Paszport wejścia

1. Klasa techniczna

2. Kaukaz, Rejon Ceński

3. Chančahi (4450 m) Lewym bastionem Północnej ściany

4. Kategoria trudności — 5B, kombinowany, drugie przejście

5. Różnica wysokości — 840 m

   długość odcinków 5B kat. trudności — 447 m, z czego 6 kat. trudności — 30 m, średnie nachylenie 65°, w tym podstawowych odcinków 85°

6. Zakotwione haki

   	skalne	śrubowane	osadzenia	lodowe
   	102	–	36	6
   dla ITO:	14	–	11	–

7. Godzin marszu zespołu: 34 h i dni — 3

8. Biwaki:

   pierwszy — leżąc w namiotach; drugi — półsiedzący, na platformie wyrubanej w półce

9. Kierownik: Zagirniak Michaił Wasiliewicz, MS

   Uczestnicy:

   • Wołochatych Nikołaj Grigoriewicz, KMS
   • Dułepow Jewgienij Nikołajewicz, KMS
   • Kornejew Walerij Nikołajewicz, KMS
   • Suprun Walerij Iwanowicz, KMS
   • Cymbał Leonid Wasiliewicz, KMS

10. Trener: Nieborak Walentin Stiepanowicz, MS ZSRR

11. Wyjście z bazy alpinistycznej „Cej”: 18 lipca 1985 r.

    Wyjście na trasę: 19 lipca 1985 r. Wierzchołek: 20 lipca 1985 r. Powrót: 21 lipca 1985 r.

    Trasa B. Korablina, przebyta przez zespół bazy

    Trasa W. Abalakowa 5B kat. trudn.

Krótkie wyjaśnienie do schematu trasy w symbolach UIAA

• R0–R1 — Podejście pod bergschrund, na lewo od skalnego filara;
• R1–R2 — Przezwyciężenie lodowej ścianki bergschrunda, w drugiej połowie dnia „kamienio niebezpiecznie”;
• R2–R3 — Ruch po śnieżnym stoku wzdłuż skalnego filara, ruch w rakach;
• R3–R4 — W prawo w górę po stromym skośnym półce. Skały średniej trudności;
• R4–R5 — W prawo w górę po gładkich płytach. Mokre płyty.
• R5–R6 — Trawers w lewo-w górę 10 m, mokre skały, dalej w górę po ściance z małymi uchami. Wyjście na półkę. I kat. tur.
• R6–R7 — Przezwyciężenie przewieszonej ścianki, użycie drabinek, mokre skały, trudno;
• R7–R8 — Po gładkim skośnym kącie w lewo-w górę;
• R8–R9 — Po skałach średniej trudności w górę na dużą skośną półkę;
• R9–R10 — Trawers po skośnej półce w prawo do pionowej ścianki z rozpadliną, w górnej części przewieszenie. Mokre skały;
• R10–R11 — Przezwyciężenie pionowej ścianki, skały mokre, wspinaczka trudna;
• R11–R12 — Trawers w lewo po skośnej półce, miejsce na biwak pod dużym przewieszeniem. Półka zalanai lodem. II kat. tur.
• R12–R13 — Trawers w lewo 10 m, dalej w górę po krawędzi Wielkiego wewnętrznego kąta skały średniej trudności;
• R13–R14 — W górę, przez 5 m pionową jasną ściankę. „Żywe” kamienie;
• R14–R15 — W lewo-w górę po mokrych płytach na lewo od śnieżnika, pod przewieszenie, na prawo od wewnętrznego kąta. Prosta wspinaczka.
• R15–R16 — Po wewnętrznym kącie, w górę, trudna wspinaczka;
• R16–R17 — Przezwyciężenie 5 m ścianki z przewieszeniem, użycie ITO;
• R17–R18 — W lewo-w górę po gładkich skałach. Wspinaczka trudna;
• R18–R19 — Podjazd po gładkich płytach w prawo-w górę i dalej po ściance z pionową rozpadliną w górę. Skały mokre pod rdzawy występ skalny. IV kontrolny tur.
• R19–R20 — Na prawo od „rdzawego” występu skalnego w górę;
• R20–R21 — Podjazd w lewo-w górę, skały dachówkowate
• R21–R22 — Po prostych skałach żebra w lewo-w górę pod niewielki turn na żebrze;

Trasa na w. Chančahi Lewym bastionem Północnej ściany / I przejście trasy

• R22–R23 — Na lewo od „turna” po niewielkim żlebie i dalej podjazd po ściance żlebu w lewo-w górę;
• R23–R24 — Po prostych skałach wyjście na grań;
• R24–R25 — Po ostrej grani w lewo wyjście na wierzchołek.

Kierownik zespołu M. Zagirniak

Protokół rozpatrzenia wejścia na wierzchołek Chančahi Lewym bastionem Północnej ściany 5B kategorii trudności (drugie przejście)

z dnia 23 lipca 1985 r.

Rozbiórkę przeprowadzili:

• Nieborak W.S. — pierwszy nadzorujący
• Gierasimow W.W. — naczelnik KSP Rejonu Ceńskiego

Obecni:

• Suchariew W.N. — naczelnik drużyny ratowniczej,
• Zagirniak M.W. — kierownik,
• Wołochatych N.G. — uczestnik,
• Dułepow E.N. — uczestnik,
• Kornejew W.N. — uczestnik,
• Suprun W.N. — uczestnik,
• Cymbał L.W. — uczestnik.

Zagirniak M.W. — Do przejścia trasy zespół przygotowywał się od 1983 r. W tym roku trasę zgłosiliśmy na Mistrzostwa Kaukazu, ponieważ zespołowi obozu w 1984 r. w ramach Mistrzostw ZSRR nie udało się przejść trasy.

Na początku sezonu podczas rekonesansu obserwowaliśmy trasę. Jest logiczna i piękna, prowadzi od płaskowyżu (dół ściany) i aż do wierzchołka. Przed wejściem zespół w pełnym składzie dokonał wejścia na wierzchołek Songuti trasą Griszczenko–Wiergody, 5B kat. trudn., jedną z najtrudniejszych w rejonie. Przed wejściem otrzymaliśmy konsultacje od:

• W.W. Gierasimowa — naczelnika KSP, uczestnika zespołu pierwszych zdobywców,
• A. Martynowa i A. Suszkowa — uczestników zespołu obozu, którzy dokonali wejścia tą trasą w ramach Mistrzostw ZSRR 1985 roku, doszli do trzeciego stalowego pasa.

Na podstawie otrzymanych konsultacji i dostępnych na KSP i bazie materiałów została sporządzona schemat trasy w symbolach UIAA.

O trasie. Stanowi ona połączenie ścian i półek ze śniegiem. Trasa jest logiczna, bardzo dokładnie pokazana na fotografii, otrzymanej przez zespół przed wyjściem. Odcinków lodowych nie ma na podjeździe, lecz raki są potrzebne wszystkim na zejściu. Oprócz tego potrzebne są raki lub ice-axe do pokonania bergschrunda. Bergschrund właściwie — lodowa ścianka — należy pokonywać wieczorem lub wczesnym rankiem. Podczas pracy w bergschrundzie (po 15:00) kamienie nie spadały. Dolna część skał (pierwszy bastion) ma skomplikowaną dachówkowatą budowę z kierunkiem „dachówek” w dół. Wspinaczka jest bardzo napięta. Górna część ściany (drugi i trzeci bastion) jest bardziej monolityczna, z mniejszą liczbą zaczepów, lecz wspinaczka jest bardziej pewna. Jednak trudność wspinaczki znacznie komplikuje woda, płynąca strumieniami począwszy od 10:00. Długość odcinków 5B kat. trudn. — około 500 m, 6 kat. trudn. — około 40 m.

Średnie nachylenie 65–70°.

Harmonogram czasowy: 1-szy dzień (18 lipca) — podejście, obserwacja ściany, przygotowanie bergschrunda; 2-gi dzień (19 lipca) — wyjście na trasę o 6:30 z powodu złej pogody, o 16:30 pierwszy dotarł do miejsca biwaku pierwszych zdobywców (na Abalakovską półkę) i do 19:00 przetworzyliśmy jeszcze trzy liny; 3-ci dzień — wyjście o 7:30, do 12:00 podeszliśmy pod ściankę poniżej „rdzawym” turnem (trzeci pas), do 15:30 wyszliśmy pod ściankę u wyjścia na grań, o 17:30 byliśmy na wierzchołku i od razu rozpoczęliśmy schodzenie trasą 4A kat. trudn. na południe. Opis bardzo pokrywa się z trasą (odpowiada). Niestety, podobnie jak zespół obozu, który w zeszłym roku podczas Mistrzostw ZSRR przeszedł ponad połowę trasy, kontrolnych punktów pierwszych zdobywców nie znaleźliśmy. Chociaż spotkaliśmy ich „ślady” (haki). Przede wszystkim — trzy śrubowane haki na półeczce (pierwszy biwak), śrubowany hak na rdzawej ściance przed „rdzawym” turnem, tytanowy hak — przy wyjściu na „dach” (przekazujemy pierwszemu zdobywcy tow. Gierasimowowi, obecnemu tutaj). Oprócz tego, podczas przygotowania drugiego pasa w pierwszym dniu i jego przejścia w drugim dniu mijaliśmy pętle, pozostawione przez zespół obozu w zeszłym roku podczas nagłego odejścia z trasy. Spotkaliśmy również metalowe stojaki od namiotu, pozostawione przez uczestników tego zespołu u podstawy wewnętrznego kąta (miejsce ich biwaków). Pozostawiliśmy swoje kontrolne punkty zgodnie z opisem, zawieszone na hakach pod przewieszeniami. Zdjęliśmy notatkę poprzednich zdobywców z wierzchołka.

Taktyka przejścia była określona charakterem trasy, stanowiącej system ścianek z stromymi skośnymi półkami. Dużo „żywych” kamieni, lecą kamienie. Dlatego miejsca asekuracji wybierano pod przewieszeniami. Wyjście na trasę przy normalnej pogodzie należy wykonać, jak planował zespół, o 4:00–5:00 rano.

Kluczowe miejsca — dwie ścianki w dolnej części (pierwszym bastionie) i górne ścianki (drugiego i trzeciego bastionu) — przy złej pogodzie będą się wydawać niezwykle trudne (bez śrub).

Nasz zespół jest zgrany, tylko przez ostatnie lata przeszliśmy wspólnie trzy trasy 6 kategorii trudności. Schemat ruchu na trasie jest wypróbowany. Pierwszy idzie na podwójnej linie i bez plecaka, ostatni również na podwójnej linie z lekkim plecakiem. Pozostali w zależności od stromości i sytuacji idą na podwójnej linie lub na pojedynczej z dolną asekuracją. Ruch odbywał się z wymianą prowadzących i pierwszego w wiązance. Chcę odnotować Dułepowa, który przygotowywał bergschrund; Wołochatych, który przeszedł kluczowe miejsca w pierwszym dniu, i Cymbala, który przechodził kluczowe miejsca w drugim dniu. Do grupy jako całości nie ma uwag.

Do trasy dodam. Dobrze idą elementy osadzone i skrzynki. Duże zagrożenie stanowią kamienie, często dowolnie lejące się z góry (odmarzanie). Według trudności i długości trasa nie ustępuje, naszym zdaniem, trasie tegoż Korablina na Nachar 6 kategorii trudności.

Kornejew W.N. — Charakter trasy jest taki, że jej przejście w znacznym stopniu zależy od pogody. Dlatego w warunkach niestabilnej pogody w Cej konieczne jest, by zespoły zabierały zapas produktów i benzyny. Trzeba mieć odpowiedni nastawienie psychiczne.

Wołochatych N.G. — Ja uważam, że bergschrund należy przechodzić wczesnym rankiem. Trasa jest kamienio niebezpieczna, i lepiej ją przechodzić w czwórkę.

Wyposażenie, otrzymane w obozie, i przede wszystkim puchowe, mogłoby być lepsze. Wyżywienie było dobrze dobrane. Właściwy rozdział ładunku w grupie przyczynił się do równego tempa wszystkich uczestników grupy.

Nieborak W.S. Kto jeszcze chce coś powiedzieć? Jakie jeszcze pytania?

Gierasimow W.W. W jakim kierunku przecięli stalową nieckę? Jak poruszali się po niej?

Zagirniak M.W. Stalową nieckę przecięli w lewo-w górę. Dalej — trawers w lewo od przewieszenia i po wewnętrznym kącie w górę.

Gierasimow W.W. Jak poruszali się średni w grupie?

Zagirniak M.W. Najczęściej po poręczach z dolną asekuracją.

Gierasimow W.W. Uważam, że trasa została przebyta prawidłowo, szlakiem pierwszych zdobywców. Zalecenie dla następnych zespołów: wszyscy powinni iść na podwójnej linie, jak przechodził trasę zespół.

Nieborak W.S. Uważam, że trasa została przebyta przez zespół bez odchyleń od opisu, planu taktycznego i bez naruszeń bezpieczeństwa. Kierownictwo i wejście zaliczyć.

1-szy nadzorujący: W.S. Nieborak Protokół prowadził: W.I. Suprun