Pa­sport wsp­ię­cz­ania

1. Re­gion — od przeł. Kre­sto­wy do w. Sza­wikł­de, p. 2.9
2. Szczyt — Gaj­komd Cen­tral­ny, 3100 m n.p.m., po Południowo-Zachodnim żebrze
3. Za­ło­żono — 5A kat. trud., pierw­szo­prze­wod
4. Cha­rak­ter tras­sy: skal­ny

5. Cha­rak­te­rys­ty­ka trasy:

Różnica wzniesień trasy: 700 m. Długość trasy: 850 m. Długość odcinków:

• III kat. trud. — 180 m.
• IV kat. trud. — 100 m.
• V kat. trud. — 160 m.
• VI kat. trud. — 180 m.

Średnie nachylenie części ściennej trasy — 65°; średnie nachylenie całej trasy — 60°

6. Uży­to punk­tów za­bez­pie­cze­nia:

Kot­w­ic ha­czy­ków — 103 (33) ka­mo­lo­tów ele­men­tów — 69 (29) skal­nych — 51 Szla­m­bur­nych ha­czy­ków — 8. Po­zo­sta­wio­no punk­tów za­bez­pie­cze­nia na tra­sie dla or­ga­ni­za­cji sznu­ra bie­gną­ce­go w dół:

• Szla­m­bu­rów — 8 szt
• Kot­w­ic ha­czy­ków — 3 szt

7. Go­dzin cho­do­wych ko­man­dy: 16 g, 2 dni, sp­desz­cz — 3 g
8. Prze­wod­nik: Lo­gi­now Igo­rz Alek­sand­ro­wicz, MS

Ucz­est­ni­cy:

• Ży­ga­łow Alek­sand­er Wła­di­mi­ro­wicz, MS
• Kri­wo­sze­jew Mak­sim Le­oni­do­wicz, MS

9. Trze­ne­rzy ko­man­dy: Ba­łe­zin Wa­le­rij Wi­kto­ro­wicz, MSz, ZTR

Za­cha­row Niko­łaj Niko­łaj­ew­icz, MSz, ZTR

10. Da­ta wy­jścia:

Trasa za­czę­ta: 12:30, 28 sierpnia 2017 r. Wych­o­dz­cie na sz­czyt: 16:00, 29 stycznia 2017 r. Po­wró­cić do BŁ: 22:00, 29 stycznia 2017 r. Sp­desz­cz ze sz­czy­tu: po ścież­ce pod­jazdu

11. Od­po­wie­dzial­ny za ra­port: Ży­ga­łow Alek­sand­er Wła­di­mi­ro­wicz, tel. 8-983-574-84-88; Ad­res e­mail: 0jog@bk.ru
12. Wspinaczka zorganizowana — przez Ministerstwo Sportu Kraju Krasnojarskiego pik Gaj­komo Głów­ny — 3171 m

Ogól­ne zdję­cie masy­wu Gaj­komd z po­łu­dnia. Z ra­por­tu Don­sko­wa A. Zdję­cie 24.11.2015 z BŁ 2020 m n.p.m.

1. Trasa ko­man­dy: le­we­go brzegu Południowo-Zachodniego żebra A. Don­skow 2015 r.
2. środ­ka Po­łu­d­ni­o­wo-Wschod­niej ścia­ny A. Cha­ri­to­ni­now, 1986 r.
3. le­wej czę­ści Po­łu­d­ni­o­wo-Wschod­niej ścia­ny K. Dor­ro, 2003 r.
4. w środ­ku Po­łu­d­ni­o­wej ścia­ny A. Ku­rocz­kin, 1983 r.
5. P/­P po Południowo-Zachodnim żebrze, or­y­gi­nal­na 5A I. Lo­gi­now, 2017 r.

Ogól­ne zdję­cie szczytu

• 1 — po le­wej gra­ni Po­łu­d­ni­o­wo-Za­chod­nie­go że­bra, 4B (Don­skow A., 2015 r.)
• 2 — P/­P, po Po­łu­d­ni­o­wo-Za­chod­nim że­brze, or­y­gi­nal­na 5A (Lo­gi­now I., 2017 r.)

Pik Gaj­komd Cen­tral­ny, 3100 m n.p.m.

29 stycznia 2017 r. 16:00

Po­łu­pro­fil tras­sy z pra­wej

Z ra­por­tu Don­sko­wa A. 2015 r. Zdję­cie pro­fi­lu tras­sy z pra­wej. Zro­bio­ne z BŁ 2020 m n.p.m. 24 li­sto­pa­da 2015 r.

1 — po le­wej gra­ni Po­łu­d­ni­o­wo-Za­chod­nie­go że­bra, 4B, Don­skow A., 2015 r.; 2 — P/­P, po Po­łu­d­ni­o­wo-Za­chod­nim że­brze, or­y­gi­nal­na 5A, Lo­gi­now I., 2017 r.

F­o­to­pa­no­ra­ma masy­wu Gaj­komd

Ma­s­yw sz­czy­tów Gaj­komd jest roz­ło­żo­ny w Ska­li­stym pa­s­mie Wiel­kie­go Kau­ka­zu, w czę­ści pa­sma mię­dzy rze­ka­mi Terek (od za­cho­du) i As­sa (od ws­cho­du).

Sz­czyt Gaj­komd Cen­tral­ny:

• Jest trze­cim pod wzglę­dem wy­so­ko­ści sz­czy­tem ma­sywu;
• Ustę­puje pod wzglę­dem wy­so­ko­ści Głów­ne­mu i Ws­cho­d­nie­mu sz­czy­towi;
• Wcze­śniej w kla­sy­fi­ka­to­rze miał nazwę „Gi­recz”.

Gra­ni­ca i ge­ogra­fia:

• Wzdłuż grzbietu skal­iste­go pa­sma do sz­czy­tu Gaj­komd od za­cho­du prze­bie­ga ad­mi­ni­stra­cyj­na gra­ni­ca mię­dzy Re­pub­li­ka­mi In­gu­szetia i Osetia Północna — Ala­nia;
• Da­lej gra­ni­ca od­cho­dzi na pół­noc.

Trasa wspinaczki i podejścia są zlokalizowane na terenie rejonu dżejrachskiego Republiki Inguszetii.

Bazowy obóz najwygodniej rozbić w rejonie przełęczy Beszt, 100 m nie dojeżdżając do przejścia granicznego „oddział Beszt”, w lewo po stoku na polanie w stu metrach od drogi. Tutaj przez cały rok jest woda przy ujęciu wody.

Przepustki graniczne w rejon szczytów Gajkomd nie są wymagane, jednak na strażnicy konieczne jest uprzedzenie o swoim pobycie w rejonie.

Stabilna łączność komórkowa sieci Beeline, MegaFon. Ze szczytu łapie MTC.

Po­go­da w okolicy jest sta­bil­na, śnieg na tra­sach scho­dzi bar­dzo szyb­ko.

Zimą, po sil­nych opa­dach śnie­gu, trze­ba być ostroż­nym w ko­lu­arach i na za­wie­trznych stokach — moż­li­wy jest zsuw lawin.

Pod­chód pod trasę 1 g. Trze­ba iść w kie­run­ku po­łu­d­ni­o­wych ścia­n sz­czy­tu Gaj­komd Gł. po tra­wia­stym grzbie­cie, nie do­cho­dząc do ścia­ny 300 m, na wy­płasz­cze­niu grzbie­tu, wy­żej poziomu lasu skrę­cić w pra­wo i pod­jąć pod­cho­dzi­ć pod po­cząt­kiem ko­lu­aru mię­dzy sz­czy­ta­mi Gaj­komd Głów­ny i Gaj­komd Cen­tral­ny. Tu jest po­cząt­kiem trasy.

Trasa jest dość mo­no­lit­na. Re­lief bar­dzo róż­no­rod­ny:

• Głu­chie sz­cze­li­ny, gdzie dla za­bez­pie­cze­nia trze­ba uży­wać tyl­ko ha­czy­ków kot­wi­co­wych
• Duże sz­cze­li­ny, do któ­rych pasują ka­m­lo­ty naj­więk­szych roz­mia­rów
• Czę­sto wy­stę­pu­ją ra­ko­wi­ny i pi­asek.

Sp­desz­cz po ścież­ce pod­jazdu, wy­po­sa­żo­ny w sznu­ry bie­gną­ce w dół.