Pamięci Aleksandra Razbitnowa...

Raport

o pierwszym wejściu na wierzchołek Sadonchocha od strony Wschodniego Grzbietu, 1B kat. trudn., przez zespół Północno-Osetyjskiego Oddziału Poszukiwawczo-Ratowniczego MSR Rosji 31 maja 2006 r. 2022 rok

1. Dane o wejściu

2. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1 Opis podejścia do trasy

Z MSR rejonu Cejskiego schodzimy w dół główną asfalową drogą do zakrętu w lewo — do osiedla Górny Cej. Naprzeciw czerwonego kamienia zaczyna się nowa droga gruntowa (dla samochodów o dużej prześwicie), prowadzącą przez las sosnowy, na skraj wsi. Dalej droga skręca w prawo (na Wschód), obok nowego hotelu 1950 m — na Cejski retranslator. Nie dojeżdżając do retranslatora, jakieś 12 km od MSR — rozgałęzienie dróg. Na lewo odchodzi stara droga geologiczna, prowadząca do sztolni rozpoznawczej. Po tej zarośniętej krzakami drodze można przejechać jeszcze 3 km na quadzie do dużego placu. Dalej idziemy po pozostałościach starej drogi geologicznej, miejscami zasypanej obsunięciami dużych głazów. Po 2 godzinach marszu, od rozgałęzienia — wychodzimy do starej sztolni.

W latach 1950–1959 ubiegłego stulecia stała tutaj Kólcowska partia geologiczna, której uczestnik Gonczarenko O.A. podpowiedział o tym wyjściu na Cejski grzbiet. Geolodzy wytyczyli ścieżkę przez przełęcz dla transportu sprzętu do cyrku w górnym biegu Sadonu. Teraz jest to przełęcz Kólcowski 1A, opisana i dodana do kartoteki caucatalog.ru po jej przebyciu w 2006 roku — przez Jegorina S.W. Wcześniej Wschodni grzbiet Sadonchocha był odwiedzany tylko jako droga wspinaczki na Spartak Cejski (obecnie jest to pik Czeriewiczenko).

Radzieccy alpiniści wytyczyli dobrą ścieżkę (opisana w książce A.F. Naumowa o Ceju), idącą po trawiastym, usypiskowym, wododziale grzbietu — stoku między rzekami Szoczerpakojdon i Komidon. Teraz ta ścieżka jest prawie zarośnięta. Wychodziła ona na Wschodni grzbiet Sadonchocha w rejonie punktu R4, wskazanego w tym raporcie. To znaczy główna część Wschodniego grzbietu została przebyta tylko w 2006 r. przez nasz zespół.

Od placu przed sztolnią ruszamy w prawo do góry (początek ścieżki 50 m na prawo od samej sztolni). Ścieżka na skałach jest dobrze widoczna, ale na usypiskach miejscami znika. Po 200 m wchodzimy do żlebu z drobnym czerwonawym usypiskiem. Żlebem wchodzimy w górę serpentynami i wychodzimy na grzbiet Cejskiego pasma. Jest to przełęcz Kólcowski, 3170 m. Bezpośrednio w dół zejścia nie ma.

Od sztolni 30 minut marszu.

3.2 Krótki opis przejścia trasy

3.3 Rekomendacje

Zejście z wierzchołka tą samą trasą. Można również zejść po Północno-Zachodnim stoku i przez przełęcz Sadon Górny 1A kat. trudn. udać się do cyrku pod pikiem Ratowników. Stamtąd przez przełęcz Kólcowski wrócić do sztolni.

Przebyta trasa po Wschodnim grzbiecie jest logiczna i bezpieczna. Jest zbudowana z twardych granitów i odpowiada 1B kat. trudn. Stanowi dobrą trasę szkoleniową do treningu poruszania się w zespole na grzbiecie, na skałach początkowych kategorii.

Obok sztolni możliwy jest biwak. Jest tam strumień, wypływający bezpośrednio z niej. Na trasie miejscami jest sieć komórkowa — najlepiej „Megafon”.

Na grzbiecie Sadonchocha, na stokach piku Ratowników i w górnym cyrku rzeki Sadon, w ostatnich latach — regularnie spotykane są ślady niedźwiedzia.

Przy nazywaniu wierzchołka lepiej używać nazwy wierzchołek „Sadonchoch”, ponieważ niżej jest osiedle robotnicze o nazwie Sadon.

Zaznaczono trasę wyjścia na przełęcz Kólcowski (część piesza) Początek odcinka R1–R2 Koniec odcinka R2–R3 Początek odcinka R3–R4 Środek odcinka R4–R5 Na wierzchołku Sadonchoch. Maj 2006 Na wierzchołku Sadonchoch. Sierpień 2022. Szef Sadonchoch W. Dżary.