Paszport wspinaczki

Region: Kaukaz Centralny, Rejon Bezengi nr w tabeli 2.5

Nazwa szczytu: Zachodnia Szchara

Nazwa trasy: po północnej ścianie wschodniego grzbietu (trasa Razumowa) z trawersem do Wschodniej Dżangi

Kategoria trudności: 6B

Charakterystyka trasy: kombinowana

Różnica wysokości trasy: 1457 m

Długość części ściennej: 1730 m

Długość całej trasy: 4800 m

Długość odcinków 5 kat. trudności: 285 m, 6 kat. trudności: 480 m

Średnie nachylenie głównych odcinków trasy: 75°

Średnie nachylenie ściany: 58°

Użyto środków asekuracji

Zakładki	Przyrządy	Śruby lodowe	Kr. Skał.	Na oblodzonych skałach używano raków i айсфифи (zamiast скайхуков)
88 / 6	62 / 7	36	12

Godziny marszu do Zachodniej Szchary: 42, dni: 3,5. Razem godzin na trasie: 57, dni: 5. Na спуске 3 дня отсидки из-за непогоды

Trener i Kierownik: Dżaparidze Jurij Otarowicz — MS

Uczestnicy:

Bojko Walerij Wiktorowicz — MS
Żitnik Jewgienij Walerjewicz — KMS
Piwikow Dmitrij Jewgienjewicz — KMS
Chomczenko Dmitrij Siergiejewicz — KMS

Wyjście na trasę: 18 lipca 2002 r. Wyjście na Zachodnią Szcharę: 21 lipca 2002 r. Wyjście na Dżangę: 22 lipca 2002 r. Powrót do B.L.: 26 lipca 2002 r.

Fotopanorama regionu

Szchara Główna po południowym żebru (Tomaszek) 5B kat. trudności
Szchara Główna po lewej płycie południowej ściany (Buszmanow) 5B kat. trudności
Szchara Zachodnia po północnej ścianie zachodniego grzbietu (Szałamo) 6A kat. trudności
Szchara Zachodnia po centrum północnej ściany (Bałankowski) 6A kat. trudności
Szchara Zachodnia po północnej ścianie wschodniego grzbietu (Razumow) 6B kat. trudności
Szota Rustaweli po północnej ścianie (Łaletin) 5B kat. trudności
Dżangi Wschodnia po północno-wschodnim grzbiecie (Kokkin) 4B kat. trudności

Warunki wspinaczki i krótka charakterystyka trasy

Anomalie pogodowe na Kaukazie w 2002 r. skomplikowały surowe warunki klimatyczne Bezengi, co wpłynęło na stopień trudności wspinaczki.

Szczególnie dużego napięcia, zastosowania całego arsenału środków technicznych oraz umiejętności wymagało przejście skalnych odcinków trasy.

Dolne trzy pasma skał o długości 200–225 m były zalane strumieniami wody z powodu topniejącego powyżej na stoku świeżo spadłego śniegu. Woda płynęła w rękawy, za kołnierz i znacznie komplikowała wspinaczkę.

Trójkątna ściana przed pierwszym lodowym baryerem cała była pokryta lodem. Dla jej przejścia konieczne było:

założyć raki,
wziąć w ręce narzędzia lodowe, które były używane zamiast скайхуков.

Trudności sprawiał również "butelkowy" lód, szczególnie na drugim lodowym baryerze. Charakterystyczne trudności:

narzędzia lodowe i raki trzymają słabo,
śruby lodowe często trafiają w pustki,
śruby lodowe trzeba było wkręcać na nowo.

Ponadto górna część lodowego baryeru była przykryta czapą śnieżną o wysokości 4–5 m.

Cechą charakterystyczną trasy jest ograniczona możliwość manewru. Poruszać się można było tylko w korytarzu o szerokości nie większej niż 30 m, gdyż po lewej i prawej stronie trasy możliwe były lawiny lodowe.

Bezpieczne noclegi na ścianie można było zorganizować tylko w trzech miejscach i należało do nich dotrzeć. Dlatego przy opracowywaniu planu taktycznego postawiono na szybkość przejścia ściennej części trasy. A warunki pogodowe Bezengi są takie, że więcej niż 3–4 dni dobrej pogody nie należało oczekiwać. Co w dalszym ciągu potwierdziło się podczas wspinaczki.

Na 4. dzień, kiedy grupa szła grzbietem ku Dżangitau, pogoda pogorszyła się, a na piąty dzień rozpętał się prawdziwy huragan, burza, widzialność spadła do 20 m. Do punktu kontrolnego na Dżangitau trzeba było się czołgać. Następnie w ten sam sposób schodzić w dół po śnieżnym grzbiecie do skał. Z wielkim trudem, rozbijając namiot, grupa przeczekała na jednym miejscu niepogodę przez trzy dni.

Dużych nakładów fizycznych wymagała organizacja miejsc do noclegu, gdyż platform na trasie nie było, i trzeba je było wyrąbywać w lodzie. Do pierwszego noclegu grupa doszła dopiero po 15-godzinnym dniu pracy, i aby nie tracić sił na organizację biwakowania, postanowiono nocować w zawieszeniu na poziomych poręczach.

Wszyscy członkowie zespołu mają duże doświadczenie we wspinaczce na trasy 6 kat. trudności, w tym: Uszba, Czatyjn, Asan, p. 4810, Dalar, Czapdaru i inne.

Stwierdzają, że wspinaczka na Zachodnią Szcharę trasą Razumowa z dalszym trawersem do Dżangi jest jedną z najtrudniejszych pod względem intensywności i trudności technicznych trasą. Świadczy o tym fakt, że znaleźliśmy informację od grupy trawersującej z Zachodniej Szchary, datowaną na 2000 rok. Sama trasa jest odwiedzana jeszcze rzadziej.

Schemat trasy

Nr odcinka	Przyrządy	Zakładki	Śruby lodowe	Kr. Skał.	Graficzne oznaczenie	Długość (m)	Nachylenie, °	Kat. trudności
R11	–	–	10	–	Lód naciekowy	75	80–90	VI
R10	4	8	–	–	Lód naciekowy	80	60–90	V+
R9	4/2	2/2	–	–		10	110	VI
R8	8	12	–	–	Lód naciekowy (айсфифи)	125	90	V–VI
R7	12/3	10/3	–	–	Lód naciekowy (айсфифи)	100	70–100	V+
R6	2	4	–	–		30	70	V
R5	–	–	6	–		200	50–55	IV
R4	4/2	10/1	–	–	Mokre skały	75	60–80	V–VI
R3	–	–	–	–	Mokre skały	50	60	IV
R2	8	16	–	4	Mokre skały	100	75–80	V–VI
R1	5	5	–	8	Mokre skały	125	75–80	V–VI
R0	–	–	–	–		80	50	III
R15	–	–	–	–		145	45	III
R14	–	–	20	–		125	80–100	VI
R13	5	15	–	–	Lód naciekowy	360	50	IV+
R12	–	–	–	–		140	50	III