Paszport wejścia

1. Kaukaz. Grzbiet Boczny, dolina Czaritutdon, numer rozdziału w KMGW 2.8.
2. Donczenty Siew. (4082 m) po Zachodnim kontforcie.
3. 2A kat. szl., pierwowstąpienie.
4. Charakter trasy — skalny.
5. Różnica wysokości trasy — 900 m.

Długość całej trasy — około 1800 m. Średnie nachylenie trasy — 30°.

6. Wbite haki:

   skalne — 6, lodowe — 2, закладki — 2.

7. Godzin marszu — 12; dni — 1.

8. Noczleg pod trasą, w dolinie Czaritutdon.

9. Kierownik: Jegorin Siergiej Władimirowicz — KMS.

   Uczestnicy: Iwanow Witalij Walentinowicz — KMS.

10. Trener: Korablin Borys Nikołajewicz, MS, zasłużony trener RFSRR.

11. Wyjście na trasę: 6 listopada 1995 r.

    Wyjście na szczyt: 6 listopada 1995 r. Powrót do B.L.: 6 listopada 1995 r.

12. Organizacja: Północnoosetyjska republikańska poszukiwawczo-ratownicza służba MSR Rosji.□

Krótki przegląd rejonu wejścia

Rejon pierwowstąpienia położony jest na Północno-Wschodnim Kaukazie, w masywie Syrch-Barzond — Czarnyt — Donczenty. Masyw ten położony jest w północnym odrogu Grzbietu Bocznego. Trasa na szczyt Donczenty zaczyna się w dolinie rzeki Czaritutdon, która jest prawym dopływem rzeki Fiagdon.

W górnym biegu doliny położony jest stromy, opadający na północ lodowiec Czaritut. Lodowiec ten ograniczony jest położonymi wokół niego w grzebieniowatym grzbiecie następującymi szczytami:

• Syrch-Barzond
• Medik
• Czarnyt
• Chirchatien
• p. Pirogowa
• Donczenty

W północnym grzbiecie Donczenty za przełęczą Liko Donczenty (3900 m, 2B) znajduje się wierzchołek Donczenty Siew. (4082 m). Jest on wyraźnie zaznaczony i ograniczony z obu stron siodłami.

Istniejące obecnie skategoryzowane trasy na wyżej wymienione szczyty zaczynają się z dwóch sąsiednich dolin rzek Fiagdon i Midagraabindon. Dolinę Czaritutdon odwiedzali wcześniej tylko turyści, którzy chodzili przez trzy przełęcze, leżące u jej wierzchołka.

Skały w dolinie Czaritut są głównie pochodzenia osadowego, najczęściej są to łupki ilaste. Dlatego też wszystkie żebra i kontforsy schodzące do doliny są porozcinane licznymi półkami i żlebami.

Pomiędzy kontforsamami znajdują się lodowo-śnieżne stoki, przeważnie strome. Wzdłuż nich możliwe są potencjalne lodowo-śnieżne trasy 3–4 kat. szl.

Klimat w rejonie jest typowy dla Kaukazu, z maksimum opadów latem.

Opis podejścia do trasy

Z miasta Władykaukaz autobusem kursowym, jadącym do wsi Charisdżyn, dojechać do wsi Chidikus (około 1,5–2 godz.).

Przejść przez wieś i iść drogą gruntową do rzeki Czaritutdon. Dalej prawym (względem kierunku marszu) brzegiem rzeki dojść do kosza (pół godziny).

Dalej trasa prowadzi wzdłuż rzeki, w żadnym miejscu jej nie przekraczając.

Idąc przez las i wychodząc z niego, dalej wchodzić po starych, zarośniętych trawą morenach. Tutaj rzeka znika, a dolina się rozszerza (od kosza 1,5 godz.).

Po morenach podejść do ostrego, usypiskowego grzebienia i po nim zacząć wspinaczkę ku stromemu, trawiasto-usypiskowemu wzniesieniu. Przez wzgórze, które z lewej strony ograniczają skalne ściany, kontynuować wspinaczkę w górę (od początku moren 2 godz.).

Tutaj możliwy jest nocleg.

Gdy tylko ściany idące z lewej strony się zakończą, iść w lewo — w górę po śnieżno-usypiskowym stoku. Ten stok z prawej strony ogranicza widoczny wyżej — w górze Zachodni kontfors wierzchołka Donczenty Siew. (stąd jeszcze pół godziny). Następnie poruszać się po śnieżno-usypiskowym stoku w kierunku Zachodniego kontforsa — 1 godz. Tutaj wysokość wynosi 3100 m.

Donczenta od zachodu. Czerwiec 2005 r.

Opis trasy

Odcinek R0–R1: Podchodząc do Zachodniego kontforsa (w międzysezonie należy uważać na schodzące lawiny!), po żlebach lub po którymkolwiek z małych żeber schodzących z Zachodniego kontforsa na północ — północny zachód, wchodzić na kontfors.

Odcinek R1–R2: Droga wejścia kat. szl. 2–3, 20–30°, około pół godziny do wyjścia na kontfors.

Odcinek R2–R3: Wzdłuż Zachodniego kontforsa kontynuować marsz w stronę wierzchołka Donczenty Siewiernyj. Po skałach kat. szl. 2, miejscami 3; omijając trudne odcinki półkami, przeważnie z prawej strony, podejść pod kluczową ścianę.

Odcinek R3–R4: Ścianę pokonywać frontalnie, zaczynając po niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym zakale. Asekuracja hakowa — możliwe użycie закладок. Wyżej znajduje się półka, gdzie znajdują się "żywe kamienie"!

• Ściana — 5 m
• Kąt nachylenia — 70°
• Kat. szl. — 4

Do tego miejsca od wyjścia na kontfors — 2–2,5 godz.

Odcinek R4–R5: Dalej po skałach kat. szl. 2B, 3B, miejscami po usypiskowym Zachodnim kontforcie, poruszać się w stronę stromego lodowca schodzącego na zachód z północnego grzbietu wierzchołka Donczenty. Jęzor lodowca ominąć z lewej strony po usypiskowych półkach i skałach kat. szl. 1B, 2B i dalej zejść z kontforsa w prawo na lodowiec.

Odcinek R5–R6: Po lodowcu 25–35° podchodzić bezpośrednio w górę. Dalej, omijając wierzchołkową turnię z prawej strony, po lodowcu kat. szl. 3B, 3B+. Wychodząc na główny grzbiet, znajdujemy się na prawo od wierzchołka.

Odcinek R6–R7: Wzdłuż grzbietu na lewo 100–150 m po skałach kat. szl. 2–3, 15–30° wychodzimy na wierzchołek Donczenty Siewiernyj.

Od kluczowej ściany jeszcze 2 godz. Na wschód widać:

• Szau-choch
• Dżimara-jchoch

Na zachód — masyw Archon-Tiepli i rejon Ceju. Śladów bytności człowieka na szczycie nie stwierdzono.

Zjazd tą samą drogą 4–5 godz.