Paszport wejścia

I. Klasa wejścia: Techniczny 2. Rejon wejścia: 2.7 3. Szczyt: Małała Songuti 3800 m przez Centralny kontrfor Północnej ściany 4. Proponowana kategoria trudności: 4A 5. Charakter trasy: Różnica wysokości 500 m, średnie nachylenie 70–75°. Długość odcinka: II – 60 m, III – 260 m, IV – 290 m, V – 25 m 6. Wbite haki: Dla asekuracji: Skalne — 16 Śrubowe — 0 Lodowe — 1 Dla stworzenia ITO: Skalne — 2 Śrubowe — 0 Lodowe — 0 7. Liczba godzin marszu: 8 godz 8. Biwaki: Nie 9. Imię i nazwisko kierownika i uczestników oraz ich kwalifikacje sportowe: Kierownik — Szyło Oleg Leonidowicz, KMS Bondarenko Nikołaj Grigoriewicz — 1-sza sp. r. Smirnow Wiaczesław Aleksandrowicz — 1-sza sp. r. 10. Trener drużyny: Akrytow Iwan Panajotowicz II. Data wyjścia na trasę i powrotu: Wyjście z obozu — 23 sierpnia 1979 r. Wyjście na szczyt — 24 sierpnia 1979 r. Powrót do obozu — 27 sierpnia 1979 r.

Trasa 3A (2.7.106) Trasa 4B (2.7.107) Trasa pierwszego wejścia

Opis trasy na szczyt M. Songuti przez Centralny kontrfor Północnej ściany

Orientacyjnie 4A kat. trud.

Z biwaku u Turzego Jeziora pod lodowiec M. Songuti po lewobrzeżnej morenie (w kierunku marszu) podnieść się ku językowi lodowca. Przebywając lodowiec od lewej do prawej, podejść pod podstawę Centralnego kontrforsu. Po lodowo-śnieżnym stoku (R0–R1) podejść do bergschruntu. Bergschrunt pokonywać w najniższej części skał kontrforsu (R1–R2). Bergschrunt jest przebyty ze zjazdem w dół około 3 m, trawers w lewo – 3–4 m i po lodowej ściance wyjście na skały. Asekuracja przez lody.

Po zniszczonych skałach średniej trudności, przechodzących w górnej części w monolityczne wygładzone płyty (R2–R3), poruszać się w kierunku pierwszego małego bastionu — „rozwidlenia”. Luźne kamienie, asekuracja hakowa. Po wewnętrznym kącie z monolitycznymi płytami i z dużą ilością zaczepów przejść pomiędzy „garbami” rozwidlenia i wyjść na prawe ramię bastionu-rozwidlenia. Na ramieniu kopiec graniczny (R4–R5).

Następnie po skalnych półkach (R5–R6) prawej strony grani kontrforsu wyjść na grań (R6–R7). Po skałach średniej trudności grani podejść pod wewnętrzny kąt (R7–R8). Po wewnętrznym kącie z monolitycznymi ścianami (skały powyżej średniej trudności, asekuracja hakowa) podejść pod podstawę bastionu. Podstawa bastionu przebiega przez pionową wąską szczelinę z przewieszką w dolnej części (R8–R9, R9–R10).

Dalej po szczelinie (R10–R11) i monolitycznych skalnych półkach (R11–R12) (luźne kamienie) podejść pod odłam. Monolityczną gładką płytę ze szczeliną (R12–R13) omijać z lewej strony po gładkiej pochyłej płycie z pęknięciem (asekuracja hakowa), wychodzącej na półkę pod „czarnym wewnętrznym kątem” (R13–R14) — kluczowe miejsce trasy. „Czarny wewnętrzny kąt” przebywać prosto w kierunku przewieszki z użyciem sztucznych punktów oparcia (asekuracja hakowa).

Dalej po kominie (R14–R15) z monolitycznymi wygładzonymi skałami — wyjście na bastion. Na bastionie drugi punkt kontrolny. Po skalnych półkach (R15–R16) i gładkiej pochyłej płycie (R16–R17) podejść pod ściankę po lewej od komina z czarnymi ścianami. Ściankę (R17–R18) przebywać prosto po skale powyżej średniej trudności (asekuracja hakowa).

Następnie po monolitycznych pochyłych płytach (R18–R19) podejść pod podstawę Zachodniej wieży (na płytach dużo luźno leżących kamieni). Po niewyraźnie zaznaczonej skalnej półce (silnie zniszczone skały, R19–R20) — trudnym trawersem w lewo — wyjście na przełączkę pomiędzy szczytem M. Songuti i Zachodnią wieżą.

Po ostrej skalnej grani (R20–R21) z dużą ilością zaczepów — wyjście na szczyt.

Zjazd po Wschodniej grani według trasy 3A kat. trud. Czas trwania trasy od biwaku na Turzym Jeziorze – 10–12 godz.