Pa­s­port wsp­in­acz­ki

1. Rejon 2.9. Od prze­łęczy Kre­sto­wego do szczytu Sha­vi­kl­de
2. Gaj­komd (C), 3100 m npm., lewa strona południowo-zachodniej krawędzi
3. Pro­ponowana — 4B kat. trud­no­ści, pierw­sze wej­ście
4. Cha­rak­ter tras­sy: skal­na
5. Prze­p­ad wy­so­ko­ści: 690 m.

Dłu­gość trasy: 805 m. Dłu­gość od­cin­ków:

• I kat. tr. — 35 m.
• II kat. tr. — 445 m.
• III kat. tr. — 100 m.
• IV kat. tr. — 120 m.
• V kat. tr. — 105 m.
• VI kat. tr. — 0 m.

Śred­nia nach­y­le­nie: czę­ści ścien­nej trasy — 65°; ca­łej tras­sy — 60°.

6. Uży­to punk­tów asek­u­ra­cji:

Ra­zem/ИТО:

• 70/0 haków ska­lnych
• 17 ele­men­tów za­kład­nych
• 53 haki sz­lym­bu­ro­we
• 0 punk­tów asek­u­ra­cji po­zo­sta­wio­nych na tra­sie

Po­zo­sta­wio­ne punk­ty asek­u­ra­cji na tra­sie:

• Ra­zem — 2
• Haki ska­lne — 2

7. Go­dzi­n wę­dro­wa­nia ze­s­po­łu:

20 h, 2 dni, z tego pra­ca na tra­sie: 13 h, 2 dni

8. Kierow­nik:

Don­skow An­drzej Mich­aj­łow­icz, 1-sza ka­t. sp.

Uczest­ni­cy:

• To­ch­jan Ole­sia Ar­te­mo­wna, 1-sza ka­t. sp.

9. Trener:

Motien­ko Niko­laj Ilj­icz, KMS, in­struk­tor 1 kat., nr ud. 754

10. Usta­no­wie­nie obo­zu ba­zo­we­go, za­rzu­ce­nie ładun­ku pod po­czą­tek tras­sy: 24 li­sto­pa­da 2015 r.

Trasa roz­po­czę­ta: 7:30 25 li­sto­pa­da 2015 r. Wyj­ście na szczyt: 14:10 26 li­sto­pa­da 2015 r. Po­wrót do obo­zu ba­zo­we­go: 21:10 26 li­sto­pa­da 2015 r. Spu­stek ze szczy­tu: tą samą trasą

11. Ze­s­pół Pół­noc­no-Ka­ukaz­skie­go Re­g­io­nal­ne­go Po­szu­ki­wa­w­czo-Rat­own­ic­zego

Od­dzia­łu MSZ Ros­ji №12. Od­po­wie­dzial­ny za ra­port:

Don­skow A.M. tel. +7-962-017-82-09 dons­kov91@mail.ru

Ogól­ne zdję­cie masy­wu Gaj­komd z po­łu­dnia. Zdję­cie 24 li­sto­pa­da 2015 r. z obo­zu ba­zo­we­go 2020 m npm.

1. Trasa ze­s­po­łu: lewa krawędź po­łu­dnio­wo-za­chod­nia A. Don­skow, 2015 r.
2. Cen­trum po­łu­dnio­wo-wschod­niej ścia­ny A. Cha­ri­to­now, 1986 r.
3. Le­wa część po­łu­dnio­wo-wschod­niej ścia­ny K. Dor­ro, 2003 r.
4. Cen­trum po­łu­dnio­wej ścia­ny A. Ku­ro­cz­kin, 1983 r.

Zdję­cie pro­fi­lu trasy z pra­wej stro­ny.

Przegląd re­jo­nu wsp­in­acz­ki

Ma­syw szczy­tów Gaj­komd znaj­du­je się w pa­s­mie Ska­li­stym Wiel­kie­go Kau­ka­zu, w czę­ści pa­s­ma mię­dzy rzek­ami Terek (na za­cho­dzie) i As­sa (na wschod­zie).

Szczyt Gaj­komd Cen­tral­ny jest trze­cim co do wy­so­ko­ści szczy­tem masy­wu, ustę­pu­jąc wy­so­ko­ścią Głów­ne­mu i Wschod­nie­mu szczy­towi. Wcze­śniej w kla­sy­fi­ka­to­rze szczyt miał naz­wę "Gi­recz".

Wzdłuż gra­ni skal­nej do szczy­tu Gaj­komd z za­cho­du prze­bie­ga gra­ni­ca ad­mi­ni­stra­cyj­na mię­dzy Re­pu­blik­ami In­gusze­tia i Pół­noc­na Osetia — Ala­nia, da­lej od­cho­dzi na pół­noc.

Trasa wsp­in­acz­ki i doj­ścia do niej są roz­ło­żo­ne na ter­rie­no­riu Re­jo­nu Dżej­rach­skie­go Re­pub­li­ki In­gusze­tia­i.

Oboz ba­zo­wy naj­le­piej roz­bić w re­jo­nie prze­łęczy Besht, 100 m przed skrę­tem na stra­ż­nicę po­gra­nicz­ną "od­dział Besht", w le­wo po stoku na po­la­nie w od­le­gło­ści stu me­trów od dro­gi. Tu­taj przez ca­ły rok jest woda u źró­dła.

Do­ku­men­ty po­gra­nicz­ne w re­jo­nie szczy­tów Gaj­komd nie są wy­ma­ga­ne, jed­nak na stra­ż­ni­cy na­le­ży po­in­for­mo­wać o swo­im przy­by­ciu w re­jon.

Sta­bil­na łącz­ność te­le­fo­n­icz­na tylko w sie­ci Bi­лайн. Po­go­da w re­jo­nie jest sta­bil­na, śnieg na tra­sach stop­ni­uje bar­dzo szyb­ko. Zimą, po sil­nych opa­dach śnie­gu, trze­ba być ostroż­nym w żle­bach i na za­wie­trznych stok­ach — ist­nie­je nie­bez­pie­czeń­stwo la­win.

Doj­ście do trasy 1 h. Na­le­ży się po­ru­szać w kie­run­ku po­łu­dnio­wych ścia­n szczy­tu Gaj­komd Głów­ny wzdłuż tra­wia­ste­go gra­be­nu, nie do­cho­dząc do ścia­ny 300 m, na ła­god­niej­szym od­cin­ku gra­be­nu, wy­żej po­zio­mu la­su skrę­cić w pra­wo i do­jść do po­cząt­ku żle­bu mię­dzy szczy­ta­mi Gaj­komd Głów­ny i Gaj­komd Cen­tral­ny. Tu roz­po­czy­na się trasa.

Trasa jest do­syć mo­no­lit­ycz­na, nie­za­leż­nie od obec­no­ści śnie­gu na pół­kach — su­cha. Wol­no le­żą­cych ka­mien­ni na tra­sie pra­wie nie ma. Re­lje­f jest bar­dzo zróż­ni­co­wa­ny:

• głu­che szcze­li­ny, gdzie do asek­u­ra­cji na­le­ży uży­wać tylko haków ko­twi­ko­wych;
• duże szcze­li­ny, gdzie nad­ają się "ka­ma­lo­ty" naj­więk­szych roz­mia­rów;
• czę­sto spo­ty­ka­ne są mu­szle i klep­syd­ry. Pro­blem z usta­no­wie­niem i nie­za­wod­no­ścią punk­tów asek­u­ra­cji na ca­łej tra­sie nie po­ja­wia się.

Spu­stek po tej sa­mej tra­sie. Gór­na trze­cia część trasy ob­fi­tu­je w róż­ne wy­stę­py re­lje­fu, w od­róż­nie­niu od dol­nej trze­ciej czę­ści, gdzie re­lje­f przy­po­mi­na "bar­nie łby". To war­to wziąć pod uwa­gę przy pla­no­wa­niu spusz­cza­nia się po tej sa­mej tra­sie.

W od­le­gło­ści 50 m od po­cząt­ku trasy zna­le­zio­no sta­cję спу­ско­вую nie mniej niż 10-let­niej da­wno­ści; da­lej po tra­sie śla­dów przej­ścia nie zna­le­zio­no. Ze szczy­tu zdję­to za­pi­skę z 1989 ro­ku, w któ­rej wska­za­no, że w tym sa­mym ro­ku gru­pa wy­ko­na­ła pierw­sze wej­ście na Gaj­komd Cen­tral­ny trasą 5A kat. tr., jed­nak gdzie prze­bie­ga ich trasa — nie wska­za­no.

Pierw­sze wej­ście od­by­ło się przy wspar­ciu kie­row­nic­twa Pół­noc­no-Ka­ukaz­skie­go Re­g­io­nal­ne­go Po­szu­ki­wa­w­czo-Rat­own­ic­zego od­dzia­łu, a także Pół­noc­no-Ose­tyn­skie­go Po­szu­ki­wa­w­czo-Rat­own­ic­zego Od­dzia­łu, któ­ry zor­ga­ni­zo­wał gru­pę ob­ser­wa­cyjną i po­moc w do­star­cza­niu ładun­ków do obo­zu ba­zo­we­go i pod trasę.

Pokonaną li­nię ze­s­pół przy­świe­cił 25-le­ciu utwo­rze­nia MSZ Ros­ji.

| :--: | :--: | :--: | :--: | | 25 | 80 | V | | 15 | 60 | III | | 10 | 60 | III+ | | 30 | 75 | V | | 10 | 65 | IV | | 50 | 50 | II+ | | 10 | 60 | III |

Gaj­komd (C) 3100 mOpis tras­sy

• R1–R2Z żle­bu mię­dzy szczy­ta­mi Gi­recz (Głów­ny) i Gi­recz (Cen­tral­ny) w pra­wo do góry po pro­stych "bar­nich łbach" pra­wej od­łam­ku­ją­cej się soczew­ki skal­nej i da­lej po żle­bie pod na­wi­sa­ją­cy ko­min.
• R2­–R3W pra­wo do góry po szcze­li­nie, za­ro­śnię­tej tra odro­śli­ną tra­wy. Za­li­za­ne ska­ły, ak­ku­rat­ne wsp­na­nie, pierw­szy bez rzuc­ka. Wy­jście na pro­sty po­ro­sły tra­wą skłon.
• R3­–R4Po pro­stych ska­łach w le­wo do góry pod stro­my wzlot na prze­gi­bie kra­wę­dzi.
• R4­–R5дюльфер w sze­ro­ki śnież­ny żleb.
• R5­–R6Po żle­bie za­ku­tym śnie­giem, w górę pod ścia­nę i da­lej w pra­wo wzdłuż ścia­ny, wyjść na po­łu­dnio­wo-za­chod­nią kra­wędź. 2590 m npm — od­po­wied­nie miej­sce na po­bi­wak.
• R6–R7: W górę po pro­stych ska­łach do po­cząt­ku ko­mi­na, od­cho­dzą­ce­go w le­wo za prze­gi­bę ścia­ny.
• R7–R8: Po ko­mi­nie w górę, wyj­ście z ko­mi­na — ak­ku­rat­ne wsp­na­nie się po za­li­za­nej pra­wej czę­ści ko­mi­na. Wy­jście na na­chy­lo­ną pół­kę, po­ro­słą tra­wą; z niej 10 m w le­wo w dół.
• R8–R9: W le­wo w górę po pły­tach i na­chy­lo­nych pół­kach ku ścia­nie i po niej w górę — do po­cząt­ku sze­ro­kie­go ko­mi­na. Począ­tek klu­czo­we­go od­cin­ka.
• R9–R10: 2 m po ko­mi­nie w górę, na­stęp­nie prze­jść w pra­wo na stro­my od­ci­nek sta­li i po nim w górę 20 m. Ską­py re­lje­f, asek­u­ra­cja przez haki ko­twi­ko­we — klu­czo­wy od­ci­nek trasy. Po­ru­szać się w stro­nę roz­wi­nię­te­go w pra­wo we­wnętrz­ne­go ką­ta i po nim w górę przez nie­wiel­ki ka­rz­niz — wyj­ście na na­chy­loną pół­kę.
• R10–R11: Z pół­ki w le­wo w górę po nie­wiel­kim żle­bie i pro­stych ska­łach jego pra­wej czę­ści w kie­run­ku nie­sze­ro­kie­go ko­mi­na.
• R11–R12: Przez ko­min w le­wo tra­wers w kie­run­ku po­cząt­ku nie­sze­ro­kiej szcze­li­ny, za­ro­śnię­tej tra­wą.
• R12–R13Po szcze­li­nie pro­sto w górę do wyj­ścia na na­chy­loną pły­tę. Mo­no­lit­ycz­ny re­lje­f ob­fi­tu­je w mu­szle, klep­syd­ry.
• R13–R14Po płycie w pra­wo w górę — wyj­ście na ścia­nę le­wiej sze­ro­kie­go ko­mi­na. 20 m nie­pro­ste­go wsp­na­nia i wyj­ście na "bal­kon".
• R14–R15W le­wy kąt "bal­ko­nu" i tu­taj w górę — wyj­ście na pro­sty re­lje­f, po­ro­sły tra­wą, wy­pro­wa­dza­ją­cy na przed­szczy­to­wy gra­bień.
• R15–R16Po pro­stym gra­bie­niu — wyj­ście na szczyt.

Lo­gicz­na li­nia, bo­ga­ta w re­lje­fie i do­syć mo­no­lit­ycz­na. W okre­sie przej­ścio­wym i zimą śnieg na tra­sie nie za­trzy­mu­je się, co sprzy­ja umiar­ko­wa­nie bez­piecz­nej ob­sta­now­ce la­win. Do or­ga­ni­za­cji punk­tów asek­u­ra­cji do­brze nadają się "ka­ma­lo­ty" śred­niej wiel­ko­ści, ele­men­ty za­kład­kowe śred­niej wiel­ko­ści; przy­spie­szy i ubez­pie­czy pro­ces po­ko­ny­wa­nia trasy obec­ność w gru­pie haków ko­twi­ko­wych.

Trasa od­po­wia­da za­da­nej po­łu­ka­te­go­rii trud­no­ści i po­zio­mo­wi la­za­nia jest po­dob­na do kla­sy­fi­ko­wa­nych tras tej po­łu­ka­te­go­rii trud­no­ści:

• S. Jego­ri­na na szczyt Mo­nach,
• W. Kuź­nie­cowa na szczyt Stal,
• trud­niej­sza li­nia I. Ga­łu­sto­wa na szczyt Be­ła­ła­ka­ja.