Pik Szul­gi­na

Niewysoka skal­na ba­sz­ta pi­ka Szul­gi­na (3648 m) jest usy­tu­owa­na w pa­s­mie Kalper między pi­kiem Wil­sa od po­łu­dnia a (za prze­łę­czą Kalper) wierz­choł­kiem Kalper od pół­no­co-wscho­du. Na szczyt wy­ty­czo­no je­dy­ny mar­szrut kom­bi­no­wa­ny — z prze­łę­czy Kalper.

214. Pik Szul­gi­na od strony pół­noc­no-wscho­dniej (mar­szrut kom­bi­no­wa­ny, 2А kat. trud­no­ści, rys. 41, 42).

Dro­ga od KSP re­jo­nu Ce­j­skie­go (gru­pa 4–20 osób) do obo­zu wy­ści­go­we­go na siod­łe prze­łę­czy Kalper jest opi­sa­na w mar­szru­cie 211.

Na prze­łę­czy Kalper skrę­cić w pra­wo (przy pod­nio­sie­niu się z do­li­ny Ce­j­skiej) i po­dą­żyć trawer­sem po pra­wej lub le­wej stro­nie pół­noc­no-wscho­dniej gra­ni pi­ka Szul­gi­na. Na­stęp­nie po krót­kim za­śnie­żo­nym ku­lu­arze po­djąć się w górę w pra­wo pod skal­ną ba­sz­tę wierz­choł­ka szczy­tu.

Od ku­lu­aru pro­sto w górę po 15–18 m ści­anie z wie­loma do­bry­mi uchwy­ta­mi i pół­ka­mi dla za­bez­pie­cze­nia — na pół­kę.

Wzdłuż wą­skiej sko­śnej pół­ki w le­wo i w górę («ży­we» ka­mie­nie — za­bez­pie­cze­nie).

Z koń­ca pół­ki po słabo wy­raź­nym we­wnętrz­nym za­łam­aniu ska­ły w pra­wo i w górę z wyj­ściem na po­przed­nio wierz­cho­łek stoku.

Wzdłuż zbo­cza, a da­lej wzdłuż wą­skiego pro­ste­go, krót­kie­go skal­ne­go gra­bie­nia — pod­nio­sie­nie się na szczyt Szul­gi­na.

Od prze­łę­czy Kalper 2–3 go­dzi­ny.

Zej­ście po dro­dze na szczyt.

Na­umow A. F. Ka­raugom, Di­go­ria, Cej (Cen­tral­ny Kau­kaz), M., «Fiz­kul­tu­ra i sport», 1976.

Pik Szul­gi­na