27.12.83

Paszport

wspinaczki na w. Mamiszon-choch z wejściem po lodospadach północnej ściany

1. Klasa wspinaczki — śnieżno-lodowa.

2. Rejon wspinaczki — Kaukaz, Cej.

3. Trasa wspinaczki — „Mamiszon-choch, 4358 m, po lodospadach północnej ściany”.

4. Charakterystyka trasy:

   • długość trasy — 920 m
   • różnica wysokości — 858 m
   • średnie nachylenie — 55°
   • długość trudnych odcinków — 600 m

5. Wbite haki: skalne — brak, lodowe — 64, śrubowe — brak

6. Liczba dni marszowych — jeden

7. Liczba godzin marszowych — 12

8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — brak

9. Nazwa zespołu — Zespół LOS DSO „Zenit”

10. Kapitan — Szopin Władimir Grigoriewicz — MSMK

    Uczestnicy:

    • Surżyk Michał Władimirowicz — MS
    • Oszcze Eduard Andriejewicz — MS
    • Kozyriew Władimir Nikołajewicz — KMS
    • Majorow Jewgienij Jewgieniewicz — KMS
    • Denisow Igor Andriejewicz — 1-sza kategoria

11. Czas wejścia — 16 lipca 1983 r.

• sklasyfikowane trasy 5 kat. trudności — trasa zespołu LOS DSO „Zenit”.

IV. Organizacyjne plany taktyczne wejść

Plan taktyczny przewidywał wykonanie wejścia w ciągu jednego dnia. Przewidywany czas wyjścia na szczyt — do 15:00. Maksymalnie szybkie nocne przejście dolnej części trasy (5 lin powyżej bergschrund).

Całą lodową część trasy planowano przebyć:

• Na przednich zębach raków
• Z użyciem lodowych młotków, ice-fifi
• Zabezpieczenie na lodowych hakach

W przeddzień wejścia wytopptano ślady od noclegu do bergschrund i obejrzano możliwe drogi jego pokonania. Wyjście zaplanowano na 16 lipca 1983 r. o godz. 16:00, ale z powodu zachmurzenia księżyc był niewidoczny i w związku z całkowitym brakiem widoczności początek wspinaczki przesunięto na godz. 2:00 w nocy.

Grupa miała na trasie następujący sprzęt:

Dla zapewnienia odpowiedniego odżywiania na trasie każdy uczestnik miał indywidualny pakiet żywnościowy. Zawierał on:

• jabłka świeże i suszone
• śliwki suszone
• czekoladę
• suchary w ilości 400 g na dzień.

Ponadto grupa miała zestaw produktów:

Plan taktyczny został w zasadzie zrealizowany. Korekta dotyczyła jedynie czasu wyjścia na trasę i nieznacznego odchylenia od wcześniej wytyczonej trasy w górnej części. Odchylenie w górnej części zostało określone w momencie jej pokonywania, gdy znaleziono przejście w przerwaniach lodowca.

V. Skład grupy szturmowej

Skład grupy został sformowany z liczby wcześniej zgłoszonych uczestników.

Uczestnicy Szopin W.G., Surżyk M.W., Oszcze E.A., Kozyriew W.N. mieli wspólne wejścia w poprzednich sezonach, a także duże doświadczenie w uczestnictwie w zawodach różnej rangi.

Uczestnicy Majorow J.J. i Denisow I.A. zostali włączeni decyzją rady trenerskiej jako dobrze sprawdzający się w okresie przygotowań do wejścia i mający opinię perspektywicznych sportowców.

Uczestnicy zespołu w sezonie 1983 dokonali treningowych wejść:

• 3 kategorii trudności
• 4 kategorii trudności
• 5 kategorii trudności.

VI. Przebieg pokonywania trasy

1. Od biwaku na lodowcu Cejskiego ruch do stromego lawinowego wywrotu. Dalej po lawinowym wywrocie 250–300 m do bergschrund.
2. Bergschrund przecina cały stok, jest pokonywany frontalnie w wąskiej części. Wysokość około 5 m (1 hak) z użyciem drabinki i lodowych młotków.
3. Dalej po stromym 50-stopniowym stoku 5 lin. Zabezpieczenie hakowe (20 haków). Ruch na przednich zębach raków z użyciem lodowego młotka i czekana. Stok w ciągu dnia jest zasypywany lawinami.
4. Jedna lina. Stromość wzrasta do 60° (4 haki). Odcinek jest również pokonywany z użyciem lodowych młotków.
5. Dwie liny z użyciem drabinek. Trudne wspinanie. Lodowe ścianki o średniej stromości 70° przeplatają się ze ściankami pionowymi 90° i więcej stopni o długości do 10 m (20 haków).
6. 20 m 40°. Lód staje się łagodniejszy. Na końcu odcinka pojawił się śnieg (2 haki). Podejście pod lodową ścianę.
7. 40 m po bardzo złym śniegu — podejście pod lodową ścianę (2 haki).
8. Ściana 80°, 10 m (1 hak), niewielki próg 3 m, 20°, pionowa ściana 90°, 12 m (4 drabinki, 6 haków), 15 m 40° — podejście pod nawisy, które wyprowadza na śnieżny kopiec (4 haki).
9. Nawis jest pokonywany trawersem w lewo po pionowej ścianie 15 m (2 haki), dalej prosto w górę 5 m (4 drabinki, 4 haki). Psychologicznie i technicznie trudne miejsce przejścia lodu w śnieg na pionowej ścianie. Ruch oprócz haków na czekanie i lodowym młotku. Dalej po lodowym stoku pokrytym luźnym niegłębokim warstwą śniegu. Stopniowo ilość śniegu wzrasta.
10. Dwie liny 40° po głębokim wilgotnym śniegu (lawinowo niebezpieczne). Jest pokonywane pionowo w górę. Zabezpieczenie na czekanach.
11. Jedna lina. Stok staje się łagodniejszy do 25° i przechodzi w śnieżny grzbiet.
12. Po grzbiecie dwie liny, omijając kazandarm po śniegu z lewej strony, około 30°, i pokonując kilka szczelin (typu bergschrund). Jedna lina po ostrym śnieżnym grzebieniu — wyjście na szczyt.
13. Zejście po trasie 3A kat. trudności.

Notatka ze szczytu:

19:00 Grupa instruktorów a/l Cej w składzie: Mitiuchin F.P. Swistun S.S. dokonała wejścia na Mamiszon po Lewym żebrze trójkąta Północnej ściany. 5B kat. trudności. Pogoda: topnienie śniegu, zła. Trasa w ciężkim stanie: skały i lód. Pozdrowienia dla kolejnych wspinaczy. 16.07.83, podpis (nieczytelny)

Fakt przebycia trasy potwierdzają również zdjęcia, na których wyraźnie widać uczestników na trasie podczas wspinaczki.

VII. Ogólna ocena działań uczestników

Duże doświadczenie we wspólnych wejściach większości uczestników zespołu pozwoliło na realizację maksymalnie precyzyjnej współpracy par, co było szczególnie potrzebne dla zapewnienia bezpieczeństwa wspinaczki w ogóle.

Dobra znajomość techniki lodowej wszystkich uczestników pozwoliła na szybkie przejście trasy przy częstej zmianie prowadzących.

Przez cały czas wspinaczki wszyscy uczestnicy wykazali również dobrą pracę z liną, pełne zrozumienie i przyjazne nastawienie do siebie.

Kapitan zespołu W. Szopin

VIII. Dane o grupie pomocniczej

Rejon północnej ściany w. Mamiszon jest uważany w rejonie Cejskim za odległy, co znacznie utrudnia łączność z obozem. Dlatego wyjście zespołu na wspinaczkę wymagało obecności w tym rejonie grupy współpracy. Jedną z nich była grupa wyczynowców obozu, dokonująca wejścia na wierzchołek Ju. Dubel po trasie 2B kat. trudności.

Uczestnicy tej grupy mieli możliwość stałego obserwowania zespołu, wykonywania zdjęć podczas pokonywania trasy. Za pomocą tej grupy została zapewniona precyzyjna stała łączność radiowa z obozem zgodnie z harmonogramem.

Należy również odnotować, że w momencie wspinaczki w tym rejonie znajdowały się grupy sportowe a/l Torpedo i Cej.

Charakterystyka trasy

Trasa wejściowa — Mamiszon-choch po lodospadach północnej ściany

• Długość trasy — 920 m
• Różnica wysokości trasy — 858 m
• Długość najtrudniejszych odcinków — 600 m
• Stromość trasy — 55°

Tabela

Przebieg odcinka R2–R3