PASAZPORT

1. Klasa — skalna

2. Kaukaz Wschodni, Pasmo Skalistyj, dolina Armchi Czeczeńsko-Inguskiej ASRR

3. Szczyt Girioč Główny 3171 m, południowo-zachodnią ścianą (patrz załącznik 2)

4. Przypuszczalnie 5B kategoria trudności pierwszego przejścia

5. Różnica wysokości: ≈ 500 m ≈ 510 m Długość: 555 m – 565 m Długość odcinków 5–6 kategorii trudności: 390 m – 400 m Średnie nachylenie głównych odcinków: 50–60° (485 m) Z tego 6 kategoria trudności — 85 m (85°)

6. Wbite haki: Skalne: 127 Śrubowe: 11 Zakładki: 6 Lodowe: brak

7. Godzin marszowych drużyny: 21 (bez uwzględnienia zejścia) i 3 dni

8. Nochewki: 1 — na pochyłej półce skalnej 2 — na szczycie

9. Kierownik: Goriń Władimir Wasiljewicz, KMS ZSRR Uczestnicy: Raskazow Aleksandr Walentinowicz, MS ZSRR Negodiajew Aleksiej Pietrowicz, 1-szy sp. razriad Amirchanow Abdusłam Magomiedowicz, 1-szy sp. razriad

10. Trener: Porochnia Jurij Iwanowicz, PMS ZSRR

11. Wyjście na trasę: 10 lipca 1983 r. Szczyt: 11 lipca 1983 r. Powrót: 12 lipca 1983 r.

Różne edycje map podają następujące nazwy obiektu wspinaczki: «Gajkomd» (edycja 1943 r.) «Gir-čoč» (1965 r.) «Girioč» (1965 r.), ale transkrypcja lokalnej nazwy bardziej odpowiada nazwie «Girioč» (słownik toponimiczny, tom 2, wyd. «Groznienskij rabočij», 1980 r.)

W związku z tym drużyna przyjęła nazwę szczytu «Girioč».

Schemat trasy w symbolice (УНАА) M 1:2500

Taktyka działania drużyny.

10 lipca 1983 r.

O godzinie 6:00 drużyna wyszła z biwaku pod początek trasy i para Raskazow—Negodiajew rozpoczęła pracę na dolnej części trasy. Przebyto 50 m po nieskomplikowanych skałach z trawiastymi półkami, następnie przedłużono linę i przebyto jeszcze 30 m do organizacji punktu mocowania poręczówki (tur kontrolny). Dalej droga prowadziła przez komin, w którym przebyto 4 liny (160 m), z Raskazowem idącym na przedzie, organizującym poręczówkę, po której wchodzili pozostali uczestnicy drużyny. Na odcinku R6–R7 drużyna wyszła z komina, wchodząc po jego lewej stronie pionowej, czerwonej ścianie na pochyłą dużą półkę, na której urządzono nocleg (godzina wyjścia — 16:30) i złożono 2-gi tur kontrolny. Do góry została jeszcze jedna lina.

11 lipca 1983 r.

O 9:00 para Raskazow—Goriń rozpoczęła pracę na trasie, przechodząc zawieszoną poprzedniego dnia linę i następnie około 30 m w prawo—w górę na pochyłą półkę, z której Raskazow, asekurowany przez Gorińa, rozpoczął przechodzenie 50-metrowej ściany R9–R10, na początku z małą ilością pęknięć i zaczepów, następnie litej (haki śrubowe), a w górnej części przechodzącej w pionową ścianę z niewyraźnie zaznaczoną szczeliną, po której wewnętrzny kąt R10–R12 wyprowadził na dużą szeroką półkę, na której zebrała się cała grupa. Przebyto jeszcze 3 liny (R11–R14), grupa wyszła na przedwierzchołkową wieżę, z której poruszając się w kierunku wierzchołka po lewej, osypiskowej części grani, o 19:00 osiągnęła wierzchołek. Przebywszy dalej wzdłuż grani, na osypiskowym ramieniu grupa zorganizowała nocleg.

12 lipca 1983 r.

O 9:00 grupa rozpoczęła ruch dalej w dół wzdłuż grani i w dół, w stronę zejścia według trasy 1 kategorii trudności, następnie po trawiastych stokach w stronę ścieżki prowadzącej do koša, po której podeszli o 13:00 do obozu bazowego.

Opis trasy po odcinkach.

Od początkowego noclegu w obozie bazowym w rejonie górnego koša wejście po trawiastym stromym stoku pod południową ścianę zajmuje około 1 godziny. Traversując stok pod ścianą w lewo, w kierunku dużego skalnego żlebu, z dużym żandarmem po lewej i dnem żlebu (skały typu «baranich łbów») wchodzimy na 150 m do podstawy ściany 10-3. Trasa na ścianie ograniczona jest dwoma ogromnymi, zbieżnymi w górnej części ściany kominami, i w dolnej części prowadzi przez prawy komin. Na początku trasy w żlebie złożony jest dla orientacji tur z kamieni.

Od tura wejście prosto w górę po ścianie 80 m (R1–R2) po skałach 4 kategorii trudności, z trawiastymi półkami i ściankami z «żyjącymi» kamieniami (5 skalnych haków) do niewielkiej półeczki na 2–3 osoby, na której na haku śrubowym zawieszony jest 1-szy tur kontrolny. Z półeczki wejście po ścianie około 17 m, skały 4 kategorii trudności, 50–55° na niewielkie ramię, z lewej części którego w górę idzie komin (około 25 m) z pionowymi ściankami 5 kategorii trudności (ubezpieczenie hakami — 3 skalne haki i 1 zakładka), na wyjściu z którego jest niewielkie osypiskowe ramię, a powyżej — schodkowa ścianka 4 kategorii trudności, 80°, po przejściu jeszcze 8–10 m, można zorganizować poręczówkę (odcinek R2–R3).

Od końca poręczówki jeszcze 8 m po schodkowej ściance, omijając z prawej strony niewielki grzebień, w miejscu jego podejścia do ścianki przejść do początku komina R1,3–R4 (po którym (skały 5 kategorii trudności), pochylenie dna komina 70–75°, ścianek 80–85°) wejście do końca liny. Dalej 40 m — kontynuacja komina (R4–R5), do jego przewieszonej części. Wejście po lewej, miejscami prawej części komina, ścianki pionowe, zaczepów mało. Z końcowego punktu odcinka (R4–R2, duża nisza w kominie) wejście 5 m po lewej pionowej ściance komina i dalej kominem w górę (R5–R6) do jego górnej części (skały mokre) z przewieszonym dużym kamieniem, omijając go z prawej strony, zostawiając go po lewej, wychodzimy na osypiskową półkę («żywe» kamienie), od której idzie w górę kontynuacja komina (60 m), szerokości 8–10 m.

Od platformy w lewo—w górę (R6–R7) po pionowej lewej ściance komina (czerwone skały z małą ilością zaczepów) wejście w lewo—w górę 50 m (R8–R9 haków) na dużą skalną platformę, na której złożony jest 2-gi tur kontrolny. Na platformie można zorganizować nocleg, to duża monolitna, lekko pochyła płyta. Od platformy w górę idzie górna trójkątna część ściany, ograniczona dwoma zbieżnymi kominami.

Wejście od 2-go tura kontrolnego 40 m w górę (R7–R8) (3 haki) po skałach typu zniszczonego wewnętrznego kąta 4 kategorii trudności z «żyjącymi» kamieniami, do niewielkiej półeczki na 2–3 osoby pod podstawą płytowej części ścianki. Stąd po prawej części ściany (R8–R9), po płytach (5 kategorii trudności, 80°) wejście 25 m do pochyłej półki (30°, 3 kategoria trudności), prowadzącej w górną część prawego komina pod przewieszenie. Z połowy półki wejście 20 m po płytach z bardzo małą ilością zaczepów (trudne wspinanie 6 kategorii trudności, 70–75°) do gładkiej części ściany («lustro»), po której wejście jeszcze 6 m z ITO (5 haków śrubowych, drabinki) pod podstawę pionowej szczeliny (8–9 m), możliwej do przejścia z drabinkami (3 skalne, 1 śrubowy hak) i wyprowadzającej w zniszczony wewnętrzny kąt (15 m, 60°, 5 kategorii trudności) w górnej części którego można zorganizować punkt asekuracyjny. Ten odcinek (R9–R10) — kluczowy odcinek trasy.

Dalej po wewnętrznym kącie, składającym się z bloków z dużą ilością «żywych» kamieni (odcinek R10–R11, 25 m, 80°, 4 kategoria trudności) wychodzimy na rozległą szeroką półkę, na której można zorganizować nocleg. Z półki prosto w górę na przedwierzchołkową wieżę 2 liny (40 m i 50 m) skał 5 kategorii trudności, 80°, z asekuracją hakami, i dalej po wewnętrznym kącie (20 m, 70°, 5 kategorii trudności) z gładkich płyt wyjście na górę przedwierzchołka do dużego kamienia (odcinek R11–R14). Na tym część skalna trasy się kończy. Dalej ruch równoczesny, trzymając się lewej osypiskowej części grani ku wierzchołkowi.

Z wierzchołka, zjeżdżając po osypisku, poruszać się w kierunku północnym, przecinając w górnej części 3 osypiskowe żleby, i następnie po widocznej ścieżce zjazdowej, najpierw osypiskowej, potem trawiastej, zjazd w dół do ścieżki prowadzącej do košy, i dalej do obozu bazowego.