liny zaczyna się druga połowa trasy. Skała jest nietrwała, kłująca. Dużo zniszczeń. Od stacji 3 m w prawo, a następnie w lewo. Wspinaczka niezbyt skomplikowana. Asekuracja rzadka. R12–R13: Od stacji najpierw trochę w lewo, następnie trochę w prawo. Wspinaczka nieco trudniejsza po kawernach, muszlach, nierównych dziurkach i wgłębieniach w skale. Relief wydaje się niewiarygodny. Asekuracja rzadka. Stacja wisząca. R13–R14: Od stacji w lewo w górę, orientować się na udeptane trawiaste kępy, dalej w górę nieco w prawo po niewyraźnym zewnętrznym kącie (wspinaczka skomplikowana, relief niewiarygodny, problemy z ustawieniem punktów, obciążać punktów nie chce się w ogóle), dalej wyjść w prawo w górę pod przewieszające się bloki. Stacja pod przewieszającymi się blokami na jednym nowym szlamburze i haku. Jest drugi szlamur do ustawienia platformy. Jednak duże obawy budzą przewieszające się ogromne bloki, które trzymają się na słowie honoru i przy zerwaniu natychmiast zniszczą i platformę, i samą stację. R14–R15: Od stacji kątem w górę, ostrożnie omijając przewieszające się bloki, następnie w lewo w górę wyjść na zewnętrzny kąt (wspinaczka staje się prostsza), dalej poruszać się w prawo w górę po nieskomplikowanym reliefie. Stacja u podstawy dużego wewnętrznego kąta z prawej strony od niego (przejść po niewielkiej półce na prawo od podstawy wewnętrznego kąta). Stacja na dwóch szlamburach. Miejsce drugiego noclegu. R15–R16: Od stacji w lewo wejść w duży wewnętrzny kąt i poruszać się po nim w górę. Naszym zdaniem jest to najbardziej niebezpieczny odcinek trasy ze względu na zniszczenia reliefu. Silnie sypie. Wspinaczka niezbyt skomplikowana, ale większość zaczepów odłamuje się. Przy tym kamienie lecą prosto na asekurującego. Dlatego trzeba się wspinać bardzo ostrożnie. Asekuracja friendami wewnątrz kąta. R16–R17: Kontynuować ruch po wewnętrznym kącie w górę. Wspinaczka staje się prostsza. Stacja na dużej bryle na grzbiecie. Długość odcinka 60 m. R17–R18: Dalej w prawo. Skały proste. Poruszać się pieszo po sypkich skałach do wierzchołka. R18–Wierzchołek: Zejście po 1B, oznaczone chorągiewkami, bardzo długie (na początku zejście po sypkiej skale — od tyczki w prawo w dół, potem podejście po żlebie w lewo w górę, dalej po trawie obok dużego groty, który pozostaje z prawej strony, przez niewielką przełęcz zejść w prawo po długim żlebie, zasypanym kamieniami, długie zejście po kamieniach i baranim łbie, dalej podnieść się trochę w prawo po ścieżce do pola porośniętego trawą i po nim iść do drogi). Zejście z baulem zajęło 4 h.

Zdjęcia z wierzchołka:

Zdjęcia z trasy według odcinków.

Odcinek R2–R3

Odcinek R5–R6:

Odcinek R6–R7

Widok z góry z R7

Punkt kontrolny na R7

Nocleg na R8

Widok z miejsca noclegu na R8–R9

Odcinek R11–R12:

Praca na R13:

Nocleg na R15

Odcinek R15–R16:

Zdjęcie z wierzchołka:

Zejście