Paszport wspinaczki

Klasa wspinaczki — pierwsze wejście.
Region wspinaczki — masyw Tepli-Archon.
Szczyt — Arkhon Mały, jego wysokość — 3953 m, trasa wspinaczki — po Północnej ścianie Zachodniego grzbietu.
Przypuszczalna kategoria trudności — 5B.
Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 1300 m, długość odcinków 5B–6 kat. trudności — 370 m, średnie nachylenie 76° (odcinka ściennego).
Wbite haki:

	skał.	lod.	śr.	zakl.
dla asekuracji:	86	3	0	34
dla i.t.o.:	3	1	1	1

Liczba godzin marszowych — 21.
Liczba noclegów i ich charakterystyka — dwa noclegi (z opracowaniem trasy przed I noclegiem). Jeden u podnóża ściany (miejsce tylko dla jednego namiotu), a drugi — na Zachodnim grzbiecie, 200 m od wierzchołka. Oba noclegi dobre, brak zagrożenia spadającymi kamieniami. Na samej ścianie można zorganizować tylko noclegi siedzące, pięć lin od podstawy ściany.
Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje: Gawrilewski Oleg Iwanowicz — lider — KMS. Trubin Aleksander Nikołajewicz — KMS. Gołowań Siergiej Nikołajewicz — 1-sza kategoria. Suchinina Ludmiła Iwanowna — 1-sza kategoria.
Trener zespołu — Akritow Iwan Ponajotowicz, mistrz sportu.
Data wyjścia na trasę — 24 sierpnia 1985 r., powrót — 26 sierpnia 1985 r.
Organizacja — Północno-Osetyjski Obwodowy Zarząd DSO „ZIENIT”.

Mapa-schemat

Masywu Tepli-Archon

— ścieżka podjazdu i zejścia. — biwak.

Krótki opis podejścia do trasy

Z miasta Ordzhonikidze przejazd autobusem do osiedla Charisdżin w dolinie Fiagdon. Następnie wzdłuż drogi (punkt orientacyjny — koryto rzeki Fiagdon) przejść dwa mosty i po drugim skręcić w prawo w kierunku szerokiego, trawiastego stoku doliny Cauiu. Od końcowej przystanku do stoku — 40–50 minut drogi.

Podjazd po trawiastym stoku ze stromym podejściem, następnie przejście rzeki Cauiu-don (jest mostek) i ruch wzdłuż jej lewego brzegu (ortograficznie). Przeszedłszy przez strefę leśną, wyjść do wąskiej doliny wąwozu z trzema wzniesieniami. Dla orientacji na drugim wzniesieniu jest małe jezioro. Po wejściu na trzecie wzniesienie, skręcić w lewo w kierunku ruchu i, przechodząc rzekę, nieopodal lodowca, wyjść na jego prawą (ortograficznie) morenę. Od zakrętu w wąwozie do wyjścia na morenę — 5–6 godzin marszu.

Przecinając morenę, zejść na szeroki, kamienisty stok pod masywem góry Arkhon M. Bezpośrednio od moreny podjazd po kamienistym stoku w jego centralnej części do płaskich, wznoszących się nad ogólnym reliefem płaskowyżów, gdzie wygodnie i bezpiecznie można rozbić nocleg. Od moreny do miejsca noclegu — 1 godzina marszu.

Z płaskowyżów, w bezpośredniej bliskości, widoczne są:

dolne ściany masywu;
szkarpa;
wierzchołkowa część Północnej ściany.

Aby dostać się na trasę, należy:

trawersować kamienisty stok w prawo (250–300 m z niewielkim podejściem) do ścian szkarpy, schodzącej do Północnej ściany;
następnie, ruszając się w górę po stoku wzdłuż ścian (u góry stoku mały lodowiec, z którego lecą kamienie), znaleźć dogodne miejsce do przejścia w prawo na szkarpę.

Dalej po rzeźbie, z kamienistymi półkami i wychodniami skalnymi (droga jest jednoznaczna, ponieważ przed sobą ma się ścianę) — trawers w prawo i do góry.

Wyjście na szkarpę jest na fotografiach (fot. №2). Od noclegu do wyjścia na szkarpę — 1–1,2 godziny marszu.

www.alpfederation.ru ↗

Arkhon Mały (3953 m)

Krótkie wyjaśnienie do schematu. Opis podejścia i wyjścia na trasę zostały szczegółowo przedstawione wcześniej i zaprezentowane na fot. №2. Na trasę grupa wyszła z noclegu o 7:00.

Szkarpa, schodząca do Północnej ściany, składa się z gruboziarnistego granitu, miejscami z wygładzoną rzeźbą. Na fot. №3 przedstawiono ogólny widok rzeźby (miejsce obejścia rudego żandarma). Wstęp szkarpy — to czterdziestometrowa ściana, ze zwisającymi w prawo i lewo ścianami. Ten odcinek przechodzi się pierwszy w kaloszach, na podwójnej linie i bez plecaka. W dolnej części brak szczelin, a górna część przechodzi we wnętrze kąta z metr zwisem (przechodzi się z użyciem drabinek). Po wstępie szkarpa staje się łagodniejsza i przechodzi w ścianę. Tutaj dla noclegu została ułożona platforma i pozostawiony kontrolny kopiec. Z platformy część trasy ściennej (3 liny) została opracowana przez dwójkę, po czym grupa zanocowała u ściany. Fot. №4 — zejście po opracowaniu.

Najtrudniejszy odcinek technicznie i psychicznie — to 24 lina trasy. Wybrany do przejścia komin w górnej części przechodzi w pionowe ściany z wysokimi, gładkimi krawędziami, zwisającym lodem i przeciekami. Dlatego dla trawersu po ścianie w lewy, suchy komin został wbity śruba i użyto drabinek.

Lewy komin:

zniszczony w dolnej części;
u góry przechodzi w monolitne, wygładzone skały z małą ilością zaczepów.

W środkowej części komina jest gładka ścianka, dla przejścia której użyto drabinek. Przejście jednego z odcinków komina jest pokazane na fot. №8.

Górna część komina przechodzi się po prawej krawędzi — ścianach z małą ilością zaczepów i pęknięć.

Wyjście na Zachodni grzbiet odbywa się po ścianie z niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym kątem, prawie pionowym.

Na Zachodnim grzbiecie:

seria żandarmów omija się po półkach z lewej;
dalej posuwanie się po lodowym żlebie w lewo;
podejście do odłamu ściany wierzchołkowego grzbietu.

Wyjście na wierzchołek proste z lewa na prawo 300–350 m. Tutaj można rozbić nocleg.

Zejście z wierzchołka prosto w kierunku ruchu do pierwszego siodła między wierzchołkami Arkhon M. i Arkhon Gł. (200 m) i dalej w lewo i w dół po wąskim żlebie (średnie nachylenie 40°). W górnej części żlebu śnieg, lód. Wyjście z żlebu na szeroki, kamienisty stok i dalej w dolinę Fiagdon (orientacyjnie 2A kat. trudności).

Odcinek ścienny był opracowywany przez dwójkę: Gawrilewski Oleg Iwanowicz i Trubin Aleksander Nikołajewicz. Pierwszy szedł bez plecaka, w kaloszach. Plecak był podnoszony na zacisku po bojowej linie. Ścianę zaleca się przechodzić w grupie w dobrą pogodę.