Paszport wejścia

I. Klasa wejścia — skalna.

II. Rejon wejścia — Kaukaz Wschodni, Grań Skalistaja, dział wodny rzek Armchi–Assa. Czeczeńsko-Inguska ASRR.

III. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — Girecz Głownaja, 3171,7 m, lewym żlebem Południowej ściany i Zachodnim grzebieniem.

IV. Charakterystyka trasy:

a) różnica wysokości na trasie — 920 m b) długość trasy — 2970 m c) średnie nachylenie trasy — 35°

V. Wbite haki dla asekuracji (dla stworzenia ITO):

skalne — 4 szt., lodowe — brak, śrubowane — brak

VI. Liczba godzin marszowych na trasie:

do wierzchołka — 8 godz.

VII. Liczba noclegów i ich charakterystyka: brak

VIII. Proponowana kategoria trudności — 1B

IX. Nazwisko i imię lidera, uczestników i ich kwalifikacje:

1. KOZOROZOW A. G. — 1-sza kategoria
2. SIDENKO F. F. — 1-sza kategoria
3. ŁUKONIENKO A. W. — KMS
4. KUROCZKIN A. G. — KMS

X. Trener drużyny — KUROCZKIN A. G.

XI. Data wyjścia na trasę i powrotu do bazy:

a) wyjście na trasę — 30 września 1984 r.

b) zdobycie wierzchołka — 30 września 1984 r.

c) powrót do bazy — 30 września 1984 r.

Zdjęcie I. Widok ogólny wierzchołka Girecz Głownaja

1. Girecz Głownaja, 3171,7 m, 5B kat. trudn., skalna, przez centrum Południowej ściany, pierwsze wejście — A. Kuroczkin, 1983 r. (a/o „Ułłutau” — III mistrzostwa Kaukazu, klasa skalna, II miejsce).
2. Girecz Głownaja, 3171,7 m, 5B kat. trudn., skalna, przez Południowo-Zachodnią ścianę — W. Gorin, 1983 r. (a/o „Ułłutau”).

Opis rejonu wejścia

Obiekt wejścia — masyw Girecz (Gajkamd) — 3171,7 m, położony na Kaukazie Wschodnim, w południowej części Czeczenii i Inguszetii w Grzędzie Skalistej, na granicy z Północno-Osetyjską ASRR.

Masyw Girecz (Girecz Głownaja — 3171,7 m, Girecz Centralna — 3100 m, Girecz Wschodnia — 3162 m) położony jest w centrum odcinka Grzędy Skalistej (Cej–Łam), ograniczonego dolinami rzek Terek i Aassa.

W tym paśmie znajdują się wierzchołki:

• wszystkim znana góra Stołowa — 2993,3 m,
• Dżarłam — 2867,9 m,
• Girecz — 3171,7 m.

Na wierzchołek Girecz Głownaja wytyczono dwie trasy 5B kat. trudn.:

1. Przez centrum Południowej ściany, pierwsze przejście — A. Kuroczkin, 1983 r. (a/o „Ułłutau” — III mistrzostwa Kaukazu, klasa skalna, II miejsce).
2. Przez Południowo-Zachodnią ścianę — W. Gorin, 1983 r. (a/o „Ułłutau”).

Na 21 km Drogi Wojskowo-Gruzińskiej do rzeki Terek wpada jej lewy dopływ — rzeka Armchi. Droga samochodowa doprowadzi do sanatorium „Armchi” (12 km), tutaj kursują autobusy z miasta Ordżonikidze. Z sanatorium do wsi Guli (12 km) można dostać się na przypadkowym transporcie, który pojawia się bardzo rzadko.

Z wsi Guli przejść dobrą ścieżką wierzchowską pod przełęcz 2050 m do źródła u dużych głazów — ostańców. U źródła — baza. Od wsi Guli do bazy około 1,5–2 godz. marszu.

Od bazy do ściany masywu Girecz — 1 godz. marszu w kierunku północnym.

Struktura skał: duże monolitne bloki, poprzecinane dużymi pęknięciami-rozłamami. Duża liczba drobnych pęknięć i mikroreliefu przeplata się z gładkimi przewieszkami.

Rodzaj skał: skamieniały wapień — miękki dolomit. Na całym masywie brak wody.

Opis wejścia na wierzchołek Girecz Głownaja (3171 m) lewym żlebem Południowej ściany

Droga od biwaku u początku źródła po 25° trawiastym stoku, wejście pod trasę zajmuje 1 godz. 30 min, po prawej i lewej stronie małe kaniony.

Trawers 300 m w prawy kanion do wyraźnie zaznaczonego żlebu po prawej stronie. Wąskim żlebem z osypnym stokiem o nachyleniu 25–30° — 470 m do pierwszego skalnego wzniesienia. „Żywe” kamienie, połączenie!

Po prostych zniszczonych skałach w żlebie o nachyleniu 55–60° — 30 m do rozszerzenia żlebu. Dalej 260 m po stromym osypisku, zasypanym głębokim śniegiem do pionowej ścianki. Obchodzimy w lewo 40 m i przez wąską szczelinę — wyjście na prawo na stok. 320 m po osypnym, zaśnieżonym stoku pod wysokie skalne „zęby” strażników na grani. Z lewej strony na grani omijamy „strażników”, trawersując po 25° stoku w prawo 210 m z wyjściem na grań. Punkt orientacyjny — skalna nisza w strażniku na grani.

Trawers w górę 300 m po 30° śnieżnym stoku grani do skalnego „strażnika”; „strażnika” po lewej 30 m po półce. Dalej zejście 50 m na zaśnieżoną grań po 35–40° zniszczonych skałach, 150 m po zaśnieżonej grani w górę, 60 m po 30–40° średnim osypisku — wejście na przełączkę między dwoma „strażnikami”.

Prawy duży „strażnik” z „rżawymi” płytami omijamy po półce 60 m (asekuracja, poręcz, haki!). Wyjście na zaśnieżoną grań 60 m.

Dalej po 25–40° prostych, zniszczonych skałach grani aż do ścianki przedwierzchołkowej grani. Spoza ścianki trawersem w lewo 5 m — do rozpadliny (asekuracja, haki!). Po 80° rozpadlinie w górę 8 m na grań. „Żywe” kamienie! Po ostrej skalnej zniszczonej grani 40 m i dalej po 30° prostych skałach 20 m — wyjście na wierzchołek.

Od biwaku do wierzchołka 7–8 godz.

Zejście z wierzchołka ścieżką wejścia 4 godz. 30 min.

Tabela trasy według odcinków