Bez tytułu

Рис. 29

124. Бубис (4428 м) Юgo-wschodnim grzbietem (droga kombinowana B. Simagina, III kat. trudn., rys. 29).

Droga od KSP rejonu Cejskiego (grupa 4–8 osób) do początkowego biwaku na górnym płaskowyżu Północnego odgałęzienia lodowca Cejskiego u podnóża zboczy szczytu Bubis opisana jest w relacji z przejścia drogi nr 83.

Z biwaku przez śnieżny płaskowyż lodowca dojść do prawej strony przełęczy Cej-Tbilisi pomiędzy szczytami Bubis na prawo i Czanczachi na lewo. Z płaskowyżu, przezwyciężając lawinowy żleb i szczelinę brzeżną, wznosić się (możliwe lawiny, spadające kamienie — ubezpieczenie hakowe) prosto w górę stromym lodowo-śnieżnym zboczem. Dalej stromymi, zniszczonymi, ale prostymi skałami (kluczowe ubezpieczenie) wyjść na przełęcz Cej-Tbilisi.

Droga na przełęcz Cej-Tbilisi od kurortu Szowi:

• od kurortu Szowi leśną ścieżką wznosić się na prawe zbocza wąskiego kanionu rzeki Bubis,
• ścieżką wysoko nad rzeką dojść do miejsca ostrego zakrętu Bubisu w lewo i ujścia do niej rzeki Tbilisi,
• zejść do rzeki Tbilisi,
• przejść trochę w górę prawym brzegiem,
• przekroczyć Tbilisi,
• lewym brzegiem wznosić się na «Zieloną» polanę u jęzora lodowca Tbilisi.

Na «Zieloną» polanę można dojść lewym brzegiem rzeki Bubis, do osiedla-farmy (patrz droga nr 83). Za osiedlem, idąc ścieżką w górę wąwozu, zejść do rzeki Bubis (wyżej od miejsca, gdzie wpada do niej rzeka Tbilisi) i przekroczyć ją obok szopy pasterskiej. Od rzeki wznosić się w prawo i w górę na trawiasty grzbiet południowego ramienia szczytu Bubis. Z niego zejść w prawo do rzeki Tbilisi i wzdłuż brzegu iść w górę na «Zieloną» polanę u jęzora lodowca Tbilisi. Od Szowi dowolną drogą 5–7 godz.

Z «Zielonej» polany wejść na lewobrzeżną morenę lodowca Tbilisi, obejść po niej z lewej pierwszy próg lodospadu i wyjść na lodowiec. Po lodowcu posuwać się w prawo i w górę, stopniowo go przekraczając, podejść (zakryte szczeliny) pod prawą stronę drugiego progu lodospadu, który obejść z prawej strony po śnieżnych zboczach. Dalej posuwać się, przekraczając lodowiec w lewo, pod lewą stronę najpotężniejszego, trzeciego progu lodospadu. Trzeci próg przechodzić po lewej stronie. Następnie wznosić się po centrum lodowca. Przeszedłszy mostem przez szeroką szczelinę lodową, wyjść na górny śnieżny płaskowyż.

Po płaskowyżu (zakryte szczeliny) dojść pod prawą stronę przełęczy Cej — Tbilisi. Z płaskowyżu lodowca, przezwyciężając po śnieżnym moście szczelinę brzeżną, po stromym lodowo-śnieżnym zboczu, a następnie po stromych, prostych i średniej trudności 80–100- metrowych skałach wznosić się na prawą stronę ostrej przełęczy Cej — Tbilisi. Na przełęczy skręcić w lewo i jej ostrym skalnym grzbietem przejść na śnieżny taras lewej strony przełęczy. Od «Zielonej» polany — 8–12 godz.

Na przełęczy skręcić w prawo (przy podchodzeniu z lodowca Cejskiego) i wyjść na południowo-wschodni grzbiet masywu Bubis. Po mocno zniszczonym prostym skalnym południowo-wschodnim grzbiecie dojść do ścianki pierwszego filara — «Piły». «Piłę» obejść z lewej po prostych, miejscami średniej trudności, mocno zniszczonych i zaśnieżonych skałach lewej strony grzbietu («żywe» kamienie — ubezpieczenie).

Za «Piłą» po prostych skałach wznosić się na południowo-wschodni grzbiet. Po prostym zaśnieżonym skalnym grzbiecie dojść do ścianki ostatniego filara. Filar obejść z prawej ze zjazdem 45–50 m po stromym lodowo-śnieżnym zboczu (ub. hakowe).

Można:

• obejść po krawędzi skał i lodu połowę filara,
• wznowić się po skałach średniej trudności szerokim kominem na filar,
• po półkach jego lewej strony («żywe» kamienie — ub.) wyjść na przełączkę za nim pod stromy lodowo-śnieżny stok, prowadzący na główny grzbiet masywu.

Z przełączki 100–120 m w górę po stromym lodowo-śnieżnym zboczu (ub. hakowe). Potem po łagodnym śnieżnym grzbiecie wznosić się na wschodnie ramię szczytu Bubis. Od początkowego biwaku 8–10 godz.

Po prostym, szerokim, łagodnym, miejscami wąskim, długim lodowo-śnieżnym grzbiecie (ryny śnieżne), a następnie po prostych zniszczonych skałach wejść na szczyt Bubis. Od wschodniego ramienia 1,5–2 godz.

Zejście po północno-wschodnim zboczu lub północnym grzbiecie-zboczu (patrz drogi nr 125, 126). Czas przejścia 3 dni.

Naumow A. F. Karaułom, Digoria, Cej (Cenralny Kaukaz). M., «Fizkultura i sport», 1976.