1. Klasa wspinaczki: skalna
2. Rejon wspinaczki: Kaukaz: 2.6: łańcuch Sugan
3. Szczyt, trasa: travers pików Agibałowej (Zach.-Wsch. baszty) – Akritowa.
4. Przewidywana kat. trud.: 3A sk.: p/p
5. Charakterystyka trasy:

różnica wysokości — ok. 900 m, długość trasy — 1050 m, długość odcinków: 4 kat. trud. — 25 m, 3 kat. trud. — 210 m, 2 kat. trud. — 150 m, średnie nachylenie gł. części trasy — 65°

6. Zastosowano: haki — 4 szt., закладki — 12 szt., „friendy” — 2 szt.
7. Czas przejścia (dni): 10/1
8. Liczba noclegów: 1 — na biwaku
9. Kierownik: Kowgan J. W. — KMS.

uczestnicy: Aleksaszin M. I. — 1-szy sp. razrjad, Lewicki Ja. G. — 3-ci sp. razrjad, Sudanowa L. M. — 3-ci sp. razrjad

10. Trener: Achtyrczenko Galina Wasiljewna — MS

11. Wyjście na trasę: 5 lipca 2003 r., 5:00 czasu moskiewskiego. Powrót na biwak: 5 lipca 2003 r., 14:00 czasu moskiewskiego

12. Organizator: AUSZ „Digoria”

Opis podejścia do noclegu Galdorskiego

Wyjść z obozu, podejść do rozwidlenia drogi i skręcić w lewo. Idąc serpentyną ok. 1 godz., dojść do dużego wodospadu po prawej stronie. Tu — przerwa.

Dalej iść 100 m drogą i skręcić w lewo. Przejść na ścieżkę biegnącą trawersem wzdłuż zbocza. Wyjść na ścieżce do zniszczonej osady i dalej idąc drogą, przejść niewielką rzekę po kamieniach. Od tego miejsca iść jeszcze 300 m drogą, która przechodzi w ścieżkę, aż do rozwidlenia. Stąd trzeba iść ścieżką odchodzącą w prawo do góry. Ścieżka biegnąca w lewo prowadzi do narzanów.

W 20 min. wyjść na dużą polanę. Przeciąć ją trzymając się zboczy po prawej stronie. Przejść pierwszą rzekę i zacząć podchodzenie prawym zboczem ku wychodniom skalnym — w miejscu, gdzie droga robi ostry zakręt do góry od dużego białego kamienia obok strumienia. Tam znaleźć znikającą ścieżkę i iść nią w stronę drugiej rzeki, kontynuować podejście.

W 1 godz. dojść do małych baranich łbów i obejść je po prawej stronie. Od tego miejsca widoczna jest dobrze ścieżka prowadząca do noclegu. Przy podejściu do nich trzeba się wznieść na niewielki morenowy grzbiet, za którym otwierają się duże trawiaste polany. To właśnie są Galdorskie noclegi.

Dla orientacji:

• Noclegi są otoczone dwoma dużymi, osypiskowymi grzbietami z lewej i prawej strony.
• Na lewym grzbiecie — przełęcz pomiędzy dwoma dużymi kamieniami („Słoniowe uszy”).
• Bezpośrednio przed sobą powinno się widzieć duży żleb ku górze, prowadzący na przełęcz pomiędzy Małym a Centralnym Galdorem.
• Z przodu po lewej wznosi się baszta Głównego Galdora i Cuchgart.
• Z przodu po prawej — p. Botkina.

Suganский łańcuch część centralna (pomiędzy w. Nachaszbita a p. Zagadek)

Opis trasy

Wyjść z Galdorskiego noclegu, przeciąć duży grzbiet osypiskowy w prawej części polany i przejść do kotła (rejon noclegu Botkińskiego). Przejście 30–40 min.

Idąc pod skałami w górnej części kotła, podejść pod długi żleb prowadzący na przełęcz pomiędzy wierzchołkami pików Botkina i 3878. Osypiskowym (w dolnej części — zasnieżonym) żlebem wejść na przełęcz pomiędzy p. Agibałowej (3705) a p. Botkina (1–1,5 godz.), trzymając się prawej strony. Z przełęczy skręcić w prawo.

Poruszać się po południowej (lewej) stronie grzbietu, omijając żandarm. Po przezwyciężeniu wewnętrznego kąta 10 m, 2–3 (haczyki), wyjść na półki. Ubezpieczenie! One prowadzą na wygodny dla grupy plac. Tam też zaleca się organizowanie pierwszego stanowiska.

Ruch po linkach. Tu zaczyna się pierwszy odcinek kluczowy trasy:

• Ściana 50 m jest pokonywana po szczelinach i wewnętrznym kącie po prawej, a następnie lewej stronie
• Wyprowadza na Zachodnią basztę p. Agibałowej

Dalej:

• Stromymi, pochyłymi półkami zjechać na plac
• Objąć z prawej strony duży żandarm z kamieniem w kształcie zęba
• Poruszać się po zaostrzonym grzbiecie („piła”), 3–4
• Prowadzi na Wschodnią basztę p. Agibałowej

Stamtąd:

• Zrobić pierwszy dülfer — 10 m do zrujnowanego zęba z malutkim placem
• Drugi zjazd dülferem (35 m) — po kamiennych półkach, wymierzony na północ
• Znaleźć się na ramieniu prowadzącym w stronę p. Akritowa
• Zorganizować jeszcze jeden dülfer (15 m), zjechać na półki prowadzące do monolitowego „piedestału”

W przypadku, gdy trasa jest pokonywana z 50-metrową liną, można się obejść długością jednej takiej liny na drugim dülferze.

Od „piedestału” zaczyna się drugi odcinek kluczowy trasy:

• 50-metrowa ściana ze średnim nachyleniem 70°
• Pokonywana ruchem w prawo — do góry pod karnizem po słabych, niewyraźnych zaczepach
• Obchodząc basztę, znaleźć się na południowym żebrze, które wyprowadza na łagodniejszą część ściany
• Zalecane jest organizowanie stanowiska (wytyczna: stare haki z pętlą)
• Od „piedestału” do tego punktu — 50 m

Dalej:

• 20 m względnie nietrudnego wspinania do wierzchołka
• Nie zaniedbywać ubezpieczenia!

Z wierzchołka:

• Zjazd ukośnym dülferem po wschodnim grzbiecie w stronę przełączki pomiędzy p. Akritowa a p. Urujmagowej. Długość zjazdu — 70 m

  • Pierwsze 30 m — do pionowej ściany
  • Drugi dülfer — 50 m pionowego zjazdu do zasnieżonego ramienia

• Znaleźć się na przełączce, iść w stronę p. Urujmagowej 100 m

• Zacząć zjeżdżać na południe po osypiskowym (może być miejscami zasnieżonym) żlebie

Drugi (rezerwowy) wariant zjazdu:

• W razie komplikacji warunków meteo zbiec z trasy w rejonie „piedestału”
• Dülferem (50 m) z „piedestału” na południe do niewielkiego, zasnieżonego żlebka — on prowadzi do prawego (podjazdowego) żlebu.

Trasa jest logiczna, obiektywnie bezpieczna.

Widok na trasę z południa

Odcinki trasy (widok z północy)

Tabela głównych charakterystyk odcinków trasy wspinaczkowej

pik Agibałowej (3705 m)

Zalecenia

Trasa jest logiczna, obiektywnie bezpieczna, przejezdna o dowolnej porze roku. Wędrówka jest dogodna z Galdorskiego lub Botkińskiego noclegu.

Na trasę wychodzić tylko przy dobrej pogodzie. Zalecana dla grup treningowych i grup sportowych. Wyjście planować na 4:00–5:00.

Grzbiet jest mocno zniszczony — miejscami problematyczne jest ubezpieczenie za występy, z uwagi na możliwość odłupania ich.

Ponieważ łańcuch Sugan służy jako bariera dla chmur napływających z doliny rzeki Charies, dobra widoczność na trasie jest zapewniona tylko ze strony wschodniej i południowej.

Na trasie jest dużo pęknięć, odpowiednich do użycia elementów zaklinowanych typu „friendy” i haków (w zasadzie szynowych). Dla innych typów elementów zaklinowanych możliwość znalezienia odpowiedniej szczeliny jest mniejsza.

Na grzbiecie stosować ubezpieczenie za występy.

Sprzęt lodowy praktycznie nie był używany (poza kotami i czekanami w dolnej części trasy — w przypadku zaśnieżoności żlebu).

Potrzebne będą pętle zjazdowe.

Wskazane jest posiadanie 3 lin po 50 m. To znacznie ułatwia przejście odcinków kluczowych i dülferów.

Trasa jest w całości przejezdna w butach trekkingowych, bez użycia specjalnego obuwia skalnego.

Trasa jest techniczna i nie jest zalecana jako pierwszy marsz dla początkujących na trasy 3A kat. trud.