Sprawozdanie z pierwszego wejścia zespołu z Inguszetii w ramach zimowych mistrzostw alpinizmu na szczyt Gajkomd Centralna 3100 m

prawym kontrforsem południowej ściany. Przypuszczalnie 5B kat. trudn.

Trasa "SOWA". Kierownik: Andriejew A.B.

Paszport wspinaczki

Rejon 2.9. Od przełęczy Krestowy do wierzchołka Szawiklde
Gajkomd (C), 3100 m, prawym kontrforsem południowej ściany
Proponowana kategoria — 5B kat. trudn., pierwsze wejście
Charakter trasy: skalna
Różnica wysokości na trasie: 1000 m. Długość trasy: 1330 m. Długość odcinków:
- I kat. trudn. — 500 m
- II kat. trudn. — 40 m
- III kat. trudn. — 100 m
- IV kat. trudn. — 500 m
- V kat. trudn. — 140 m
- VI kat. trudn. — 50 m Średnie nachylenie:
- części ściennej trasy — 70°
- całej trasy — 60°
Użyto punktów asekuracji:
- Razem/ITO — 99/12
- skalnych haków — 72
- elementów zaklinowanych — 26
- haków szlamburrowych — 1 Pozostawiono punktów asekuracji na trasie:
- Razem — 2
- skalnych haków — 2
- szlamburrowych — 1
Godziny pracy zespołu:
- 20 h, 2 dni
- z tego praca na trasie: 20 h, 2 dni
Kierownik:
- Andriejew A.B. KMS Uczestnicy:
- Siemionow M.A. KMS
- Korżakow N.Ju. KMS
- Monaenkow A.W. KMS
Trener:
- Kopiłow A.M. KMS, instruktor 2 kat.
Ustawienie BL, zaopatrzenie pod początek trasy: 5 lutego 2017 r. Trasa rozpoczęta: 7:30 5 lutego 2017 r. Wyjście na wierzchołek: 16:40 6 lutego 2017 r. Powrót do BL: 14:10 7 lutego 2017 r. Zejście z wierzchołka: po 4B
Zespół z Inguszetii
Odpowiedzialny za sprawozdanie: Siemionow M.A. tel. +7 (906) 724–94–53 aravigehc@mail.ru

Ogólne zdjęcie masywu Gajkomd z południa. Zdjęcie z 24 listopada 2015 r. z BL 2020 m.

Trasa zespołu: lewą granią południowo-zachodniego żebra A. Donskow, 2015 r.
Pośrodku południowo-wschodniej ściany A. Charitonow, 1986 r.
W lewej części południowo-wschodniej ściany K. Dorro, 2003 r.
Pośrodku południowej ściany A. Kuroczkin, 1983 r.

Przegląd rejonu wspinaczki

Masyw wierzchołków Gajkomd jest położony w Skalistym grzbiecie Wielkiego Kaukazu, w części grzbietu między rzekami Terek (na zachodzie) i Assa (na wschodzie).

Wierzchołek Gajkomd Centralna:

Jest trzecim pod względem wysokości wierzchołkiem masywu, ustępując wysokością wierzchołkom Głównej i Wschodniej.
Wcześniej w klasyfikatorze miał nazwę "Girecz".
Wzdłuż grzbietu Skalistego do wierzchołka Gajkomd z zachodu przebiega granica administracyjna między Republikami Inguszetii i Osetią Północną — Alanią, dalej biegnie na północ.

Trasa wspinaczki i podejścia do wierzchołka są położone na terenie rejonu dżejrachskiego Republiki Inguszetii.

Bazę najlepiej rozbić w rejonie przełęczy Bieszt, 100 m nie dojeżdżając do skrętu na strażnicę graniczną "Oddział Bieszt", w lewo po stoku na polanie w odległości 100 m od drogi. Tutaj przez cały rok jest woda przy ujęciu wody.

Przepustki graniczne do rejonu wierzchołków Gajkomd nie są wymagane, jednak na strażnicy należy uprzedzić o swoim pobycie w rejonie.

Stabilna łączność komórkowa tylko w sieci Beeline. Pogoda w rejonie jest stabilna, śnieg na trasach topnieje bardzo szybko. Zimą, po obfitych opadach śniegu, należy być ostrożnym w żlebach i na zawietrznych stokach — możliwy jest zejście lawin.

Podejście pod trasę: 1 h. Poruszać się drogą do żlebu, który wyprowadza pod południową ścianę wierzchołka Gajkomd Centralna, w górę żlebem i w środkowej części przejść na prawy brzeg, dalej po trawiastych stokach — podejście pod sam prawy kontrfors.

Początek trasy po szerokiej długiej trawiastej półce na lewo od kontrforsu.

Trasa jest dość monolityczna, pomimo obecności śniegu na półkach — sucha. Luźno leżących kamieni na trasie praktycznie się nie spotyka. Rzeźba jest bardzo różnorodna:

dużo ślepych pęknięć
często problem z organizacją punktów asekuracji
w większości użyto haków kotwiących

Zejście po 4B. Górna część trasy jest kluczowa. Śladów bytności człowieka na trasie nie znaleziono. Z wierzchołka zdjęto kartkę 5 lutego 2017 r. zespołu z Petersburga, trasa nr 13.

Numer odcinka	Haki	Elementy zaklinowane	Długość odcinka	Nachylenie	Trudność
R0–R1	5	4	30 m	60–70°	IV+, V
R1–R2	3	2	50 m	60°	III+
R2–R3	3		50 m	75°	IV+
R3–R4	3	1	50 m	75°	IV+
R4–R5	2	1	50 m	65°	IV+
R5–R6	3		50 m	70°	IV+
R6–R7	3		50 m	75°	IV+
R7–R8	2	2	50 m	70°	IV+
R8–R9			100 m	40°	I+
R9–R10	3		50 m	60°	IV-
R10–R11	6	4	40 m	80°	V+
R11–R12	5	1	50 m	70°	V
R12–R13	4	3	50 m	70°	IV
R13–R14	3		50 m	60°	III
R14–R15	4		50 m	65°	IV-
R15–R16	3	2	50 m	75°	IV+
R16–R17	3		50 m	40°	II+
R17–R18	4	4	40 m	80°	V+
R18–R19	8	4	50 m	85°	VI-
R19–R20	6		50 m	75°	V-
R20–R21			300 m	45°	I+

Wykres ruchu po trasie

Opis trasy

R0–R1 — V kat. trudn., 70°, 20 m w górę szczeliną, punkt orientacyjny — drzewo nad szczeliną. IV kat. trudn., 60°, 30 m. Wygodna stacja. R1–R2 — III kat. trudn., 50–60°, 50 m w górę po pochyłych ściankach do szerokiej, poziomej trawiastej półki. Wygodna stacja. R2–R8 — IV–IV kat. trudn., 60–75°, 6 lin (około 50 m) w górę kontrforsem po systemie ścianek, półek i wewnętrznych kątów — wyjście na ogromne pochyłe trawiaste pole. Wszystkie stacje wygodne, problemy z punktami asekuracji, stacje przeważnie zorganizowane tylko na kotwach. R8–R9 — I kat. trudn., 30–40°, 100 m w górę w lewo do ogromnego groty nad półką, wygodny biwak przed grotą lub w grocie na kilka namiotów. Od groty trochę w dół i trawers w prawo, do niewyraźnie zaznaczonego wewnętrznego kąta u jego podstawy — stacja. Wygodna stacja. R9–R10 — IV kat. trudn., 60°, 50 m w prawo w górę po ściance, przechodzącej we wewnętrzny kąt, i po nim w lewo w górę — wyjście na szeroką pochyłą śnieżną półkę (możliwy biwak). Wygodna stacja. Po półce w górę do podstawy wewnętrznego kąta. R10–R11 — V kat. trudn., 80°, 40 m w górę po wewnętrznym kącie — kominie do występu, na występie stacja. Średnio wygodna stacja. R11–R12 — V kat. trudn., 65–70°, 50 m: z występu skomplikowany trawers w lewo, przejście w inny wewnętrzny kąt (ITO), po wewnętrznym kącie w górę w kierunku dużej skały, duża skała jest obchodzona z prawej strony. Wygodna stacja. R12–R13 — IV kat. trudn., 65–70°, 50 m w lewo w górę po wewnętrznym kącie i dalej w górę po systemie wewnętrznych kątów i pólek — wyjście na poziomą półkę. Wygodna stacja. R13–R16 — od III do IV kat. trudn., 60–75°, 3 liny (około 50 m) po nieskomplikowanych skałach niewyraźnie zaznaczonego kontrforsu w górę w prawo. Z każdą liną trudność wspinaczki i nachylenie zwiększają się — do długiej poziomej półki przed ścianą. Stacje wszystkie wygodne na kotwach, skrajna — na występie (zaklinowanym kamieniu). R16–R17 — II kat. trudn., 0–40°, 50 m prosty trawers po poziomej półce w prawo, w górę w prawo — przejście na inną półkę. Wygodna stacja. R17–R18 — V+ kat. trudn., 80°, 40 m: po półce w prawo za róg i dalej w górę po wewnętrznym kącie. W kącie wygodna stacja, szlam burrowy. R18–R19 — VI kat. trudn., 85°, 50 m skomplikowane wspinanie w górę po wewnętrznym kącie miejscami ITO pod przewieszką, przejście w lewo w inny wewnętrzny kąt i po nim do niewielkiej pólki. Wygodna stacja. Został hak. R19–R20 — V kat. trudn., 75°, 50 m po szczelinie w górę 25 m do wyjścia na grań i dalej najpierw po prawej części grani, potem w lewo — wyjście na grań. Wygodna stacja przez przełęcz, pracująca w górę. R20–R21 — I kat. trudn., 10–40°, 300 m najpierw po grani, przechodzącej w żleb, — w przełączkę między dwoma wierzchołkami. W przełączce biwak (2 namioty). Od przełączki do wierzchołka — 25–30 m.