Paszport wejścia

Klasa skalna.
Kaukaz, Przełom Cejski.
Hicаn (3600 m), lewą częścią Północnej ściany.
Proponowana kategoria trudności 3A, pierwsze wejście.
Różnica wysokości na trasie 500 m; długość trasy 800 m.

Różnica wysokości części ściennej 300 m; długość części ściennej 360 m; średnie nachylenie części ściennej 60°.

Wbite haki:

skalne, закладки, śrubowe 12/0 23/0 0/0

Godziny marszu drużyny 8 i dni – 1.
Noclegi: przed i po trasie w Cejskim schronisku.
Kierownik: Egorin Siergiej Władimirowicz, MS

Uczestnik: Gazdarowa Olga Walerjewna, 3. kategoria. Trener: Egorin Siergiej Władimirowicz, MS.

Wyjście na trasę: 8 września 1999 r.

Na szczycie: 8 września 1999 r. Powrót: 8 września 1999 r.

Organizacja: СОРПСС МЧС Rosji.

Foto 1. Widok ogólny na wierzchołek Hican z Północy. Wrzesień. Zdjęcie z południowych stoków SKWO. Z lewej zaznaczona trasa pierwszego wejścia lewą częścią Północnej ściany. W centrum – trasa 4А kat. tr. przez СЗ. Grzebień, z prawej – 3Б przez Północną ścianę i СЗ. żebro.

Skala: w 1 cm – 12 m.

Krótki opis przejścia trasy

Od obozów alpinistycznych regionu Cejskiego do Cejskiego schroniska 5–6 godz. Wyjście ze schroniska rano.

Przez usypiskowy żleb wspiąć się na przełęcz Hican i, przechodząc przez nią, zejść na Północne ramię lodowca Cejskiego. W czerwcu–lipcu można podejść pod trasę pod Północnymi ścianami Hicana, a w sierpniu–wrześniu szczeliny trzeba obchodzić, wychodząc dalej na lodowiec. Punktem orientacyjnym początku trasy jest skalna wyspa, znajdująca się poniżej lewej części Północnej ściany. Wyżej widać charakterystyczne kwarcowe żyły. Do trasy ze schroniska idzie się 1–1,5 godz.

R0–R1: Na skalną wysepkę wyjść z prawej strony przez firnowe zbocze, najpierw nie strome, potem do 40°. Potrzebne są raki. Wyjście na wierzchołek wysepki — trawersem w lewo do góry 30 m, 2. Na końcu odcinka — lód, 5 m, 3.
R1–R2: Z wierzchołka skalnej wysepki — przez niewyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt przez białe kwarcowe zniszczone skały. Dalszą drogę ruchu trzeba wybrać nieco w prawo do góry. Odcinek w dolnej części 2, w środku i wyżej 3. Stromość ściany około 60°. Długość 60 m.
R2–R3: Dalej — przez ścianę, zbudowaną z dużych bloków z małymi półkami między nimi. Kierunek — w prawo do góry, pod podstawę ledwo wystającej czerwonej skały. Przez 50 m — trawers w prawo przez niewielki grzebień. Na trawersie — czarne „żywe” pióra. Dalej za grzbiet wchodzi się w szeroki żleb-wklęsłość w centrum Północnej ściany. Cały odcinek — 60 m, 3, miejscami 3+.
R3–R4: Tą bruzdą — prosto do góry. Najpierw przez lewą część, potem przez centrum, tu wszystkie trudne odcinki są omijane przez półki. Ta część — 3. Wyżej — po 80 m — niewielki komin, 3+, na dnie którego „żywe kamienie”. Przez niego wyjść na szeroką pochyłą półkę, zasypaną kamieniami. Nad nią — pionowe gładkie ściany. Cały odcinek — 90 m, stromość na dole — 50°, wyżej — do 65°.
R4–R5: Tutaj trzeba się wynosić w lewo do góry przez pochyłą skalną terase-półkę. Z prawej — ściany z czarnymi zaciekami. Na końcu odcinka — wyjście pod podstawę pochyłych płyt, uchodzących w prawo do góry pod czerwony przewieszony żandarm. Nam zaś trzeba trawersować w lewo do góry, w stronę ścian, prowadzących na grzbiet. Cały odcinek — 60 m, trudność — miejscami 3, głównie 3+.
R5–R6: Na początku tych ścian, przy niewielkim kominie-szczelinie z prawej — na haku kontrolny kopiec. Od niego — do góry przez ściany, zarośnięte porostami, około 10 m. Potem — w prawo do góry, w stronę widocznego na tle nieba załamania ściany. Kierunek ruchu — na prawo od czarnych zarośniętych skał. Przez 50 m od początku odcinka podejść pod podstawę komina, dotychczas — 3+, średnie nachylenie — 60°. Dalej — 10 m prosto do góry kominem, 4+, do 85° — i wyjść na załamanie ściany.
R6–R7: Dalej — trawersem Wschodniego zbocza przez półki i niewielkie ścianki — iść do śnieżnego żlebu (trasa 1Б kat. tr.). Odcinek — 90 m, 1–2.
R7–R8: Dalej — przez śnieżny żleb prosto do góry (raki). Dojechawszy do skalnej przepaski, skręcić w lewo i przez grzbiet po 50 m — wejść na wierzchołek Hicana. Cały odcinek — około 350 m, 1–2, miejscami 3.

Zjazd — trasą 1Б kat. tr.

Foto 2. Profil ściany z prawej. Wrzesień. Zdjęcie z Północnej gałęzi lodowca Cejskiego (naprzeciwko szczytu Nikołajewa). Zaznaczona trasa pierwszego wejścia.