W. Uiłpata

4648 m

Sprawozdanie

drużyny z obwodu tomskiego (TFA) o pierwszym przejściu drogi na w. Uiłpata lodowym żlebem wzdłuż południowego grzbietu „ZB” (l)

Tomsk, 2008

Uczestnicy:

Temerew I.M. Terechin W.A.

Spis treści

Adres pocztowy i nazwisko osoby, której zostaną przekazane wyniki klasyfikacji

• Nazwisko, imię, patronim: Temerew Iwan Michajłowicz
• Adres pocztowy: 634058, m. Tomsk, os. Kuźowlewo, ul. Tieplicznaja, d. 1, kw. 2
• Adres e-mail: ivantem@ngs.ru
• Tel. kom.: (8–923) 414–46–34

Paszport wejścia

1. Kaukaz Centralny, dolina Ceju.
2. w. Uiłpata, lodowy żleb wzdłuż południowego grzbietu.
3. Proponowana droga 3B kat. sł., pierwsze przejście.
4. Charakter drogi: lodowy.
5. Różnica wysokości – 800 m.

Długość drogi — 1200 m. Długość odcinków:

Średnie nachylenie:

• głównej części drogi — 45° (stopni)
• całej drogi — 40° (stopni)

6. Pozostawiono haki na drodze:

• ogółem — 0; w tym szlemburskie — 0 szt.

Użyto haków na drodze:

• skalnych — 0 szt., w tym ITO — 0 szt.;
• lodowych — 10 szt.

7. Godzin przepracowanych przez drużynę: 4 godz., 1 dzień.
8. Uczestnicy:

• Temerew Iwan Michajłowicz — KMS
• Terekhin Wasilij Andriejewicz — 1. sp. razr.

9. Trener: Nowosełowa G.W.

10. Wyjście na drogę: 4:50, 26 lipca 2007 r.

Wyjście na wierzchołek: 8:50, 26 maja 2007 r. Powrót do BL: 12:30, 26 maja 2007 r.

11. Organizacja: Tomskaja federacija alpiniźma.

Zdjęcie ogólnego widoku wierzchołka. Zrobione z w. Adaj-Choch. Zdjęcie profilu drogi. Zrobione z północnego odgałęzienia lodowca Ceju. Schemat drogi wejścia w symbolach UIAA. Opis drogi po odcinkach. Rozkład jazdy: 3:30 — wyjście z obozu na Uiłpatinskich noclegach, 4:50 — przejście na lodowcu obok skalistej wysepki na początku drogi przez zasypaną szczeliną brzeżną, 5:50 — wyjście na skalny półek po lewej stronie w kierunku pierwszego zakrętu żlebu. R1 6:20, R2 7:00, R3 7:40, R4 8:30, R5 8:50 — wyjście na wierzchołek, 12:30 — zejście do obozu.

3:30 wyszliśmy z obozu na Uiłpatinskich noclegach. Szliśmy na Uiłpatę po raz pierwszy, więc w ciemności rozplątywaliśmy szczeliny dość ciężko. Zaraz od moreny szliśmy w zwiazku. Pod skalistą wysepką na początku drogi założyliśmy raki. Zaniepokoiła nas obfitość drobnych kamieni na śladach wyrzutu śniegu z żlebu.

• R1. 200 m, 3, 30–35°, jednoczesny ruch po lodzie i firnie. Trzymaliśmy się prawej krawędzi w kierunku. Po 100 m z góry przyfrunął kamień i wybił z ręki lodowy młotek. Zastanawialiśmy się nad tym faktem — 5 godz., mroźno — skąd kamienie? Przycisnęliśmy się jeszcze bardziej do skał i szliśmy małymi przebiegami. Być może trzeba było trzymać się od razu lewej strony w kierunku. Przeszliśmy przez żleb obok jego zakrętu i wyszliśmy na bezpieczny osypiskowy półek po lewej stronie w kierunku. Stąd widać cały żleb aż do wyjścia na przedwierzchołkowy grzbiet. Zauważyliśmy, że między lodem a ścianą południowego grzbietu cały czas płynie strumyk — to on wyrzucał kamienie.
• R2. 200 m, 3+, 35–40°, jednoczesny ruch po lodzie. Wzięliśmy bliżej lewej krawędzi w kierunku i poszliśmy prosto. Z prawej strony żlebem czasem coś skakało, ale wkrótce przestało.
• R3. 250 m, 4, 40°, jednoczesny ruch.
• R4. 150 m, 4+, 50°. Najbardziej stromy odcinek lodu.
• R5. 200 m, 4, 45°.
• R6. 200 m, 2, 35°, wyjście na przedwierzchołkowy grzbiet.

Przy wyjściu na drogę należy wziąć pod uwagę, że żleb w dolnej części jest obiektywnie zagrożony kamieniami, a przy obfitości śniegu w okolicy również lawinowo. Grupa powinna liczyć nie więcej niż 4 osoby i być bardzo mobilna.

Zejście z wierzchołka według drogi 2B kat. sł.

• Zdjęcie №3 (techniczne zdjęcie drogi) — widok ogólny i nitka drogi. Zrobione z grzbietu wierzchołka Mamiśon.
• Zdjęcie №4 (techniczne zdjęcie drogi)
• Zdjęcie №5 — zdjęcia odcinków drogi
• Zdjęcie №6 — widok na R2–R5
• Zdjęcie №7 — R3
• Zdjęcie №8 — R4
• Zdjęcie №9 — R4
• Zdjęcie №10 — na wierzchołku
• Zdjęcie №11 — na wierzchołku

Uwagi

Zdejmowaliśmy kartkę grupy Jegorina S.W., która przeszła 5B w ramach Mistrzostw Rosji. Kartka zaginęła.