Paszport wspinaczki

Rejon: 2.9, od przełęczy Kreстовый do wierzchołka Шавиклде
Wierzchołek, trasa: Dżarłam Południowo-Wschodni przez Zachodni grzbiet, 3155 m (pierwoprzejście)
Kategoria trudności: 2Б kat. trudn.
Charakter trasy: skalna

Różnica wysokości trasy: 240 m Długość trasy: 810 m Długość odcinków:

2 — 530 m
3 — 80 m
4 — 12 m Pozostawiono haków na trasie: 0

Użyto haków na trasie:
- kotwiczne — 18
- elementy zakładkowe — 16 Godziny marszowe drużyny: 11 ч
Kierownik: Siedych Igor Anatoljewicz, 1-sza kategoria

Uczestnicy:

Borodaenko Iwan Iwanowicz
Drozd Olga Nikołajewna
Jermołenko Maksim Wiktorowicz
Lewczuk Andriej Andriejewicz
Sawczenko Andriej Aleksiejewicz
Seliwierstowa Olga Wiktorowna

Trener: Nazarenko Olga Wiaczesławowna
Wyjście na trasę: 7 maja 2018 r. 5:00 Wyjście na wierzchołek: 7 maja 2018 r. 16:00 Powrót do BЛ: 7 maja 2018 r. 22:00
Odpowiedzialny za raport: Siedych Igor Anatoljewicz, +79298131117.

Zdjęcie ogólne

Zrobione z wierzchołka Dżarłam C (3160 m)

Mapa rejonu

Schemat w symbolach UIAA

Opis trasy

Od obozu Кязи ruszamy do pomnika. Od pomnika zaczyna się wspinaczka na przełęcz Dżarłam.

Noclegi pod przełęczą bliżej stoków Dżarłam Centralna.

Od noclegu wspinaczka po trawiastym stoku pod masywem Dżarłam Centralny tak samo jak na trasę 2Б (Żurawiel 1988). W górnej części trawiasty stok przechodzi w osuwisko i opiera się o „baranie łby”. Przez „baranie łby” i dalej po osuwiskowym stoku podchodzimy do początku trasy Żurawiela.

Od niego w prawo w zapadlisko zjazd 8–10 m (R1–R2) po skałach średniej trudności na osuwiskowy stok i po nim około 30–40 m podchodzimy do kolejnego zapadliska ze zjazdem 10 m na osuwiskowy stok (R3–R4). Oba zjazdy można przejść wspinaczką z ubezpieczeniem na zmianę.

Dalej po półkach osuwiskowych pod początek śnieżnika (R4–R5) i po śniegu wspinaczka 50 m na kant (R5–R6).

Po kancie stroma wspinaczka (60–65°) 50 m z przejściem we wnętrze kąta, który w górnej części kończy się „korkiem”. Pod „korkiem” jest półka, dogodna do asekuracji. Przed wyjściem na półkę ścianka 8 m (R8–R9).

Dalej po półkach, które idą wzdłuż grani (z niewielkim obniżeniem), poruszamy się z asekuracją na zmianę 90–100 m do wyraźnie zaznaczonego wewnętrznego kąta, który wyprowadza na półkę, zjazd po kącie (18–20 m zjazd R11–R12).

Dalej po półkach (asekuracja na zmianę) wychodzimy na grań 80–100 m (R12–R13). Odcinek R13–R14 to wąski komin długości 6 m. Po kominie wyjście na grań, po której przez 280 m podchodzimy pod wierzchołkowy uskok (wspólny marsz). Po skałach średniej trudności wspinamy się na wierzchołek.

Zjazd z wierzchołka ścieżką wejściową. Na zjeździe były zorganizowane dwa zjazdy:

spod „korka” do śnieżnika;
po śniegu.

Grupa dokonała wejścia w maju. Na noclegach używała roztopionej wody, która w nocy przestawała płynąć. Latem wody na noclegach najprawdopodobniej nie ma.

Asekuracja na większości trasy odbywa się o występy. Do organizacji pośrednich punktów asekuracyjnych używano: