Sprawozdanie

Z dokonanego pierwszego wejścia na szczyt Чанчахи-Хох (4453 m) nową drogą: Północna ściana — prawy „bastion”, w okresie od 18 do 26 sierpnia 1965 r. Przez zespół Charkowskiego oblsowietu DSO „Авангард” pod kierownictwem NIEBORAKA W.S.

В. ЧАНЧАХИ-ХОХ 4453 м.

Skład zespołu

Kierownik: NIEBORAK WALENTY STEFANOWICZ, ur. 1930, Ukrainiec, członek KPZR, 1-sza kategoria sportowa w alpinizmie, architekt.

Uczestnicy:

GRIGORENKO-PRIGOŻA JURIJ IWANOWICZ, ur. 1935, Ukrainiec, b/p, 1-sza kategoria sportowa w alpinizmie, inżynier-elektryk.

BOLIŻEWSKI JURIJ KONSTANTYNOWICZ, ur. 1933, Rosjanin, b/p, mistrz sportu ZSRR w alpinizmie, inżynier-radiotechnik.

OLEJNIK LINA DANILÓWNA, ur. 1932, Ukrainka, b/p, mistrz sportu ZSRR w alpinizmie, inżynier-radiotechnik.

В. ЧАНЧАХИ-ХОХ. Zdjęcie zrobione z wierzchołka Dubль-Pik.

Wyjście rekonesansowe. Sprawdzanie możliwości łączności radiowej z Północnego cyrku lodowca Цейский z a/l „Цей”.

MAPA-SZKIC REJONU WSPINACZKI

Opis trasy

Z obozu alpinistycznego „Цей” idziemy ścieżką na lodowiec Цейский, przez „baranji łby” i przez przełęcz Хицан wychodzimy do Północnego cyrku lodowca Цейский i przez środek lodowca docieramy na górne plateau Północnego cyrku lodowca Цейский pod północną ścianę szczytu ЧАНЧАХИ-ХОХ. Z obozu do biwaku na górnym plateau około 10 godzin marszu. Z plateau po śnieżnym stoku o nachyleniu początkowo 15–20°, a przy podejściu do szczeliny brzeżnej 70–80° wznosimy się do skalnego cypla położonego pod prawym bastionem. Szczelina brzeżna (R2) jest przechodzona bezpośrednio pod skałami przy użyciu czekanów, haków lodowych i wyrąbywaniu stopni. Od szczeliny brzeżnej po lodowym stoku (R3) podchodzimy do skał. Skały są strome (R4), trudna wspinaczka, można używać drabinek, używa się lodowych haków do wbijania w skały oraz płatkowych haków. Ściana skalna (R4) wyprowadza do górnej części 1-szego skalnego cypla, skały trochę łagodniejsze (R5) i wyprowadzają na skały o nachyleniu 50–55°, pokryte naciekowym lodem, trzeba pracować w rakach, ponieważ po skałach zaczyna się odcinek z naciekowym lodem (R6) o nachyleniu 60° i długości 50 metrów, raki trzymają słabo, trzeba rąbać stopnie i często wbijać haki lodowe. Lodowy stok prowadzi do bardzo zniszczonych i prawie pionowych skał 2-go skalnego cypla (R7 i R8). Przechodzimy bardzo ostrożnie ścianę skalną (trzeba dodatkowo wbijać haki dla prowadzenia liny, aby nią nie strącić przy asekuracji kamieni) i wychodzimy na półki u podstawy bastionu. Trawersujemy w lewo, obchodząc bastion u jego podstawy (R9–R10) i wychodzimy na skalne stopnie (R10) u podstawy komina, znajdującego się na lewej ścianie prawego bastionu. Tutaj można zorganizować nocleg pod osłoną. Na placu u podstawy komina założony jest kontrolny kopiec. Dalsza droga prowadzi przez stukometrowy komin (R11). Wspinaczka jest bardzo trudna, ponieważ komin ma zatyczki i gładkie ścianki. Stosuje się drabinki, szczególnie przy pokonywaniu zatyczek. Trzeba wyjść z komina po około stu metrach, chociaż komin ciągnie się dalej, i wyjść na przełączkę na prawo od komina pod przewieszony palec. Tutaj wygodnie się zebrać i odebrać plecaki. Pod palcem również jest założony kopiec. Od palca po 30-metrowej pionowej ścianie (R13) wychodzimy do górnej części 1-szej kondygnacji bastionu, wygodnie jest wyciągać plecaki i wygodnie się zebrać na nocleg. Od noclegu po skałach o nachyleniu 50° (R14) — miejscami to mocno zniszczone skalne stopnie stojące blokami „żywymi”, a miejscami — skały pokryte naciekowym lodem. Te skały prowadzą do stromego wzniesienia 2-giej kondygnacji bastionu (R15), przechodzi się po wewnętrznym kącie z rozpadliną (R15). Trudna wspinaczka. Na górze drugiej kondygnacji jest plac, na który wygodnie przyjmować plecaki. Po skałach (R16) podobnie jak na odcinku R14, podchodzimy pod 3-cią kondygnację bastionu. 3-cia kondygnacja jest przechodzona po ściance z rozpadlinką, która po około 50 metrach ma odłupany kamień dla przyjmowania plecaków, ale zebrać się tutaj nie ma gdzie — to po prostu wygodny punkt dla przestrzelenia. Dalej po ściance wychodzimy na wieżę stojącą w grani biegnącej od wierzchołka do przełęczy Цей-Тбилиза. Od wieży do wierzchołka 2 godziny marszu z naprzemienną asekuracją przez występy. Zejście po trasie 4B kat. trudn. i przez przełęcz Цей-Тбилиза na płaskowyż Północnego cyrku lodowca Цейский. Powrót do obozu przez przełęcz Хицан.

PROFIL TRASY (ZDJĘTY Z PRZEŁĘCZY ЦЕЙ–ТБИЛИЗА). ŚREDNIE NACHYLENIE TRASY — POWYŻEJ 70° (PAT: TABELA).

TABELA Podstawowych charakterystyk trasy wspinaczkowej. Trasa wspinaczkowa: wierzchołek Чанчахи-Хох (4453 m) po północnej ścianie, prawy „bastion”. Różnica wysokości 850 m, w tym trudnych odcinków 630 m. Nachylenie trasy ponad 70°.

Na przejście trasy (po „bastionie”) zespół zużył 55 godzin marszu. Dla zapewnienia bezpieczeństwa wbito 147 haków. W tym: skalnych — 99 szt., lodowych w skały — 25, lodowych w lód — 18, klinów — 5 szt. Oprócz wskazanej ilości, na noclegach dla poręczowych wbito 47 skalnych haków, a podczas schodzenia wbito 39 skalnych i lodowych haków. Haki lodowe były wbijane w skały.