Ministerstwo Sportu Kraju Krasnojarskiego

Krasnojarska Krajowa Federacja Alpinizmu

Mistrzostwa Rosji w Alpinizmie

2018 rok

Klasa śnieżno-lodowa

Raport

O pierwszym przejściu zespołu Kraju Krasnojarskiego – 1 na wierzchołek Gajkomd (Kiazi) Główny, 3171 m, przez centralną lewą część ściany SE, nazwa „Niebo stycznia”. Pierwsze przejście o orientacyjnej kat. trudn. 6A. Krasnojarsk 2018 r.

Kierownik:

Żigalow Aleksander Władimirowicz

Uczestnicy:

• Loginow Igor Aleksandrowicz
• Kriwoszejew Maksim Leonidowicz

Trenerzy:

Zacharow Nikołaj Nikołajewicz Balezin Walerij Wiktorowicz

Osoba odpowiedzialna za raport:

Żigalow A.W., 0jog@bk.ru, +7–983–574–84–88

Paszport wejścia

1. Rejon – od przeł. Krestowy do w. Szawiklde, p. 2.9
2. Wierzchołek – Gajkomd (Kiazi, Girecz, Cej–Loam) Główny, 3171 m, przez środek lewej części ściany SE, nazwa „Niebo stycznia”
3. Przewidywana – 6A kat. trudn. pierwsze przejście
4. Charakter marszrutu – skalny

5. Charakterystyka marszrutu:

Różnica wzniesień marszrutu – 730 m, długość całego marszrutu – 1315 m, różnica wzniesień części ściennej marszrutu – 629 m, długość części ściennej – 795 m, długość odcinków 5 kat. trudn. – 270 m, 6 kat. trudn. – 365 m, A1 – 115 m, A2 – 190 m, A3 – 50 m, średnie nachylenie części ściennej – 74°.

6. Użyto na marszrucie: haków kotwiących – 90/63, kamalotów – 81/50, około 89 ITO na „fifach”, 5 kroków ITO na skałkach, wbito i pozostawiono 3 haki sztyftowe, 2 szt. jako punkty ubezpieczenia, 1 szt. na stacji z ubogim reliefem, pozostawiono 1 hak kotwiczący na wahniku.
7. Liczba godzin marsizowania – 19,5 godz., dni – 2. Zejście 3 godz. po marszrucie, 2A kat. trudn.

Noclegów – 1, w namiocie na półce, na ścianie.

8. Kierownik: Żigalow Aleksander Władimirowicz, MS Uczestnicy: Loginow Igor Aleksandrowicz, MS; Kriwoszejew Maksim Leonidowicz, MS
9. Trenerzy drużyny: Balezin Walerij Wiktorowicz, MŚMK, ZTR Zacharow Nikołaj Nikołajewicz, MŚMK, ZTR
10. Data wyjścia: Na marszrut – o 7:00, 28 stycznia 2018 r. Na wierzchołek – o 16:19, 29 stycznia 2018 r. Powrót do BL – o 20:00, 29 stycznia 2018 r.
11. Osoba odpowiedzialna za raport: Żigalow Aleksander Władimirowicz, tel. 8–983–574–84–88 E-mail: 0jog@bk.ru
12. Wejście zorganizowane – przez Ministerstwo Sportu Kraju Krasnojarskiego 2018 rok

Pik Gajkomd (Kiazi) Główny – 3171 m

Ogólne zdjęcie wierzchołka. Marszrut „Niebo stycznia” drużyny Kraju Krasnojarskiego – 1 (Żigalow A.W., Loginow I.A., Kriwoszejew M.L.)

2441 m

Profil marszrutu po prawej

Wierzchołek 29 stycznia 2018 r. o 16:19

Wyjście na grań 3070 m, do w. Gajkomd Gł., 3171 m

Fotopaorama rejonu

Przegląd rejonu wejścia

Masyw wierzchołków Gajkomd znajduje się w Skalistym łańcuchu Wielkiego Kaukazu, w części łańcucha między rzekami Terek (na zachodzie) i Assa (na wschodzie). Wierzchołek Gajkomd Główny jest najwyższym wierzchołkiem masywu, górującym nad wierzchołkami Centralnym i Wschodnim. Wcześniej wierzchołek miał nazwę „Girecz”, obecnie w klasyfikatorze główny wierzchołek jest nazwany „Cej–Loam”, również nazywany jest „Kiazi”, my wszystkie nazywamy go Gajkomd. Wzdłuż grani skalistego łańcucha do wierzchołka Gajkomd z zachodu przebiega granica administracyjna między Republikami Inguszetii i Osetii Północnej – Alania, dalej biegnie na północ. Marszrut wejścia i podejścia pod niego znajdują się na terytorium rejonu dżejrachskiego Republiki Inguszetii.

Obóz bazowy znajduje się w odległości 200 m od posterunku granicznego na dużej polanie. Od tego roku powinno rozpocząć się budowa alplageru „Kiazi”, który będzie działał przez cały rok. Najwygodniejsze i najbardziej komfortowe warunki do zamieszkania – około 2 km wzdłuż drogi od posterunku granicznego, hotel „Legendy gór”, baza BASEjumperów.

Przepustki graniczne do rejonu wierzchołków Gajkomd nie są wymagane, jednak na strażnicy należy zawiadomić o swoim pobycie w rejonie.

Łączność komórkowa – tylko sieci Beeline, Megafon, a na górze i na ścianie – MTS, internet mobilny. Pogoda w rejonie jest dość stabilna, okresy opadów śniegu trwają 2–3 dni, śnieg na marszrutach topnieje bardzo szybko. Należy to uwzględnić przy długotrwałych wejściach ściennych. Zimą, po silnych opadach śniegu, należy zachować ostrożność w żlebach i na zawietrznych stokach – możliwy jest zsuw lawin.

Podejście pod marszrut – około 1 godz. Należy ruszyć w kierunku ścian południowych wierzchołka Gajkomd Gł. przez grzbiet trawiasty. Ruszać po lewej stronie dużego żlebu między wierzchołkami Gajkomd Gł. i Gajkomd Centralny. Początek marszrutu – duży odłamek po lewej.

Grzbiet Gajkomd jest zbudowany ze skał osadowych – wapienia, miejscami metamorficznego. Ściana przeplata się fragmentami zwałowisk z żółto-białym odcieniem i wystarczająco monolitycznymi skałami o szarym odcieniu. Bogata jest w różne szczeliny, szczerby, wszelkiego rodzaju kawerny; relief bardzo przypomina Krymskie ściany: Morczekę, Forosski Kant, Sokoł. Większość reliefu jest zaśmiecona ziemią, trawą, kępami. Trzeba długo czyścić relief, aby ustawić niezawodne punkty. Drobny pył trawiany zaśmieca oczy. Górna część ściany jest dość stroma i zniszczona, bardzo przypomina Ak–Kają, Kara–Kają w Biezenchach i Erydag w Dagestanie. Skała jest nietrwała, trafiają się fragmenty miękkich wtrąceń kredowych. W szczelinach bardzo często trafiają się fragmenty zniszczonych skał i „żywej” skały, co utrudnia ustawienie niezawodnych punktów asekuracyjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na niezawodność i rozmieszczenie stacji.

Taktyczne działania zespołu

W lutym 2018 r. zespół Kraju Krasnojarskiego – 1, w ramach ustnych Mistrzostw Rosji w alpinizmie w klasie technicznej, dokonał dwóch wejść na pik Gajkomd Główny, po marszrucie nr 12 zespołu Sankt–Petersburg – 2, i po marszrucie nr 10 Syszczikowa A., 2017 r. Oprócz tego, już w ramach klasy śnieżno-lodowej, zaocznych Mistrzostw Rosji w alpinizmie, zespół dokonał przejścia nowym marszrutem na pik Gajkomd Główny przez środek lewej części ściany SE. Marszrut nazwaliśmy „Niebo stycznia”. Linia biegnie między marszrutami 5B kat. trudn. Ajuszejewa, 2017 r. i 6A kat. trudn. Dorro K., 2003 r. 28 stycznia 2018 r. zespół Krasnojarsk – 1 w składzie Żigalow A.W., Loginow I.A., Kriwoszejew M.L. wyszedł z obozu bazowego o 4:30. O 6:00 podeszli pod początek planowanej linii marszrutu. Zebrali się, skompletowali 2 plecaki z namiotem, rzeczami, produktami, gazem w przeliczeniu na jeden planowany nocleg. Wzięli 1,5 l wody. O 7:06 zarejestrowali pracę pierwszego na marszrucie, wyszli na łączność z O.B. i głównym sędzią. Poruszali się w szybkim tempie, dobrze orientowali się na ścianie dzięki fotografii. Przed południem zerwał się wiatr, przynosząc gęstą mgłę na ścianę. O 13:00 byli mniej więcej na R10. O 17:00 lider podszedł do niszy na R18. Po 15 min podeszli pozostali uczestnicy. Za pomocą kamieni i śniegu zrobili półkę, na którą udało się wtłoczyć namiot. Cały dzień jako pierwszy pracował Loginow I., jako drugi Żigalow A., jako trzeci Kriwoszejew M.L. 29 stycznia 2018 r. o 7:00 pierwszy rozpoczął pracę na marszrucie. Lidował Żigalow A. Przed południem wyszli na stację R20. Na stacji zdecydowali się zmienić lidera na Loginowa I. Kluczowy odcinek R21–R22 okazał się nieoczekiwanie trudny. Nawisająca ścianka, około 110°, ze szczeliną. Szczelina szeroka, ze ściankami częściowo zrujnowanymi. Trzeba było szukać reliefu na bocznych ściankach szczeliny. Używali skałkach na nawisie i wbili 2 haki sztyftowe dla pośredniej asekuracji. O 15:40 lider wyszedł na grań ściany. O 16:19 cały zespół stał na wierzchołku Gajkomd Główny – 3171 m. Zarejestrowali to za pomocą radia, wizualnej obserwacji z obozu. Zrobili kilka zdjęć i nagrań wideo, zmienili kartkę w kontrolnym turnie. Około 3 godz. zajęło zejście po marszrucie 2A. Marszrut został przejdziemy bez wstępnych obróbek, w alpejskim lekkim stylu fast-and-light. Nocleg na ścianie w niszy z dodatkową półką w namiocie. Przy przejściu marszrutu używali schematu jednoczesnego przemieszczania się, aby wszyscy uczestnicy byli w ciągłym ruchu i nie marzli, wisząc na stacjach. Lider pracował w ocieplonych tuflach skalnych, co pozwalało mu przechodzić trudne odcinki „swobodnym” wspinaczką. Przejdźany marszrut okazał się trudny, pracochłonny i długi, pomimo wysokiej szybkości jego przejścia. Ogólny kąt nachylenia ściany jest bardzo wysoki, około 74°. Wiele odcinków trudnego wspinania, zarówno psychologicznie, jak i fizycznie. Takie odcinki trzeba przechodzić „swobodnym” wspinaniem, mając wysoki poziom przygotowania, ponieważ ITO jest po prostu niemożliwe do zastosowania (zniszczona skała). Szczególną uwagę należy zwrócić na punkty asekuracyjne. Haki kotwiące są wbijane w ślepe szczeliny samym czubkiem lub ustawiane w kawernach poziomo. Kamaloty okresowo wysuwają się ze szczelin kalcytowych. Miejscami trzeba długo czyścić relief, aby przejść go i zorganizować niezawodne punkty asekuracyjne. W górnej części jest obecne trudne ITO z elementami wspinaczki po rumowiskach bloków na nawisie. Tam też wbito 2 haki sztyftowe. Nowy marszrut jest trudniejszy od marszrutu Dorro K., 2003 r. – 6A kat. trudn., o rząd wielkości trudniejszy od marszrutu nr 12 zespołu Sankt–Petersburg – 2, który przeszliśmy w 10,5 godz. Marszrut Syszczikowa A., 2017 r. – 5B – został przez nas przejdziemy w 12,5 godz. Na przejście danej linii zużyliśmy 19,5 godz. marszowych. W związku z powyższym, uważamy, że marszrut odpowiada 6A kategorii trudności. To opinia wszystkich uczestników zespołu: Żigalowa A.W., Loginowa I.A., Kriwoszejewa M.L. Zespół w tym składzie dokonywał wejść w okresie zimowym: 2016 r.:

• pik Swobodnoj Korei – 6A kat. trudn. Biezzubkina W. — w 29 godz. marszowych;
• pik Swobodnoj Korei – 6A kat. trudn. Pierwsze przejście (marszrut „Krasnojarski”).

2017 r.:

• pik Gajkomd Główny – 6A kat. trudn. Pierwsze przejście (po ścianie SE) – w 24,5 godz. marszowych.

Wykres wejścia na w. Gajkomd (Kiazi) Główny, 3171 m, przez centralną lewą część ściany SE, marszrut „Niebo stycznia”

Opis po odcinkach

Początek marszrutu – w 50 m na prawo od marszrutu Ajuszejewa D., 2017 r. Dobry punkt orientacyjny – duża płyta „rękawica”, odstająca od ściany. Zacząć po żlebie i dalej po kominie po lewej stronie niej.

R0–R1. 50 m, 40°, II. Po stromym śnieżnym żlebie w górę pod nawieszenie. Stacja na półce między dwoma kominami.

R1–R2. 40 m, 60°, V. Od stacji w prawo w górę, po prawym kominie, wspinaniem w szerokim rozporze. Wyjście na półkę z krzakami między „rękawicą” a ścianą. Stacja na półce na hakach.

R2–R3. 20 m, 75°, VI, A2. W górę po żółtej stromym ściance ze szczelinami:

• najpierw lekko w prawo;
• potem zbierać w lewo. Wyjście do małego drzewka, stacja wiszący.

R3–R4. 35 m, 70°, VI. W górę w lewo w ściance z dobrym reliefem za załom. Wyjście do łagodnych skał z trawiastymi kępami. Stacja na półce.

R4–R5. 40 m, 50°, III. W górę po prostych skałach w kierunku nawisu rdzawe-go kąta. Na przemian:

• „baranich łbów”;
• kęp trawy. Stacja półwisząca w krótkim wewnętrznym kącie.

R5–R6. 25 m, 60°, VI. Po kącie w górę, przejście w prawo. Wyjście na pochyłą półkę. Stacja na półce we wnętrzu kąta pod rdzawym nawisem. Z lewej strony mała grota.

R6–R7. 30 m, 85°, VI, A2. W górę w prawo po cienkiej szczelinie pod rdzawym nawisem na fifach i hakach. Miejscami fifa ustawia się na reliefie. Szczelina miejscami ślepa, kończy się. Przejście przez nawieszenie w podstawę komina. Stacja za załomem na naturalnym reliefie i hakach.

R7–R8. 30 m, 60°, V. W prawo w górę po logicznym pochyłym kominie wewnątrz dużego wewnętrznego kąta za załom ściany. Niewygodna stacja na swoich punktach.

R8–R9. 30 m, 65°, V. Po pochyłej ściance z kępami trawy w górę. Na przemian „baranich łbów” z grządkami. Stacja na półce.

R9–R10. 50 m, 50°, V. Po krótkim wewnętrznym kącie w górę, i dalej w prawo po „baranich łbach” wyjście na małą półkę. Stacja na swoich punktach, relief bogaty.

R10–R11. 30 m, 60°, V. Po ściance ze szczeliną w górę w lewo do małej półki pod pionową ścianą.

R11–R12. 25 m, 70°, V+. Po stromym ściance ze szczeliną w górę w prawo w podstawę dużego skalnego „palca”. Po pochyłych półkach w prawo do wewnętrznego kąta. Stacja na półce pod kątem na swoich punktach.

R12–R13. 30 m, 90°, VI, A2. Duży pionowy wewnętrzny kąt, którego lewa ścianka nawisa. Utworzony przez duży granitowy skalnik w formie „palca” na wspólnym zdjęciu. W górę lekko w prawo. Wyjście na małą półkę.

R13–R14. 50 m, 65°, IV. W prawo trawers po półce dalej w górę po wewnętrznym kącie, na przemian ścianki i półki z trawą. Wyjście na bastion po nawieszonej rdzawo-białej ściance. Stacja na pochyłej półce na reliefie.

R14–R15. 50 m, 80°, VI, A2. Po stromym rumowisku skalnym w górę na ITO, za załomem po szczelinie w lewo wyjście na półkę ze śniegiem. Stacja na półce pod ścianką.

R15–R16. 20 m, 50°, III. Trawers po śnieżnej półce w lewo za kąt około 20 m. Stacja na półce u podstawy białej ścianki z czarną plamą.

R16–R17. 50 m, 70°, V+, A1. Z półki w górę po ściance, najpierw w prawo, potem zbierać w lewo. Miejscami jest mech i kępy trawy, które utrudniają wspinaczkę i asekurację. Wygodna stacja. Stacja na żebrze z lewej.

R17–R18. 15 m, 65°, V. W lewo za żebro wyjście do półki. Dalej w górę po kącie wyjście do niszy, stacja R18 na półce pod nawisem. Miejsce noclegu zespołu w namiocie.

R18–R19. 25 m, 60°, VI, A1. Trawers w lewo po półce i po szczelinie około 10 m. Dalej przez nawieszenie w górę do podstawy dużego żółtego wewnętrznego kąta. Stacja półwisząca.

R19–R20. 60 m, 90°, VI, A2. Duży pionowy wewnętrzny kąt. Miejscami nawieszony, z cienkimi szczelinami i pęknięciami. Wiele „żywych” kamieni. Przejście wymaga uwagi, ponieważ wszystko, co spada w dół, trafia w pozostałych uczestników zespołu.

R20–R21. 40 m, 75°, VI, A1. Od stacji w górę kontynuować po kącie do białej plamy po prawej na ścianie, tuż obok wbity jest hak sztyftowy z pętlą do gaszenia wahnika. Możliwa organizacja pośredniej stacji. Dalej trawers w lewo po szczelinie z kępami trawy i w górę do podstawy nawieszonej żółto-białej ściany ze szczeliną pośrodku. Stacja wiszący. Wbity i pozostawiony hak kotwiczący z karabinkiem do gaszenia wahnika.

R21–R22. 50 m, 110°, VI, A3. KLUCZOWY ODCINEK. W górę po szczelinie w nawieszonej ścianie na ITO. Ścianki szczeliny są zniszczone, więc trzeba iść po cienkich narysowanych rysach obok podstawowej szczeliny. Z powodu silnego nawisu przejście tego odcinka jest niezwykle powolne i pracochłonne. Pośrodku, z powodu ubóstwa reliefu, trzeba było:

• wbić dla asekuracji 2 haki sztyftowe (ucha skręcone);
• zrobić kilka kroków na dziurkowatych skałkach po nawisie. Wyjście za załom na półkę do żebra ściany. Stacja na półce. Trzeci uczestnik, schodząc ze stacji R21, oderwał się od ściany na 15 m.

R22–R23. 50 m, 50°, III. Po ściance wyjście na żebro. Po żebrze, w górę, przez serię pochyłych ścianek wyjście na półkę, niedaleko od zejścia marszrutu Dorro K. – 6A. Dalej niedużym wahnikiem w dół w lewo około 10 m, zachód – śnieżny żleb.

R23–R24. 370 m, 35°, I. W górę po prostym osypowym stoku w kierunku wierzchołka.

R24–R25. 100 m, 45°, I. Przez zwały dużych kamieni wyjście na wierzchołek Gajkomd (Kiazi) Główny, 3171 m.

Zejście po marszrucie 2A kat. trudn.

Pik Gajkomd (Kiazi) Główny – 3171 m

29 stycznia 2018 r. 16:19

Wierzchołek Gajkomd (Kiazi) Główny – 3171 m, R25

Przejście odcinka R2–R3

Odcinek R3–R4

Praca na odcinku R6–R7

Przejście odcinków R8–R11

Odcinek R11–R12

Praca na odcinku R12–R13

Przejście odcinka R14–R15

Górna część odcinka R14–R15

Przejście odcinka R16–R17

Odcinek R17–R18

Wyrównanie półki pod nocleg w niszy na stacji R18. Nocleg w namiocie 28–29 stycznia 2018 r.

Przejście odcinka R19–R20

Początek pracy na kluczowym odcinku R21–R22

Odcinki R19–R21. Widok z góry, z poręczami

Przejście kluczowego nawieszonego odcinka R21–R22

Zespół na wierzchołku Gajkomd (Kiazi) Główny – 3171 m, 29 stycznia 2018 r., 16:19

Kartka z wierzchołka zespołu Sankt–Petersburg – 1 (Iwanow A.S., Peniajew I.N., Kondraszkin S.W.). Zdjęta 29 stycznia 2018 r. o 16:19