Szczyt znajduje się w grupie Teplińskiego Pasma Głównego Wielkiego Kaukazu, w północnej „Pile” Koloty (4168 m), będąc najbardziej na północ wysuniętym szczytem grzbietu.

Pierwsze wejście na Pik Siewiernyj zostało dokonane z doliny Tsaziukom, z wyjściem na wschodni grzbiet Piku, 12 czerwca 1966 r. przez grupę alpinistów z miasta Ordżonikidze w składzie 7 osób (1. kat., pozostali – wyższe kategorie) pod przewodnictwem W. Mieszczeriakowa, instruktor-obserwator – R. Proskuriakow.

Dzień 1

Z miasta Ordżonikidze samochodem jadą drogą Giselską do osiedla Dzuarikau, za którym skręcają w dolinę Kurtaty. Przejeżdżają osiedla:

• Lasz,
• Chidikus,
• Chariskin i dochodzą do mostu przez rzekę Tsaziudon, w miejscu połączenia się jej z rzeką Fiagdon.

Lewym brzegiem rzeki Tsaziudon podążają w górę ścieżką, która po dwudziestu minutach marszu doprowadza do niedużego mostku przez Tsaziudon. Przechodzą most i idą ścieżką po dość szerokim tarasie doliny, porośniętym krzewami i karłowatymi brzozami. Po 2 godz. 30 min. marszu ścieżką wzdłuż rzeki wychodzą z zarośli i kontynuują marsz po trawiastych łąkach alpejskich. Obok niewielkiego górskiego jeziora można rozbić dogodnie biwak.

Dzień 2

Wyjście wczesnym rankiem. Ścieżką, trzymając się brzegu rzeki, podchodzą na morenę lodowca i w pobliżu zboczy Piku Siewiernyj przechodzą 200–300 m jednym z „kieszeni” moreny. Następnie skręcają w prawo i po dużych osypiskach wchodzą w niewielki tróg lodowca.

Potem:

• Pokonują stromy wznoszący się wał przedniej moreny lodowca,
• Zagłębiają się w lodowiec (łagodny, zaśnieżony, ale zupełnie bezpieczny) do 6 trogu,
• Wychodzą z niego w prawo na wschodni grzbiet Piku,
• Wchodzą po 45-stopniowym stoku (zaśnieżonym, miejscami oblodzonym, z fragmentami niezbyt trudnych skał i dużymi osypiskami).

Wchodząc na wschodni grzbiet (stromo urywający się na północ ścianami), idą, związawszy się, w lewo wzdłuż grzbietu. Od moreny do grzbietu około 2 godz. 30 min. marszu.

Na grzbiecie napotykają pięć przełęczy (uskoków), wysokość ich – 20–25 metrów:

• Dwie pierwsze – łagodniejsze, przechodzą ze wzajemnym ubezpieczeniem;
• Pozostałe – z przemiennym ubezpieczeniem, używając występów i haków skalnych z długim ostrzem.

Masywy skalne przeplatają się z odcinkami ostrego śnieżnego grzbietu (ubezpieczenie przemienne).

Za piątą przełęczą grzbiet dochodzi do dużego „żandarma” o wysokości około 50 m. „Żandarm” jest przechodzony po skałach średniej trudności „w лоб” do połowy, a dalej – po otaczającej go z lewej (w kierunku marszu) wąskiej półce (po poręczach).

Za „żandarmem” znajduje się masyw baszty Piku, rozdzielony wąskim stromym żlebem, długości trzech lin. Półka wiedzie na mocno (średniej trudności) zniszczone skały lewego (orograficznie) brzegu żlebu. Skalne brzegi żlebu są strome, a jego dno ze żłobem lawinowym pośrodku jest wypełnione śniegiem, spod którego wystaje lód. Stromizna żlebu 45–50°.

Przy przemiennym ubezpieczeniu ruszają w górę wzdłuż krawędzi śniegu/lodu i skał lewego brzegu do miejsca, gdzie żleb się zwęża, skąd wyłażą po ściance (5 m wysokości) na występ skalny, za którym żleb trzeba przeciąć i ruszyć po stromym śniegu (do 55°) wzdłuż prawego brzegu żlebu, około jedną linę. Śnieg wiedzie do niezwykle zniszczonego 20-metrowego skalnego wzniesienia na głównym punkcie masywu.

Wspinaczka po skałach wzniesienia wymaga dużej ostrożności – wszystkie upuszczone kamienie spadną na trasę, do żlebu. Podczas przemieszczania się żlebem trzeba prowadzić stałą obserwację górnych partii. Dla asekuracji w żlebie wbija się pięć haków skalnych.

Szczyt stanowi ostry grzbiet, sterta „żywych” głazów, na najwyższym punkcie nie ma miejsca dla całej grupy. We wszystkich kierunkach baszta opada stromymi skalnymi stokami. Od „żandarma” do wierzchołka około 3–3,5 godz. wspinaczki.

Zjazd – trasą podejścia; wskazane jest jego przeprowadzenie sposobem sportowym. Zjazd do doliny Tsaziukom do biwaku nad jeziorkiem zajmie około 3–5 godz. Stąd za 1,5–2 godz. można zejść na drogę w dolinie rzeki Fiagdon.

Powrót samochodem do miasta Ordżonikidze zajmie 2 godz.

Wyposażenie, zalecane dla grupy 4-osobowej:

• Namiot
• Śpiwory
• Naczynia kuchenne
• Produkty
• Apteczka
• Latarki
• Baterie zapasowe
• Siekiera
• Liny
  1. Liny główne (30 m) – 2 szt.
  2. Haki skalne (z długim ostrzem) – 8 szt.
  3. Karabinki (grupowe) – 6 szt.
  4. Repchnur na pętle – 2 szt.
  5. Młotki – 2 szt.

Opracowali: W. Mieszczeriakow R. Proskuriakow (1966 r.)

Pik Siewiernyj (3829 m)

Widok ze wschodu Droga po wschodnim grzbiecie 3А kat. trudn. Fot. R. Proskuriakow

Szkic-mapka rejonu Tepli

• — — — — trasa grupy
• — 5 — biwaki grupy