Raport z pierwszego wejścia na pik Ural Wschodni (4273 m) lewą częścią południowo-wschodniej ściany, orientacyjnie 5B kat. trudn., zespołu reprezentującego CSKA im. Demczenko oraz KAiS MEI w okresie od 19 sierpnia do 20 sierpnia 2020 r.

St. trener: Kuzniecowa E.W. Kierownik: Niłow S.A.

Ural Wschodni (4273 m) lewą częścią południowo-wschodniej ściany

Paszport wejścia

Zdjęcie techniczne z przebiegiem trasy wejścia

Zdjęcie techniczne trasy. Oznaczone kluczowe odcinki.

• Mapka rejonu

Opis rejonu

„Bieziengi” w tłumaczeniu z języka balkarskiego oznacza „miejsce, z którego zszedł lodowiec”. Jest to region Kaukazu urzekający pięknem i majestatem, gdzie do nieba sięgają majestatyczne białe szczyty wśród ogromnej sinej powierzchni lodowców.

W rejonie Bieziengi znajduje się sześć szczytów z ośmiu, poza Elbrusem i Kazbekiem, z wysokością ponad 5000 m. Rosyjscy alpiniści nazywają ten region „Małymi Himalajami” ze względu na surowość szczytów i wiecznych lodowców, ciągnących się wśród dużych dolin górskich.

Baza alpinistyczna „Bieziengi” rozłożyła się na skrzyżowaniu dwóch dolin, wiodących do Masywu Północnego i słynnej Ściany Bieziengijskiej — najwyższego odcinka Głównego Grzbietu Kaukaskiego.

Masyw Północny — to gigantyczna 15-kilometrowa podkowa z dziewięciu głównych szczytów. Od wschodu na zachód ciągną się: Kosz-Tau, 5151 m — p. Tichonowa, 4670 m — Krumkoł, 4676 m — Wschodnia Miżirgi, 4927 m — Zachodnia Miżirgi, 5025 m — p. Borowikowa, 4888 m — pik Puszkina, 5100 m — Wschodnia Dych-Tau, 5180 m — Główna Dych-Tau, 5204 m. Na południe Masyw Północny urywa się skalnymi ścianami i kontrforsami oraz graniami.

Wśród Masywu Północnego znajdują się następujące noclegi: Nочёвки „3900”, „Tёplyj ugoł” i Pik Brno.

Ściana Bieziengijska długości 12 km obejmuje następujące szczyty: Szchara Główna, 5068 m — Zachodnia Szchara, 5057 m — pik Szota Rustaweli, 4960 m — Dżangi-Tau Główna, 5085 m — Katyn, 4974 m — Gestola, 4860 m — Ljalwier, 4350 m — pik „4310”. Z północnych stoków tego najwyższego odcinka Głównego Grzbietu Kaukaskiego ciągnie się słynny Lodowiec Bieziengijski długości 9 km i wysokości w niektórych jego odcinkach 426 metrów.

Przed Ścianą Bieziengijską znajdują się następujące noclegi: Misseś-Kosz, Baran-Kosz i Dżangi-Kosz.

Baza alpinistyczna „Bieziengi” znajduje się na terytorium Kabardyno-Bałkarskiego państwowego rezerwatu wysokogórskiego z dala od zgiełku cywilizacji. W chwili obecnej — to baza szkoleniowo-sportowa dla alpinistów i komfortowy kurort dla odpoczywających, charakteryzujący się życzliwością i prawdziwą balkarską gościnnością.

Działania taktyczne zespołu

Dolna część trasy — kluczowa. Dlatego w pierwszym dniu dwójka Niłow–Golowczenko zawiesiła 3 liny.

Następnego dnia o 6:00 zespół ruszył po poręczach. O 16:30 uczestnicy w komplecie weszli na wierzchołek i pół godziny później rozpoczęli schodzenie na stronę południowo-zachodnią. O 21:00 cała trójka stała u podstawy trasy.

Dolne 3 liny przechodzą się z pomocą ITO na fifach. Wszystkie stanowiska kluczowej części trasy zostały wykonane przy użyciu świdrów. Na kluczowych odcinkach również są świdra dla organizacji bezpiecznej asekuracji.

Na trasie dobrze wchodzą kotwy i friendy.

Rysowany profil trasy

Krótki opis trasy według odcinków

R1 10 m pęknięciem pionowo do góry, dalej do góry w prawo, a potem systemem szczelin przez serię drobnych nawisań do pół-wygodnego stanowiska. Na stanowisku świder. 50 m, 80°, VI, A1 R2 Od stanowiska do góry w prawo przez głuchą szczelinę pod pionową ściankę. Na ściance nie ma gdzie się ubezpieczyć, dlatego wbito 2 świdra. Dalej systemem szczelin pionowo do góry na wygodny półeczek. Na stanowisku świder. 40 m, 80°, VI, A1 R3 Ruch do góry w prawo charakterystyczną czarną szczeliną i dalej systemem szczelin przez drobne nawisy do góry pod ściankę, na której świder. Stąd po rozwierającej się szczelinie do góry na wygodny półeczek. Na stanowisku świder. 45 m, 80°, VI, A1 R4 Od stanowiska 20 m do góry pod rdzawą ściankę. Dalej 5 m trawers w prawo na białe skały. Na trawersie świder. Stąd do góry w kaminie pod nawisami. W kaminie na świderku stanowisko. 45 m, 75°, VI R5 Po kaminie 10 m do góry do dużej półki pod nawisaniem. Od półki do góry przez lewą część wewnętrznego kąta do wygodnej półki. Stanowisko na świderku. 40 m, 70°, VI R6 Od stanowiska w prawo do góry na grań. 45 m, 65°, V R7 Po dobrej jakości skałach, trzymając się lewej strony grani do góry w kierunku wierzchołka. 85 m, 60°, V R8 Kontynuujemy przemarsz wzdłuż grani. Okresowo trafiają się drobne ścianki i półeczki, ale wszystkie one wracają na grań, miejscami dość szeroką. 155 m, 55°, V R9 Przez lewą stronę grani przeciąć górną część żlebu i wrócić na grań. 60 m, 50°, IV R10 Po ściance i dalej po wewnętrznym kącie do góry. 60 m, 60°, V R11 Po ściance wyjście na wyrównanie przed wierzchołkiem. 40 m, 45°, IV R12 Po prostych skałach przez duży przełom wyjście na wierzchołek. 30 m, 30°, III

Harmonogram wejścia

Fotoilustracje

Zdjęcie 1. Początek opracowania trasy. Odcinek R1

Zdjęcie 2. Dwójka Niłow–Golowczenko na pierwszym stanowisku

Zdjęcie 3. Odcinek R3

Zdjęcie 4. Siergiej Niłow. Odcinek R7

Zdjęcie 5. Jabłokow–Niłow. Odcinek R8

Zdjęcie 6. Odcinek R12

Zdjęcie 7. Notatka z wierzchołka

Zdjęcie 8. Zdjęcie ogólne wierzchołka

Zdjęcie 9. Wszystkie trasy na Ural Wschodni (4273 m) po południowo-wschodniej ścianie.